บทที่ 18 บท 5.3
หลังเคลียร์เรื่องแฟนคลับของคุณไฟเรียบร้อยแล้ว วาก็เปิดโทรศัพท์เพื่อเช็กเวลาต่อ พอเห็นว่ายังพอมีเวลาเหลืออยู่ วาก็ไม่รอช้าเขารีบแวะเข้าร้านกาแฟแบรนด์ดัง เพื่อที่จะให้สั่งน้ำให้คุณไฟทันที
“แฟนคลับที่คุณไฟว่า เธอไม่เป็นอะไรนะครับ ล้มจริง แต่ไม่มีบาดแผลแล้วเธอก็ฝากเอาจดหมายให้คุณด้วย” เมื่อเดินกลับมาหาคุณไฟแล้ว วาริชก็เอ่ยรายงานอีกฝ่ายพร้อมกับยื่นจดหมายจากแฟนคลับให้เจ้าตัว
“แล้วก็…นี่ด้วยครับ” หลังคุณไฟรับจดหมายจากแฟนคลับไป วาริชก็ยื่นแก้วเครื่องดื่มให้อีกฝ่ายต่อ สิ่งนี้คุณไฟไม่ได้สั่งเขาเอาไว้ แต่วาตั้งใจจะซื้อให้อีกฝ่ายเพื่อแทนคำขอโทษ หลังเขาทำให้คุณไฟต้องวุ่นวายมาอธิบายเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเอง
“อะไร” คุณไฟถาม ยังไม่ยอมเครื่องดื่มจากมือวา
“ก็ของคุณไฟไงครับ” วาตอบเสียงแผ่วและยิ่งเห็นว่าคุณไฟนิ่ง เขาก็ยิ่งรู้สึกระหม่าอย่างบอกไม่ถูก
“...”
“ผมเลี้ยง” แม้คุณไฟจะดูมึนงง แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมรับเครื่องดื่มจากมือวาไป
“...ขอบใจ” คุณไฟเอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะยกเครื่องดื่มที่เป็นคำขอโทษจากวาขึ้นไปจิบ
วันนี้เพื่อนของคุณไฟจะมากินข้าวที่คอนโด นั่นคือสิ่งที่วาริชเพิ่งรู้ หลังรถตู้ส่วนตัวใกล้จะถึงที่พักเต็มที สำหรับวา…นั่นไม่ใช่เรื่องน่าห่วงอะไร เนื่องจากไม่บ่อยครั้งนักที่เพื่อนคุณไฟจะมากินข้าวที่ห้องและส่วนใหญ่ก็เป็นการกินข้าว พบปะสังสรรค์ทั่วไปเท่านั้น ไม่ค่อยมีการดื่มแอลกอฮอล์จนถึงขั้นมึนเมา
“แล้วนี่ เราต้องเตรียมอะไรไว้ไหมครับ” เมื่อเรากลับมาถึงห้อง วาริชก็เอ่ยถามคุณไฟ หลังเขาเหลือบมองนาฬิกาและพบว่าตอนนี้ยังพอมีเวลาเหลืออยู่ ซึ่งถ้าหากเพื่อนคุณไฟต้องการทำอาหารเอง วาก็จะได้เป็นธุระไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตเตรียมไว้ให้
“ไม่ต้อง เดี๋ยวพวกมันซื้อเข้ามาเอง” คุณไฟให้คำตอบพลางถอดเสื้อสูทชั้นนอกออก แล้วใช้มือนวดคลึงต้นคอของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า
“อ๋อ โอเคครับ” วารับคำพร้อมกับยืนสังเกตการกระทำของคุณไฟอย่างเงียบ ๆ
พักหลังมานี้เรามีคิวถ่ายละครหลายวันติดกัน ไหนจะต้องตื่นเช้า เนื่องจากมีการเดินทางไปมาระหว่างจังหวัด มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลก หากคุณไฟจะเริ่มแสดงความเหนื่อยล้าออกมาบ้าง
แม้ว่าคุณไฟจะไม่ได้ออกปากอะไร แต่ทว่านี่คือสัญญาณเตือนที่วาไม่สามารถปล่อยเฉยได้ เพราะถ้าหากอีกฝ่ายล้มป่วย แน่นอน…มันส่งผลกระทบไปถึงงานที่ถูกจัดคิวไว้อย่างแน่นเอี๊ยด ฉะนั้นวาจะต้องรีบดูแลเรื่องนี้ ก่อนที่คุณไฟจะได้ป่วยจริง ๆ ซึ่งบางทีเขาอาจต้องไปปรึกษาเรื่องนี้กับพี่ว่าน เผื่ออีกฝ่ายจะมีวิธีแก้หรือไม่ก็เป็นธุระจองร้านนวดแผนไทยไว้ให้
“ไอ้เจ้ามันบอกว่าให้นายอยู่รอก่อนนะ มันอยากได้ลูกมือช่วย” คุณไฟเอ่ย ขณะที่อีกฝ่ายกำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบนออก
“ได้เลยครับ” วาพยักหน้ารับ ก่อนที่เขาจะใช้สายตากวาดมองรอบ ๆ ห้องเพื่อหาอะไรทำ ระหว่างรอให้เพื่อนของอีกฝ่ายมาถึง
ในบรรดาเพื่อนของคุณไฟ วารู้จักเกือบทุกคน แต่คนที่เขาสนิทที่สุดดูเหมือนจะเป็นพี่เจ้า เพราะอีกฝ่ายแวะเวียนเข้ามาหาคุณไฟอยู่บ่อย ๆ ซึ่งเท่าที่วารับรู้มา พี่เจ้าเป็นเพื่อนสนิทของคุณไฟตั้งแต่สมัยที่ทั้งคู่เรียนป.ตรีด้วยกันที่อังกฤษ พอต่างฝ่ายต่างกลับมาใช้ชีวิตที่เมืองไทย ทั้งสองก็ยังติดต่อกันอยู่จนกระทั่งตอนนี้
หลังใช้สายตาสอดส่องเพื่อหาหน้าที่ให้ตัวเองอยู่พักใหญ่ ในที่สุดวาริชก็มีอะไรให้ทำเสียที เมื่อเขาเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วพบว่าน้ำผลไม้ที่เคยทำไว้ให้คุณไฟใกล้จะหมดเต็มที ในระหว่างที่รอพี่เจ้า วาจึงเริ่มทำการหั่นผลไม้ เตรียมที่จะทำน้ำไว้ให้คุณเขา เพราะพรุ่งนี้คุณไฟมีเข้าฟิตเนสเพื่อพบเทรนเนอร์ตั้งแต่เช้า อีกฝ่ายจะได้เอาไปดื่มด้วย
“วันพรุ่งนี้ไม่มีตารางงานนะครับ มีแค่เข้าฟิตเนสช่วงเช้าเท่านั้น” วาเอ่ยบอก เมื่อเขาเห็นว่าคุณไฟเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้ว หลังอีกฝ่ายเดินหายเข้าไปในนั้นได้สักพักใหญ่
“นี่เขาตั้งใจจะส่งมาให้ฉันใส่หรือว่ามันเป็นของนายกันนะ ทำไมไม่ทำการบ้านกันเลย” คุณไฟบ่นพึมพำพร้อมกับเดินตรงเข้ามาหาวาที่กำลังยืนหั่นผลไม้อยู่ อีกฝ่ายไม่พูดพร่ำทำเพลง แต่เอาเสื้อมาทาบลงที่แผ่นหลังของวาเหมือนจะเทียบขนาดเสื้อ
“มันพอดีกับตัวนายเลย” คุณเขาว่าต่อ
“ครับ?”
“ก่อนกลับนายก็อย่าลืมหยิบถุงเสื้อไปด้วยแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะตั้งไว้บนโต๊ะให้ เพราะห้องเสื้อผ้าฉันไม่มีที่จะเก็บแล้ว”
“ขอบคุณมากครับ” เพราะรู้ดีว่าปฏิเสธไม่ได้ วาจึงเลือกที่จะขอบคุณแทนการปฏิเสธอย่างที่เคยทำ
“แล้วระหว่างที่รอไอ้เจ้า... นายจะหยิบเอาน้ำเอาขนมมานั่งกินรอก็ได้ ตอนนี้มันเพิ่งเลิกงาน กว่าจะมาถึงก็คงอีกสักพัก” คุณไฟว่าต่อ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินออกจากโซนครัว เอาถุงเสื้อไปตั้งไว้ให้วาแล้วเดินกลับเข้าห้องนอนตัวเองไป
หลังวาจัดการทำน้ำผลไม้เตรียมไว้ให้คุณไฟเรียบร้อยแล้ว เขาก็หยิบเอาขนมและนมกล่องหนึ่งตามคำอนุญาตของคุณเขา
ภายในห้องของคุณไฟขนมส่วนใหญ่มักจะเป็นขนมคลีนทั้งสิ้น แม้กระทั่งสาหร่ายที่วาหยิบติดมือมาด้วย ก็ยังเป็นสาหร่ายอบกรอบโรยด้วยเมล็ดธัญพืช
ระหว่างที่กำลังนั่งกินขนมรอเพื่อนคุณไฟ วาริชก็เปิดโทรศัพท์ดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยเปื่อย ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นถุงเสื้อที่คุณไฟวางทิ้งไว้ให้และด้วยความสงสัย นั่นจึงทำให้วาตัดสินใจลองกดเข้าเว็บไซต์ของแบรนด์ดู เพราะเขาอยากรู้ว่าเสื้อที่คุณไฟให้ มันราคาเท่าไร
“ค—คุณไฟครับ ผมรับไว้ไม่ได้หรอก!” พอได้เห็นราคาและมั่นใจแล้วว่าตัวเองดูไม่ผิดแน่ วาริชก็ถึงกับเบิกตากว้าง เขาลมแทบจับ เมื่อได้เห็นราคาเสื้อที่โชว์เด่นบนหน้าเว็บไซต์
วาริชรู้ดีว่าข้าวของแบรนด์เนมมันมีมูลค่าสูง แต่เขาไม่คิดว่ามันจะแพงหูฉี่ขนาดนี้ ปกติเสื้ออย่างดีสุด วาก็ซื้อไม่เคยเกินห้าร้อยด้วยซ้ำ เขาไม่เคยคิดหวังว่าตัวเองจะต้องใส่เสื้อตัวละเกือบสองหมื่นอย่างที่คุณไฟเพิ่งให้มา แถมคราวนี้อีกฝ่ายให้เสื้อวามาถึงสองตัว ลองบวกลบราคาดูแล้ว นี่มันซื้อทองได้เป็นบาท ๆ ด้วยซ้ำ!
“คุณไฟครับ!” หลังตะโกนเรียกแล้ว คุณเขาก็ไม่ยอมออกจากห้องมาเสียที ในที่สุดวาก็ตัดสินใจหยิบถุงเสื้อ บุกเข้าไปหาคุณไฟถึงในห้องนอน
“มีอะไร” อีกฝ่ายที่กำลังนั่งอ่านบทละครอยู่ เอ่ยถามคิ้วขมวด
“เสื้อครับ…มันแพงเกินไป ผมรับไว้ไม่ได้” วาเอ่ยเสียงลำบากใจพร้อมกับยื่นถุงเสื้อคืนให้ เขาหวังจะให้อีกคนรับกลับคืนไป แต่ทว่าคุณไฟกลับใช้สายตามองมันอย่างนิ่ง ๆ ไม่มีท่าทีว่าจะรับคืนด้วยซ้ำ
“ให้แล้ว… ไม่รับคืน”
