บทที่ 22 อยุธยา

“แวะพักรถสักที เมื่อยจะตายอยู่แล้ว” มนกระโดดลงจากประตูรถบัสก่อนจะเหยียดเส้นเหยียดสายด้วยความเมื่อยล้า

“นั่งมาเป็นชั่วโมงแล้ว อีกนานไหมกว่าจะถึงอยุธยาอะ” วิถามด้วยน้ำเสียงที่ติดงอแง

“ฉันไปถามพี่คิณให้นะ” ฉันยกยิ้มกว้างอย่างร่าเริง เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะนี่เป็นโอกาสที่จะได้เข้าไปคุยกับพี่คิณหลังจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ