บทที่ 1 บทนำ

บทนำ

บางทีโชคชะตาก็เล่นตลกเกินไป…

“ฉันหิวน้ำ”

“…”

“วา…ฉันหิวน้ำ” เขาเอ่ยประโยคเดิมอีกครั้ง คราวนี้พูดเสียงดังกว่าเดิมจนทำให้ภายในห้องแต่งตัวตกอยู่ในความเงียบ แล้วทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมเป็นตาเดียว หลังคุณไฟ…หรือคุณอัคนี อัศวภักดีเรียกชื่อผม

ผมที่ชื่อวา… วาริชที่แปลว่าสายน้ำ

“ได้ครับ รอสักครู่นะครับ” ผมบอกเขาเสียงแผ่ว ก่อนจะรีบผละออกจากงานตรงหน้า แล้วรีบออกไปซื้อน้ำให้กับคุณเขาทันที

ทำไมผมต้องทำน่ะหรือ? ก็เพราะว่ามันเป็นหน้าที่ของผมยังไงล่ะ ผมมีหน้าที่ดูแลคุณอัคนี ดาราหนุ่มผู้โด่งดังแห่งยุค ผู้ที่เป็นดั่งดาวค้างฟ้าไม่มีวันดับง่าย ๆ ผมต้องทำทุกอย่างที่เขาต้องการ ดูแลทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเขา

…นั่นคือหน้าที่ของผม

ถ้าเขาบอกว่าหิวต่อให้เราอยู่กลางป่า ผมก็ต้องหาอาหารมาให้เขากินให้ได้ ถ้าเขาบอกว่าร้อนผมก็ต้องหาร่มมากาง หาพัดมาคอยปัดเป่าให้เขาคลายร้อนและถ้าหากว่าเขากระหายน้ำ ต่อให้ผมกำลังทำหน้าที่ส่วนอื่นอยู่ แม้ว่ามันจะเกี่ยวข้องกับเขาโดยตรงก็ตาม ผมต้องรีบวางมือแล้วออกไปซื้อให้เขาทันที

นั่นคือหน้าที่ผม เขาสั่งอะไรผมก็ต้องทำเขาต้องการสิ่งไหน ผมก็ต้องหามาให้ได้….

หลังได้รับคำสั่งจากเขา ผมก็รีบออกไปซื้อน้ำเปล่าที่ร้านสะดวกซื้อใกล้สตูดิโอด้วยความไวแสง แล้วนึกบ่นในใจเบา ๆ ว่าหน้าร้อนของประเทศไทยนี่นรกดี ๆ นี่เอง เพราะแค่ผมเดินออกไปซื้อของเพียงครู่เดียวเท่านั้น พอกลับมาถึงผมก็เหงื่อท่วมตัวเสียแล้ว ตามลำคอและแผ่นหลังเหนอะหนะไปด้วยเหงื่อทั้งนั้น ชวนทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างบอกไม่ถูก

“ได้แล้วครับ” เมื่อกลับเข้ามาในห้องแต่งตัว ผมก็รีบกุลีกุจอเปิดฝาน้ำเปล่าพร้อมใส่หลอดยื่นให้คุณไฟโดยพลัน เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นคนใจร้อน ร้อน… ดั่งชื่อเขานั่นแหละ เพราะงั้นหากผมทำอะไรชักช้าไม่ทันใจ คุณเขาก็อาจไม่พอใจผมได้

“ฉันไม่ได้บอกเหรอนายเหรอว่าอยากกินน้ำอัดลม”

“ครับ?” ผมขานรับอย่างงุนงง ในขณะที่คุณไฟจ้องหน้าผมนิ่ง

“ไปซื้อมาใหม่ซะ ฉันอยากกินน้ำอัดลม”

“….”

“เอ่อ… ไม่เป็นไรนะคะ พอดีพี่จะออกไปซื้อของที่หน้าสตูฯ พอดี เดี๋ยวพี่จะซื้อน้ำอัดลมเย็น ๆ เข้ามาให้ด้วยนะคะ” หนึ่งในทีมงานรีบพูดขึ้น หลังคุณไฟจะให้ผมออกไปซื้อน้ำอัดลมมาให้เขา

“ไม่ต้องหรอกครับ วาเขามีหน้าที่นี้ก็ต้องไปซื้อ อีกอย่างเขารู้ด้วยว่าผมต้องการน้ำอัดลมแบบไหน….” คุณอัคนีเอ่ยปฏิเสธความหวังดีของพี่ทีมงานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนที่เขาจะหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างออกไป

“ไปสิ… ไปซื้อมาให้ฉันใหม่”

“ได้ครับ คุณไฟ”