บทที่ 16 จ้องอะไรเบอร์นั้น

“ไม่มีเรียนเหรอถึงได้ตามส่งรุ่นน้องงก ๆ” ฉันรีบหันขวับไปมองหนุ่มรุ่นพี่ที่ยืนหน้านิ่งไม่ได้สะทกสะท้านทั้งพี่พ่อฉันพูดด้วยน้ำเสียงขึงขัง

“พวกเราไปดูหนังด้วยกันมาครับ ผมเลยอาสามาส่ง”

“ที่บ้านฉันมีคนขับรถ ไม่ต้องลำบากนายหรอกพ่อหนุ่มหน้าหล่อ” พี่คิณยกยิ้มอ่อน

“ไม่ลำบากหรอกครับ ผมเป็นคนชวนน้องเองผม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ