บทที่ 42 ละเมอ

"ขอบคุณพี่น่านมากเลยนะคะที่ช่วยแบกพี่หิรัญขึ้นมาส่งถึงบนห้อง ไม่อย่างนั้นเจ้าขาคนเดียวคงแย่แน่ๆเลยค่ะ"

เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเหนื่อยหอบของเจ้าขาร้องบอก พลางขยับเปิดประตูต้อนรับร่างสูงใหญ่ของน่านน้ำที่พยุงผมซึ่งอยู่ในสภาพเมามายไม่ได้สติเข้ามาในห้องพักสุดหรูของคอนโดมิเนียมส่วนตัวของผม

"ไม่เป็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ