บทที่ 2 การเผชิญหน้ากับอริ

ตอนที่ 2 การเผชิญหน้ากับอริ

        “คุณจะยอมขายให้ได้ไหม” เธอเอ่ยออกไปแต่ในใจก็คิดคำนวณถึงส่วนต่างว่าถ้าหากเขายอมขายในราคาที่ประมูลมา ส่วนต่างเธอค่อยกู้มาจ่ายเขาทีหลัง อย่างไรก็ดี พื้นที่ทำเลตรงนั้นหากขยายโครงการออกไปต้องได้กำไรมหาศาล ดังนั้นเธอมั่นใจว่าคุ้มค่าต่อการลงทุน

        คณาธิปมองเธอครู่หนึ่ง ลมเย็นพัดผ่าน เส้นผมลอนของเธอปลิวเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงช่วงแขน ชายหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาคมสบตาเธอโดยตรง

       “ไม่เห็นยากเลย” เขายกยิ้มมุมปากแบบคนกุมไพ่เหนือกว่า “คุณก็แค่ขายโครงการนั้นให้ผม หรือไม่ก็มาร่วมโครงการกับ วรเมฆา แกรนด์ เอสเตท กรุ๊ป แบบนี้ก็ดีนะ”คำพูดนั้นเหมือนมีดคมกริบแทงเข้ากลางอก เขาแย่งซื้อที่ดินตัดหน้าเธอไม่พอ ยังจะมาบีบให้เธอขายโครงการอีก!

         ไอ้ประธานหน้าเลือดเอ๊ย! เธอด่าเขาในใจ

อัญมณีกำหมัดแน่น ไหล่บางสั่นนิดหนึ่งก่อนจะยืดตัวตรง ดวงตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา

         “ฉันไม่มีทางขายโครงการนั่นให้คุณ! และไม่มีทางเข้าร่วมกับคุณ” เสียงของอัญมณีชัดถ้อยชัดคำ แม้ลมหายใจจะกระเพื่อมแรงกว่าปกติ เธอยืดหลังตรง สองมือกำแน่นข้างลำตัวจนเส้นเอ็นบนข้อมือขึ้นชัด ดวงตากลมโตฉายแววแข็งกร้าว ทว่าลึกลงไปมีประกายสั่นไหวที่เธอพยายามซ่อน

       “งั้นก็แล้วแต่”คิงยกยิ้มเยาะ มุมปากข้างหนึ่งเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนเหนือกว่า

อัญมณีสูดหายใจเข้าลึก “คุณคิง คุณรวยระดับนั้นแล้วคุณยังต้องการอะไรอีกเรื่องบาดหมางรุ่นพ่อมันผ่านมานานแล้ว  ที่ผ่านมาคุณก็ซื้อที่ดินตัดหน้าฉันไม่รู้กี่ที่ แต่ที่ดินแปลงนี้มันสำคัญต่อการขยายโครงการที่ติดกัน  คุณปล่อยให้ฉันสักแปลงไม่ได้เหรอ”เธอพรั่งพรูออกมา

“ถ้าอยากได้ที่ดินนั่นขนาดนั้น ทำไมเมื่อครู่ถึงไม่ใส่ราคาให้เยอะกว่าผม?” เขาเลิกคิ้วช้าๆ ก่อนที่สายตาคมจะกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง สายตานั้นทำให้อัญมณีรู้สึกราวถูกประเมินค่า ไม่ใช่ในฐานะนักธุรกิจ แต่เหมือนเป็นสินค้าอย่างหนึ่ง

หัวใจเธอเต้นแรงจนแน่นอก จะให้เธอบอกได้อย่างไรว่าเธอมีงบจำกัด? หากเธอใส่เกินกว่า 200 ล้านนั่น เขาก็คงทุ่มมากกว่าอยู่ดี คนอย่างคณาธิปไม่เคยยอมแพ้ และดูเหมือนจะสนุกกับการกดดันเธอเสียด้วยซ้ำ

        อัญมณีเม้มริมฝีปากแน่น ปลายนิ้วจิกเข้าฝ่ามือ “ฉันรู้ว่าสู้คุณไม่ได้”นี่คือครั้งแรกที่อัญมณีกล่าวอะไรแบบนี้ออกมาต่อหน้าเขา ทุกทีที่พบกันเธอจะเชิดใส่เขาตลอดเพราะหมั่นไส้ที่เขาเอาแต่ปาดหน้าซื้อที่ดินที่เธอเพ่งเล็งไว้ แต่ที่ดินแปลงนี้ เธอจำเป็นต้องได้มันมาจริงๆ “แต่ที่ดินตรงนี้มันจำเป็นต่อการขยายโครงการของฉันจริงๆ”

        “งั้นหรือ?” เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาวาววับอย่างจับพิรุธ ก่อนแววตาจะแปรเปลี่ยนคล้ายเห็นใจ“แต่เสียใจด้วย อะไรที่ผมประมูลมาได้ ผมไม่มีทางปล่อยให้คนอื่น”

       คำกล่าวนั้นทำให้อัญมณียืนนิ่งครู่หนึ่ง สูดลมหายใจลึกเพื่อดึงสติกลับมา ก่อนจะพูดสั้นๆ แต่หนักแน่น “อัศ กลับ!”

               สองพี่น้องหมุนตัวจากไป อัศวินหันกลับมายกนิ้วกลางใส่คณาธิปอย่างไม่ปิดบัง สีหน้าเดือดดาล แต่คณาธิปกลับเพียงยืนมอง แววตาเรียบเฉย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยราวกับทุกอย่างเป็นเพียงความบันเทิง

         ประตูบ้านปิดดังปัง! อัญมณีเดินนำเข้ามาในโถงใหญ่ของบ้านอธิกุล ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังถี่รัว สีหน้าที่เคยสงบนิ่งในงานประมูลตอนนี้แข็งตึง ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นบาง เธอถอดรองเท้าด้วยแรงกว่าปกติ ก่อนจะวางกระเป๋าลงบนโต๊ะกลางเสียงดังตุบ

        อัศวินเดินตามมาติดๆ สูทถูกปลดกระดุมอย่างหัวเสีย เขาสะบัดไทออกแรงๆ จนมันหลุดจากคอ “พี่เห็นไหมว่ามันกวนขนาดไหน!” เสียงเขาดังก้องไปทั่วบ้าน มือยกขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด กรามขบแน่นจนเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ

         แต่อัญมณีก็ยังไม่ตอบ เธอเดินตรงไปที่ตู้เย็น เปิดมันโดยไม่รอแม่บ้าน น้ำเย็นถูกเทใส่แก้วจนเกือบล้น มือเธอสั่นเล็กน้อยก่อนจะยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ลมหายใจเข้าออกแรงกว่าปกติ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง

       เธอดื่มน้ำเสร็จก็เดินตรงไปที่ห้องทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์โดยไม่พูดสักคำ อัศวินยืนพิงประตูมองอย่างสงสัย “พี่ทำอะไร?”แต่ไม่มีคำตอบ และไม่กี่วินาทีต่อมา เครื่องปริ้นเริ่มทำงาน กระดาษค่อยๆ ไหลออกมา

          อัญมณีดึงแผ่นกระดาษออกมาแรงเกินจำเป็น เธอคว้าเทปใสจากลิ้นชัก ก่อนจะเดินอย่างรวดเร็วตรงไปยังห้องออกกำลังกาย

อัศวินขมวดคิ้วมองตามหลังก่อนจะสาวเท้าตามไป และแล้วเขาก็เห็น บนกระดาษนั้นคือรูปถ่ายของ คิง คณาธิป วรเมฆา ที่เธอเสิร์ชจากอินเทอร์เน็ต ใบหน้าหล่อคมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกปริ้นออกมาชัดเจน อัญแปะรูปนั้นลงบนกระสอบทรายอย่างแม่นยำ เทปใสถูกติดทับแน่นหนาเหมือนกลัวว่ามันจะหลุด

        เธอถอยหลังหนึ่งก้าว มองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นเฉียบ ก่อนจะเปิดตู้หยิบนวมขึ้นมาสวม มือเรียวสอดเข้าไปในถุงนวมอย่างรวดเร็ว

วินาทีถัดมา

ปั้ก!

หมัดแรกกระแทกกระสอบทรายเต็มแรงจนมันแกว่งไปข้างหลัง

“ไอ้คิงบ้า!” เธอตะโกน เสียงแหบเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ “ฉันจะอัดแกให้น่วมไปเลย!”

ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก! หมัดถูกปล่อยรัวไม่ยั้ง ผมลอนสวยเริ่มยุ่งกระเซิง เส้นผมบางส่วนหลุดลงมาปรกใบหน้า เหงื่อเริ่มซึมตามไรผม แต่เธอไม่สนใจ อัศวินยืนมองสองวินาที ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างพอใจ “เฮ้ย! เจ๋งว่ะพี่ ผมเอาด้วยดิ!”

        “ไปปริ้นเอาเอง!” อัญตอบทั้งที่ยังรัวหมัดไม่หยุด

          ไม่ถึงนาที อัศวินกลับมาพร้อมรูปอีกแผ่น เขาแปะมันใส่กระสอบทรายถัดไปจากพี่สาว ก่อนจะสวมนวมอย่างรวดเร็ว

         สองพี่น้องพากันระบายความแค้นกันด้วยการชกกระสอบทรายอย่างบ้าคลั่ง เสียงกระแทกดังสม่ำเสมอไปทั่วห้อง เหงื่อไหลอาบขมับ แต่ไม่มีใครหยุด กระสอบทรายแกว่งไปมาอย่างรุนแรง ใบหน้าของคิงที่แปะอยู่ยับย่นจากแรงกระแทก