บทที่ 44 44

ส่ายศีรษะไปมาทว่าใบหน้ามีรอยยิ้มประดับบนมุมปาก แต่พอหันหน้ากลับมาดันต้องมุ่นหัวคิ้วเพราะคนที่ยิ้มไม่ได้มีแค่ตัวเอง

“ยิ้มอะไรของมึงวะ” คนสงสัยใช้ข้อศอกกระทุ้งสีข้างของเพื่อน

“ยิ้มอะไร” จิรัชชี้นิ้วเข้าตัวเอง “กูเหรอ?”

“ยืนกันสองคน มึงคิดว่ากูถามตัวเองหรือไงไอ้ห่า” อัณณพไม่อยากตีโพยตีพายแต่จู่ๆ ก็เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ