บทที่ 2 บท 1.1

[วันนี้เป็นไงบ้าง ไปทำงานกับคุณไฟสองคน]

“เขานิสัยไม่ดีเลยพี่”

[เฮ้ย….นั่นคุณไฟตัวปลอมหรือเปล่า ถ้าเขานิสัยไม่ดีจริงคงไม่มีใครอยากร่วมงานกับเขาหรอกนะ]

“กับคนอื่นเขาปฏิบัติยังไงผมไม่รู้หรอก แต่เขาทำนิสัยไม่ดีกับผม”

[ยังไง?]

“เขาเอาแต่ใจ….เอาแต่ใจมาก ๆ เลยแหละ ยิ่งไม่มีพี่คอยอยู่ด้วยนะ เขายิ่งเอาแต่ใจหนักกว่าเดิมอีก อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่เอา ใครอาสาจะมาช่วยผมนะ เขาก็ไม่อนุญาตหรอก ปฏิเสธเสียงนิ่ม ๆ ตามสไตล์เขาแหละว่าผมมีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องนี้อยู่แล้ว คนอื่นไม่ต้อง” วาริชบ่นยาวเหยียดให้ปลายสายฟังอย่างสุดจะทน หลังเขาเพิ่งกลับมาถึงห้องพักของตัวเองตอนห้าทุ่ม

ปลายสายที่ว่าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพี่ว่านผู้จัดการส่วนตัวของคุณไฟนั่นแหละ โดยปกติแล้ววาจะได้ทำงานกับพี่ว่านมากกว่า เวลาคุณไฟจะใช้อะไรวาก็มักจะสั่งผ่านพี่ว่านเสมอ

ตำแหน่งของวาเหมือนเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ เขาต้องคอยหยิบนั่นจับนี่ คอยทำหน้าที่ดูแลเรื่องจุกจิกของคุณไฟ ส่วนพี่ว่านก็จะดูแลเรื่องการรับงาน จัดคิว สัญญาและค่าตัวต่าง ๆ ของคุณไฟโดยตรง

แต่ก่อนคุณไฟและพี่ว่านจะทำงานร่วมกันแค่สองคน วาเพิ่งเข้ามาดูแลคุณไฟก็เมื่อสามเดือนก่อนและที่ได้มาทำก็เพราะว่าพี่ว่านจ้างวามา เราสองคนเป็นญาติกันห่าง ๆ เพิ่งได้กลับมาพบกันอีกครั้งก็ตอนงานศพแม่วา….

อันที่จริงคุณไฟไม่จำเป็นต้องจ้างใครมาดูแลเพิ่มเติมด้วยซ้ำ เพราะเงินเดือนของพี่ว่าน รวมทุกอย่างไว้หมดแล้ว แต่ตอนนี้พี่ว่านไม่สามารถดูแลจัดการธุระต่าง ๆ ให้คุณไฟได้เหมือนอย่างเคย เนื่องจากแม่พี่ว่านเพิ่งประสบอุบัติเหตุแล้วขาหัก พี่ว่านเลยต้องเจียดเวลาไปดูแลแม่ นั่นทำให้อีกฝ่ายตัดสินใจจ้างวามาดูแลคุณไฟช่วยกัน

[เขาอาจแกล้งเพราะเอ็นดูแกมั้ง ปกติเวลาคุณไฟอยู่กับพี่เขาก็สบาย ๆ ง่าย ๆ นะ]

“เขาไม่ได้เอ็นดูผมหรอกพี่” วาริชรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ถึงจะไม่ใช่คนมีไหวพริบดี แต่วาคิดว่าเขาพอแยกออกได้ว่าอันไหนเรียกเอ็นดู อันไหนเรียกว่าเกลียดชัง

[เถอะน่า ทนเอาทนไว้เพื่อเงิน]

“ก็พยายามอยู่ครับ นี่วาก็เพิ่งกลับมาถึงห้อง ดีนะที่เขายังใจดีมาส่ง ตอนแรกนึกว่าจะให้วากลับเองซะแล้ว”

[แกก็พูดเกินไป คุณไฟเขาไม่ใช่คนใจร้ายใจดำขนาดนั้น] พี่ว่านพูดพลางกลั้วหัวเราะเบา ๆ สงสัยคงไม่อยากให้วาเครียด

วันนี้การทำงานของวาเหนื่อยกว่าทุกวัน ทั้ง ๆ ที่เราทำงานกันในสตูดิโอแท้ ๆ แต่เขายังรู้สึกได้เลยว่าผิวตัวเองไหม้แดด สาเหตุที่เป็นเช่นนั้นก็มาจากพ่อนักแสดงตัวดีนั่นแหละ อยากได้นั่นได้นี่ จนวาริชต้องฝ่าแดดร้อนเปรี้ยง ๆ ออกไปซื้อข้าวของให้หลายครั้งหลายครา

“ว่าแต่พี่เถอะ แม่เป็นยังไงบ้าง”

[ลำบากว่ะ เขาไม่ชินกับการใส่เฝือกที่ขา นี่เพิ่งใส่ได้ไม่ถึงสองสัปดาห์เองนะ เขายังบ่นกับพี่ทุกวันว่าอยากถอดเฝือกแล้ว]

“แล้วหมอเขาบอกจะถอดให้ตอนไหน”

[เขาบอกต้องดูอาการไปเรื่อย ๆ ว่ะ แม่แก่แล้วกระดูกติดยาก]

“สู้ ๆ นะพี่ ฝากบอกแม่พี่ด้วย ขอให้ท่านหายไว ๆ”

[ขอบคุณ แกก็เหมือนกันนะ สู้ ๆ ถ้าแม่พี่หายดีเมื่อไร จะรีบกลับไปช่วยเหมือนเดิม แกจะได้ไม่ต้องเหนื่อย]

“ครับ งั้นวาขอตัวก่อนนะพรุ่งนี้มีงานเช้า ฝันดีครับพี่ว่าน”

[เออ ๆ ฝันดี]

หลังจากวางสายพี่ว่านเสร็จ วาก็เริ่มเอาสมุดตารางคิวของคุณไฟออกมาดู ตารางงานของอาชีพนักแสดงในแต่ละวันมันไม่แน่นอน ไม่เหมือนงานประจำที่เข้าเวลานี้ ตอกบัตรออกเวลานี้

หลังเช็กตารางงานเสร็จวาริชก็ถึงกับถอนหายใจออกมา พรุ่งนี้กองนัดเจ็ดโมงเช้า เขาต้องไปคอนโดคุณไฟตั้งแต่ตีห้า นั่นแปลว่าจะต้องตื่นก่อนเวลาอาจจะสักตีสี่เพื่อมาอาบน้ำแต่งตัวเตรียมความของพร้อมตัวเอง