บทที่ 32 พายุกระหน่ำ

"มานั่งตรงนี้ครับเจ้าขา ไม่ต้องเดินไปไหนแล้ว"

เสียงของผมดังขึ้นท่ามกลางความจอแจของโรงอาหารสังกะสีในเช้าวันถัดมา

ม้านั่งยาวม้านั่งหนึ่งที่เคยว่างอยู่ถูกผมจับจองเอาไว้ ก่อนที่มือหนาของผมจะยื่นออกไปเกาะกุมข้อมือเรียวบางของเจ้าขาเอาไว้แน่นอย่างเปิดเผย แล้วออกแรงดึงรั้งเบาๆให้ร่างบางทรุดตัวลงนั่งลงข้าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ