บทที่ 2 ตอนที่2 พี่เลี้ยงวัยใสหัวใจใหญ่ตูมตาม
“=*=พี่เลี้ยง?”คิ้วเข้มดั่งคันศรพระราม..ที่พาดเฉียงอยู่เหนือดวงตาคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวในตำนานขมวดเป็นเป็นยุ่งเหยิง ก่อนที่เสียงทุ้มแหบพล่าจะทวนใจความสำคัญของคำพูดก่อนหน้านี้ พร้อมกับดึงสายตากลับมาเค้นเอาคำอธิบายเพิ่มเติมจากผู้เป็นน้องสาวในสายเลือด ที่เอาแต่ยืนยิ้มแฉ่งเกาะแขนไอ้น้องเขยประหยัดคำพูดราวกับปลิงกลับชาติมาเกิด กลิ่นอายความรักหวานชื่นของทั้งสองที่ตลบอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณ..ทำเดมเคร์อดไม่ได้ที่จะกรอกตามองบนอย่างเอือมระอา
“^.^อิๆ~~~”
แต่ไดอาน่าหรือจะสนใจการแสดงออกของพี่ชาย..ที่นับวันยิ่งเพิ่มความแสบคูณสิบเท่า! จนทุกวันนี้เธอต้องสละเวลาชีวิตเพื่อมานั่งสวดมนต์ขอพรจากเทพยดาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั่วหล้า ขอให้พวกท่านช่วยส่งใครสักคนลงมาปราบคนฉาวโฉ่อย่างพี่ชายของเธอสักที! แต่ดูแล้วพี่ชายของเธอคงจะเป็นแค่เหลือบไรบนสวรรค์เท่านั้น เพราะท่านเทพไม่แม้จะหยิบคำขอของเธอขึ้นไปพิจารณาให้เสียเวลา กลับปล่อยตามยถากรรม..ให้พี่ชายของเธอกระทำชั่วช้าสามานย์กับผู้หญิงค่อนโลก หรือจนว่าเจ้าตัวจะละสังขารตายไปจากโลกใบนี้เอง!
“ค่ะ..ไดกับพี่เจมาคิดดูแล้ว..ครอบครัวที่แสนอบอุ่นของเราควรจะมีพี่เลี้ยงเด็กสักคนค่ะ”เมื่อสิ้นหวังที่จะดึงพี่ชายกลับมาเป็นคนดีแห่งศรีสยามแล้ว ไดอาน่าก็ทอดถอนลมหายใจออกมาอย่างปลงตก..พร้อมกับพยักหน้าตอบพี่ชายในเรื่องที่เธอกับสามีได้ปรึกษาหารือกัน เกี่ยวกับการมีพี่เลี้ยงเด็กสักคนไว้คอยช่วยเหลือในสถานการณ์คับขัน..นั่นเพราะว่าบุตรชายของเธอเริ่มแสบขึ้นทุกวันๆ และเธอในตอนนี้ก็กำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง..จึงไม่อาจทำอะไรได้สะดวกเหมือนเดิมอีกแล้ว ฉะนั้นแล้วการมีพี่เลี้ยงสักคนคอยซัพพอร์ตช่วยเหลืออีกแรง..จึงเป็นทางออกที่เจโรมและเธอลงความเห็นไปในทางเดียวกัน
“อ่อ..งั้นพี่เข้าไปเล่นกับทริสตันละนะ”พอได้ฟังสิ่งที่น้องสาวพูดแล้ว..เดมเคร์ก็พยักหน้าส่งเสียงตอบออกไปเพียงสั้นๆ จากนั้นก็สอดมือล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงแสลกทั้งสองข้างในท่าทางสบาย ก่อนจะขอตัวเข้าไปเล่นกับหลานชายสุดที่รัก..ที่ไม่รู้ว่าตอนนี้กินข้าวกินนมอิ่มหรือยัง เพราะเขาไม่ได้ยินเสียงหรือเห็นความเคลื่อนไหวอะไรเลย ด้วยความสงสัยปนเป็นห่วงหลานชายสุดที่รัก ผู้เป็นลุงสุดหล่อล่ำบึกอย่างเดมเคร์..จึงต้องรีบเข้าไปดูหลานชายให้เห็นเต็มสองตาตัวเอง
“ค่ะ..งั้นวันนี้ไดฝากทริสตันด้วยนะคะเฮีย พอดีวันนี้ไดมีนัดคุณหมอที่โรงพยาบาลพี่หมอค่ะ”ไดอาน่าพยักหน้าพร้อมกับส่งเสียงตอบรับพี่ชายบังเกิดเกล้าเพียงสั้นๆ ก่อนจะกอดแขนสามีสุดหล่อด้วยความรัก..แล้วหันไปส่งมอบหน้าที่ดูแลทริสตันให้กับพี่ชายตัวร้ายชั่วคราว โดยไม่ลืมที่จะบอกกำหนดการสำคัญของตัวเองกับสามีในวันนี้..ให้กับพี่ชายบังเกิดเกล้าได้รับรู้เอาไว้
“ได้เลยครับ!..เดี๋ยวเฮียอยู่เลี้ยงหลานให้เอง”คนจะมีหลานเพิ่มเข้ามาในชีวิต..รีบยืดอกรับหน้าที่ดูแลทริสตันให้กับทั้งสองด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนได้รับเสียงหัวเราะจากผู้เป็นน้องสาวที่แทบจะลงไปนั่งขำน้ำตาเล็ดอยู่บนพื้น ทำเอาเจโรมต้องรีบประคับประคองเอวบางของภรรยาสุดสวยเอาไว้ เพราะกลัวจะกระทบกระเทือนไปถึงเลือดเนื้อเชื้อไขที่กำลังฟูมฟักอยู่ในท้องของไดอาน่า
“=.=มึงเนี่ยนะจะเลี้ยงหลาน?”แม้จะรู้ดีว่าเดมเคร์รักและเอ็นดูหลานชายตัวเองมากแค่ไหน แต่ด้วยความที่รู้จักนิสัยใจคอของมันดี..เจโรมจึงอดไม่ได้ที่จะหยั่งเชิงถามผู้เป็นลุงสุดหล่อลากดินลากทรายด้วยน้ำเสียงแดกดัน จนได้รับสายตาจิกกัดจากเดมเคร์กลับมาฉับพลัน ทำเอาคนกลางอย่างไดอาน่าที่เห็นเหตุการณ์นี้จนคุ้นตา..ได้แต่ลอบพ่นลมหายใจออกมาอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เพราะคนหนึ่งก็หวงลูก..ส่วนอีกคนก็พยายามสร้างความประทับใจกลัวว่าหลานจะไม่รักตัวเอง
“=*=กูความสามารถรอบตัวโว้ยไอ่ห่าเจโรม..!”คำพูดสบประมาทจากคนเย็นชาเป็นอะไรที่ฟังแล้วเจ็บกระดองเต่าที่สุด! เดมเคร์กรอกตามองบนพลางหัวขวับไปเท้าเอวเปิดศึกกับไอ้น้องเขยตัวร้าย! ที่มันกำลังจะลืมผู้มีพระคุณที่ทำให้มันได้แต่งงานกับน้องสาวของเขา!..แม้ตอนแรกเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางก็ตาม แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็มีส่วนช่วยให้มันได้แต่งงานกับน้องสาวของเขาอยู่ดี!
“ชิส์!..อย่างแรกเลย..ช่วยหยุดวาจาหยาบคายต่อหน้าหลานชายด้วยนะคะเฮีย”คำพูดและท่าทางที่แสดงออกถึงการโอ้อวดในความเก่งกาจขอบจักรวาลของตัวเองนั้น ทำผู้เป็นน้องสาวอย่างไดอาน่าอดไม่ได้ที่จะโพล่งปากสกัดดาวรุ่งพุ่งแรงจนร่วงตุบ และเมื่อเดมเคร์ยังไม่ยอมสลดไดอาน่าก็เท้าเอวกำชับเรื่องสำคัญกับพี่ชาย..ให้ช่วยรักษากิริยาและคำพูดเวลาอยู่กับทริสตัน นั่นเพราะช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้ของเด็ก เธอจึงกลัวบุตรชายจะจดจำ..และเลียนแบบผู้เป็นลุงสุดร้ายกาจจนยกให้เจ้าตัวเป็นไอดอลดำเนินชีวิต!
“ครับๆๆๆ..ยัยน้องตัวแสบ!”เดมเคร์อดไม่ได้ที่จะลอบกรอกตามองบนอย่างเอือมระอา..ก่อนจะจำใจรับคำสั่งยัยน้องตัวแสบอย่างขอไปที โดยไม่ลืมที่จะผิวปากอย่างอารมณ์ดี จนอารมณ์ว่าที่คุณแม่ลูกสองเริ่มขุ่นมัวขึ้นเรื่อยๆ..นั่นเพราะกำลังถูกพี่ชายจอมแสบกวนประสาท!
“งั้นเราไปกันเถอะค่ะพี่เจ..เดี๋ยวไม่ทันนัด”ไดอาน่าที่ไม่อยากจะเสวนากับคนบ้าให้หงุดหงิดไปมากกว่านี้ เธอจึงเลิกสนใจแขกตัวร้ายประจำครอบครัว..แล้วหันไปพูดกับผู้เป็นสามีแทน โดยปล่อยให้เดมเคร์ผิวปากยั่วยวนกวนประสาทอยู่ใกล้ๆ ใจหนึ่งก็นึกอยากจะไล่ตะเพิดคนบ้าออกไปจากบ้าน เสีย!..แต่ก็คงจะไม่มีทางทำได้ เมื่อคนร้ายกาจอย่างเดมเคร์พี่ชายบังเกิดเกล้าของเธอ..ไม่เคยสนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น!
“ครับที่รัด…ส่วนมึงก็ดูแลหลานให้ดีด้วยละ”และแน่นอนว่าเจโรมก็มีความคิดไม่ต่างจากภรรยาสุดที่รัก ลมหายใจถูกพ่นออกมาเฮือกใหญ่..หลังตกลงกับภรรยาเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว เจโรมก็หันไปกำชับไอ้พี่เขยตัวร้ายอีกครั้ง..ก่อนจะประคองภรรยาท้องอ่อนเดินไปขึ้นรถที่จอดเทียบรออยู่ก่อนแล้ว และไม่คิดจะเสียเวลาชีวิตหันไปรับฝีปากกับเดมเคร์อีกต่อไป
“=.=..เออ!”เสียงเข้มตอบส่งๆไปเท่านั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินผิวปากเข้าไปในคฤหาสน์..ที่โอ่อ่าน้อยกว่าคฤหาสน์ของเขานิดหน่อยอย่างอารมณ์ดี โดยไม่สนใจเหล่าแม่บ้านและบอดี้การ์ดที่ยืนเอื้ออำนวยความสะดวกอยู่ใกล้ๆ เพราะนาทีนี้ความสนใจของเดมเคร์..ได้ล่องลอยไปหาเจ้าหลานชายตัวน้อยก่อนกายหยาบแล้ว
กึกกก!!!
แต่แล้วความตั้งใจเดิมก็พลันต้องสะดุดลงที่โถงคฤหาสน์..เมื่อเดมเคร์พึ่งนึกได้ว่าตัวเองยังไม่รู้ว่าหลานชายของเขาอยู่มุมไหนของคฤหาสน์หลังนี้ และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาที่แสนจะหาได้ยาก..เดมเคร์จึงรีบหันขวับไปเอาคำตอบจากแม่บ้านที่ยืนตัวลีบอยู่ใกล้ๆ
“=.=ทริสตันอยู่ที่ไหน?”
“เออ..อยู่กับพี่เลี้ยงที่ห้องนอนปีกขวาค่ะคุณเดมเคร์”
ในขณะเดียวกัน
ห้องนอนของทริสตัน
“หม่ำๆๆๆ!..ขออีกงับๆๆ..นับหม่ำๆๆๆ”เสียงพูดเจื้อยแจ้วดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย แม้ร่างกายจะไม่เอื้อแต่ก็พยายามเจรจาต่อรองกับพี่เลี้ยงที่เลือกสรรมาเองกับมือ ดวงตาใสแป๋วฉายแววเจ้าเล่ห์ตั้งแต่เด็ก..จ้องมองพี่เลี้ยงวัยใสของตัวเองตาแทบไม่กระพริบ พร้อมกันนั้นก็พยายามดันขาป้อมๆของตัวเอง..เพื่อปีนตักขึ้นไปแย่งขวดนมคืนจากมือของพี่เลี้ยงยัยใสเป็นพัลวัน
“พอได้แล้วค่ะคุณหนูทริสตัน..คุณหนูหม่ำๆเยอะไปแล้วนะคะ..เดี๋ยวไม่หล่อนร้าา~~”ก่อนเสียงหวานใสราวกับระฆังแก้ว..จะพยายามพูดและอธิบายกับเจ้านายตัวจิ๋วของเธออย่างใจเย็น รอยยิ้มหวานๆปรากฏขึ้นบริเวณริมฝีปากบางสีชมพูระเรือ ก่อน ‘นับดาว’ หรือพี่เลี้ยงของคุณหนูทริสตัน จะใช้ความเป็นต่อของร่างกาย จัดการเอื้อมมือไปวางขวดนมไว้บนโต๊ะจนสำเร็จ
“งั้นทิก..หม่ำๆ..นมนับ..นี่ๆๆ”แต่ก็ต้องสะดุ้งจนหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก! เมื่อทริสตันเปลี่ยนความสนใจใหม่..มาซบหน้าจิ้มลิ้มลงบนหน้าอกของเธอแทน พร้อมกับส่งเสียงพูดเจื้อยแจ้วจนนับดาวต้องรีบคว้ามือเล็กๆของทริสตันเอาไว้..ก่อนที่เจ้านายตัวจิ๋วของเธอจะดึงทึ้งเสื้อผ้าของเธอจนขาด
“0///0!..คุณหนูทริสคะ!..อันนี้หม่ำๆไม่ได้ค่ะ!.. แต๊ะอั๋งนับดาวแบบนี้ไม่ได้นะคะ”แม้ว่าเจ้าตัวเล็กจะเป็นแค่เด็ก..แต่ไม่รู้ทำไมแววตาเจ้าเล่ห์นั่นถึงทำนับดาวร้อนๆหนาวๆจนหายใจไม่ทั่วท้อง แก้มซาลาเปาทั้งสองข้างฝาดเลือด..ก่อนจะสวมบทพี่เลี้ยงแล้วค่อยๆอธิบายให้เจ้านายตัวจิ๋วที่แสนเจ้าเล่ห์ได้เข้าใจ
“นุ่มๆๆ..อยากหม่ำๆ..”แต่นอกจากเจ้านายตัวจิ๋วของเธอจะไม่ฟังแล้ว ยังใช้ความเร็วประดุจปีศาจ..มุดใบหน้าเข้าหาอกอิ่มของเธออย่างสนุกสนาน
“อิๆๆ..อยากหม่ำๆ..งั้นคุณหนูต้องมาขอนับดาวแต่งงานก่อนนะคะ”ความแสบสันของเจ้านายตัวจิ๋วทำนับดาวที่พึ่งจะมาทดลองงานได้เพียงหนึ่งอาทิตย์..ต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ ก่อนจะใช้มือช้อนใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมาจากอกอิ่ม..แล้วพูดหยอกล้อกับเจ้านายตัวจิ๋วตามปกติ โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าการกระทำทุกอย่างของเธอ ล้วนตกอยู่ในสายตาของร่างสูงสง่า..ที่กำลังยืนล้วงกระเป๋ากางเกงแสลกมองอยู่หน้าประตูห้อง
“งับบ!..แต่งๆๆ..ทิกแต่งง!!”
“^_^ค่ะๆ..นับดาวจะนับวันรอนะคะคุณหนู”
