บทที่ 15 บท 4.4
นี่เป็นครั้งแรกที่วาได้เห็นคุณไฟเมาหนักขนาดนี้… ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้อง สิ่งแรกที่เขาเห็นนั่นก็คือแผ่นหลังกว้างของพ่อนักแสดงหนุ่ม หลังอีกฝ่ายกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เคาน์เตอร์ครัว มองวิวของกรุงเทพมหานครโดยที่ตรงหน้าของคุณเขามีขวดแอลกอฮอล์ตั้งเรียงกันอยู่
เพียงแค่เห็นภาพตรงหน้า วาริชก็ถึงกับถอนหายใจออกมาทันที เขายืนตั้งหลักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินย่างกรายเข้าไปหาผู้เป็นเจ้านายอย่างเงียบ ๆ วาใช้สายตานับขวดแอลกอฮอล์ที่ตั้งเรียงรายอยู่หน้าคุณไฟแล้วเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“คุณไฟเมามากแล้วนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณจะไปทำงานไม่ไหวเอานะ”
“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องไป ไม่เห็นจะยากอะไร” คุณไฟเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ
“หมายความว่าคุณจะทิ้งงานเหรอครับ? นั่นไม่ใช่นิสัยของคุณนะ”
“นี่แหละ นิสัยของฉัน”
“...”
“ทำไมวันนี้ถึงได้ไปกินข้าวกับไทระ” หลังความเงียบเข้าปกคลุมเราได้สักพัก คุณไฟก็เอ่ยถามขึ้น
“ตอนที่ผมเตรียมจะกลับห้อง… ผมเจอกับพี่ไทระเข้าพอดี เขาอาสาไปส่ง ผมก็เลยเลี้ยงข้าวตอบแทนเขา” วาให้คำตอบอย่างซื่อตรง
“พี่ไทระงั้นเหรอ? นี่นายตีสนิทเขาถึงขั้นนั้นแล้วหรือไง”
“ผมไม่ได้ตีสนิท! เขาเป็นคนบอกให้ผมเรียกอย่างนั้นเอง” วาริชปฏิเสธทั้งคิ้วขมวด รู้สึกไม่ชอบในคำพูดของคุณไฟเป็นอย่างมาก แต่ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้และท่องในใจว่าอีกฝ่ายกำลังเมาอยู่
“เขา…ใจดีมากเลยใช่ไหม” คุณไฟถามต่อ
“...”
“เขาคงสนิทกับนายมาก”
“ตอนนี้จะตีสองแล้ว ผมว่าคุณไฟรีบเข้านอนเถอะครับ” วาริชเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เมื่อคุณไฟเริ่มพล่ามอะไรที่ไม่รู้เรื่อง แต่แทนที่อีกฝ่ายจะเชื่อฟัง คุณไฟกลับไม่แม้แต่จะขยับตัว อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นสบตาวาอยู่ครู่หนึ่ง หัวเราะออกมาเบา ๆ
“เป็นห่วงฉันเหรอ”
“...”
“ตอบดิ”
“ครับ ผมเป็นห่วง...” วาให้คำตอบคุณไฟอย่างที่อีกฝ่ายต้องการ แล้วอธิบายต่อ “เพราะถ้าพี่ว่านรู้เรื่องนี้เข้า ผมคงถูกบ่น”
“...นั่นสินะ ถ้าฉันทำตัวไม่ดี นายก็จะถูกคุณว่านบ่น มันก็แค่นั้น” คุณไฟว่าเสียงแผ่ว คล้ายจะพึมพำกับตัวเอง
“...”
“โอเค งั้นฉันจะเข้านอนตามคำสั่งนาย นายจะได้ไม่ถูกบ่นดีไหม?”
“แล้วนี่คุณไฟจะอาบน้ำก่อนนอนไหมครับ” วาริชเอ่ยถาม หลังเขาได้กลิ่นแอลกอฮอล์โชยมาจากตัวอีกคน
“ทำไม นายจะอาบให้ฉันเหรอ?” คุณไฟย้อนถาม
“...”
“ไม่อนามัยวันหนึ่ง คงไม่เป็นไรหรอก ฉันเหนื่อย” อีกฝ่ายว่าสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้องนอนก่อน
เพราะดูไม่ได้มีพิษสงอะไร วาจึงเดินตามคุณไฟเข้าไปในห้องนอน เพื่อที่เขาจะได้จัดแจงผ้าห่มและเช็กให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะเข้านอนอย่างที่ว่าจริง ๆ
“ขอโทษด้วยที่โทรไปปลุก” หลังหัวคุณไฟทิ้งลงหมอนแล้ว อีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ครับ ไม่เป็นไรครับ” วาริชตอบ เมื่อกี้เขาไม่คิดจะถือสาคำพูดของคุณไฟเลยแม้แต่นิด เพราะเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายกำลังเมา
“แต่นายอย่าไปกับเขาได้ไหม”
“ครับ?”
“ไทระน่ะ...”
“คุณไฟพูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว”
“ฉันว่านายรู้ดีว่าฉันหมายถึงอะไร”
“...”
“วาริช”
“ผมว่าคุณหลับเถอะครับ เพราะผมเองก็อยากกลับไปห้องแล้วเหมือนกัน” วาริชเอ่ยตัดบท
“...”
“ฝันดีนะครับ คุณไฟ”
หลังเสียงเปิดปิดประตูดังขึ้น ผ่านไปได้สักพัก ผู้เป็นเจ้าของรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในปีล่าสุดก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคมที่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ได้หลากหลายเหม่อมองเพดานห้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ
