บทที่ 58 จบบริบูรณ์

"อ้าปากสิคะคนป่วย มัวแต่มองหน้าเจ้าขาอยู่ได้ ข้าวต้มจะเย็นชืดหมดแล้วเนี่ย"

เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความดุอย่างไม่จริงจังนักดังขึ้น พร้อมกับช้อนสเตนเลสคันเล็กที่บรรจุข้าวต้มหมูสับควันฉุยถูกยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากของผม

ดวงตากลมโตที่เคยช้ำบวมจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้กลับมาเปล่งประกาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ