บทที่ 49 หวาดกลัวจนสิ้นใจไปเอง

เยี่ยจิงหลินยืนกอดอกพิงประตู ใบหน้าที่งดงามแต่เย็นชาของนางแฝงแววดูถูกในดวงตาอย่างปิดไม่มิด ขณะที่มองภาพท่านพ่อผู้เคยยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม บัดนี้เขากลับดูอ่อนแอยิ่งกว่าใคร

ช่างน่าสมเพชเสียจริง นางคิดในใจ สายตาเฉียบคมกวาดมองไปยังร่างของแม่ทัพซุนเทาที่นอนเอนบนเตียงราวกับชายชราผู้หมดอาลัยตายอยาก ชายผู้ท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ