บทที่ 15 กูคือนักล่า ไม่ใช่เหยื่อ

กลิ่นควันบุหรี่จางๆลอยอยู่ในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ของคอนโดมิเนียมส่วนตัวของผม แสงสีส้มสลัวดัดแปลงให้ห้องหรูใจกลางเมืองหลวงดูนิ่งขรึมและลึกลับ

ผนังกระจกเบื้องหน้าสะท้อนภาพแสงสีระยิบระยับของตึกระฟ้าและไฟท้ายรถยนต์บนท้องถนน ยามค่ำคืน แต่สายตาของผมไม่ได้จับจ้องไปที่ความวิจิตรของเมืองหลวง

ผมนั่งพิงพน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ