บทที่ 51 เรียนรู้เอง

"อื้อ พี่หิรัญ กอดแน่นไปแล้วนะคะ หายใจไม่ออก"

เสียงหวานแหบพร่าที่พึมพำงัวเงียประท้วงอยู่กับแผงอกของผม คือสิ่งแรกที่ปลุกให้ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่

ผมกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสรับแสงแดดอ่อนๆที่สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาในห้องนอนกว้าง ก่อนจะก้มลงมองร่างบอบบางที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของผมอย่างแสนรั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ