บทที่ 28 บท 7.4
“ขอนอนด้วยนะครับ”
หลังหอบข้าวของพร้อมกับหมอนหนึ่งใบออกมาได้แล้ว วาก็เดินกลับมาที่หน้าห้องคุณไฟอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยขออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเว้าวอน
“อะไรกัน ห้องมีตั้งสองห้องนะ” คุณไฟว่าอย่างไม่เข้าใจ
“คือที่ห้องผม…มันไม่ค่อยสะดวกใจเท่าไรครับ”
“แล้ว?”
“ผมขอนอนด้วยนะครับคุณไฟ นอนพื้นก็ได้ครับ ผมไม่เกี่ยง ผมสัญญาว่าจะไม่ส่งเสียง ไม่รบกวน ไม่ทำให้รำคาญและผมก็ไม่ใช่คนนอนกรนด้วย” วาอ้อนขอ อย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อนและนั่นก็ทำให้คุณไฟนิ่งไปครู่หนึ่ง อีกฝ่ายจ้องหน้าวาด้วยสายตาเรียบนิ่งเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะยอมดีไหม
“เฮ้อ ตามใจนาย” สุดท้ายคุณไฟก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย พร้อมกับเบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อให้วาได้เข้าไปในห้อง
“ขอบคุณมากครับ!”
“ห้องนาย มันมีอะไร” หลังคุณไฟปิดประตูห้องแล้ว อีกฝ่ายก็เดินกลับเข้ามาในห้องแล้วเอ่ยถามวา พร้อมกอดอกไปด้วย
“คือเมื่อกี้ที่ผมเดินมาถามคุณไฟ เพราะว่ามีคนมาเคาะห้องครับ”
“...”
“เขามาเคาะสองครั้ง ผมก็ขานรับไปทั้งสองครั้ง เพราะคิดว่านั่นเป็นคุณไฟ แต่ก่อนที่ผมจะเปิดประตูให้ ผมก็ได้ส่องตาแมวดู แล้วก็...ไม่เห็นใครอยู่หน้าห้องครับ” เพราะเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ และวายังใจสั่นอยู่ เขาจึงเล่าเหตุการณ์นั้นให้คุณไฟฟังด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไรนัก
“ยังกลัวผีเหมือนเดิมเลยนะ” เมื่อคุณไฟรับฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว อีกฝ่ายก็แค่พูดออกมาเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบชุดนอนแล้วกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง ทิ้งให้วาอยู่กับความเงียบเพียงลำพัง
“ไม่ต้องนอนพื้นหรอก ขึ้นมานอนบนเตียงก็ได้” คุณไฟเอ่ยขึ้น หลังวากำลังตบหมอนใบใหญ่ให้เข้าที่ เตรียมจะนอนพื้นอย่างที่ให้คำสัญญากับอีกฝ่ายไปเมื่อครู่นี้
“เอ่อ ไม่เป็นไรครับ”
“ทำไม? ...หรือว่านายรังเกียจฉัน?”
“ไม่ใช่นะครับ!” วารีบปฏิเสธ ก่อนจะอธิบายเหตุผล “คือ…ผมก็แค่กลัวว่าคุณไฟจะอึดอัดก็เท่านั้น”
“เตียงก็ตั้งกว้าง นอนด้วยกันแค่คืนเดียว ไม่ทำให้ฉันอึดอัดหรอก”
“แต่ว่า…”
“ขึ้นมา นี่คือคำสั่ง”
เพราะเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น นั่นจึงทำให้ทั้งวาและคุณไฟต่างทำตัวไม่ถูกกันทั้งคู่ เมื่อเราต้องมานอนร่วมเตียงเดียวกัน
“ค—คุณไฟจะปิดไฟนอนเลยไหมครับ” วาริชเอ่ยถามคนข้างกาย หลังเขาเป็นคนที่อยู่ใกล้สวิตช์ไฟมากที่สุดและก็เห็นว่าอีกฝ่ายได้ขึ้นมาบนเตียง เตรียมพร้อมที่จะเข้านอนแล้ว
“ปิดเลยก็ได้” คุณไฟตอบ
“โอเคครับ” และหลังจากนั้นความเงียบและความมืดก็เข้าปกคลุมเราทั้งคู่...
ไม่รู้ว่าระหว่างการเจอผีกับการที่ต้องนอนข้างคุณไฟ อันไหนจะเลวร้ายมากกว่ากัน เพราะแทนที่วาจะได้พักผ่อนอย่างที่ใจนึก กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขาไม่สามารถข่มตาลงได้ด้วยซ้ำ เนื่องจากร่างกายของวาตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาและเขาก็เผลอสะดุ้งทุกครั้งที่คุณไฟขยับตัว
แม้ในเวลานี้จะเข้าสู่ช่วงพักผ่อนของเราทั้งคู่แล้ว แต่ทว่าต่างฝ่ายต่างไม่มีใครหลับสักคน คุณไฟขยับตัวอยู่หลายครั้งหลายครา คล้ายกับจะหาท่านอนที่ใช่ จนกระทั่งอีกฝ่ายพลิกตัวนอนหันหน้ามาทางวา ทุกอย่างถึงได้หยุดเคลื่อนไหว
เพราะคุณไฟจ้องวานานเกินไป นั่นจึงทำให้คนที่ถูกมองอดไม่ได้ที่จะหันมองกลับ เพื่อที่จะพบว่าเขาได้คิดผิดอย่างมหันต์
ความอึดอัดระหว่างเราหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อวาหันกลับไปมองคุณไฟอย่างไม่ได้ตั้งใจและก็กลายเป็นว่าเราสบตากันอยู่อย่างนั้น....
ดวงตาคมที่มักจะสื่ออารมณ์ได้ดี ในเวลานี้ได้ตรึงสายตาวาไว้อย่างอยู่หมัด เขาเหมือนหลุดเข้าในห้วงหนึ่ง ดำดิ่งไปพร้อม ๆ กับคุณเขา ก่อนที่วาจะได้สติ เมื่ออีกฝ่ายยื่นมือมาลูบแก้มกันอย่างแผ่วเบา ซึ่งมันทั้งอ่อนโยนและวาบหวาม
ท่ามกลางความมืดมิด… ระยะห่างระหว่างเราก็กำลังแคบลงเรื่อย ๆ และในที่สุดริมฝีปากของเราก็เคลื่อนเข้าหากันและสัมผัสกันอย่างที่คาดการณ์เอาไว้ วาคิดว่าตัวเองจะเก่งกว่านี้ แต่พอเขาถูกคุณไฟจูบ วากลับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเบือนหน้าหนีด้วยซ้ำ
รู้ว่าควรจะปฏิเสธ แต่วากลับปล่อยให้คุณไฟจูบตัวเองอยู่อย่างนั้น...
สัมผัสระหว่างเราลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อคุณไฟยื่นมือมาจับปลายคางวาเอาไว้ เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้จูบอย่างถนัดถนี่ คุณไฟพยายามรุกล้ำด้วยการส่งท่อนลิ้นเข้ามาในโพรงปากวา ซึ่งในขณะเดียวกันนั้นคุณเขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นมาคร่อมวาอย่างเป็นธรรมดา
และในตอนนี้ก็มีสองทางให้วาต้องเลือก นั่นคือความถูกต้องและ...ความต้องการ
ขณะที่วากำลังคิด มือของคุณไฟก็ลูบไล้ไปทั่วร่างเขา ใบหน้าของอีกฝ่ายเคลื่อนต่ำลงมาเรื่อย ๆและในเวลาเดียวกันนั้น กลีบปากอิ่มของคุณไฟก็พยายามพรมจูบตามสันกรามและซอกคอวาอย่างไม่เว้นจังหวะ
ยิ่งวาคิดนานมากเท่าไร คุณไฟก็ยิ่งพาถลำลึกมากขึ้นเท่านั้น อีกฝ่ายเหมือนเครื่องพร้อมติดตลอดเวลา จนกระทั่งวามารู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่มือของคุณไฟสอดเข้ามาใต้เสื้อเขาแล้ว นั่นจึงทำให้วาต้องรีบตะครุบมืออีกฝ่ายไว้ทันควัน ก่อนที่คุณไฟจะเลิกเสื้อเขาขึ้น
“ไม่ได้เหรอ?” คุณไฟถาม น้ำเสียงดูต่างจากทุกครั้ง
“ไม่ได้ครับ” แม้บรรยากาศจะเป็นใจ แม้วาจะแอบเผลอไผลไปกับสัมผัสของคุณเขา แต่เรื่องความถูกต้องมันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
เพราะคุณพิมไม่เคยทำอะไรให้วา อีกฝ่ายมอบทั้งความเอ็นดูและเมตตาให้เขา ฉะนั้นวาก็ไม่ควรที่จะทำร้ายเธอด้วยการทำแบบนี้
วาไม่ควรทำร้ายคุณพิม ด้วยการแทงข้างหลังเธอ...
“ผมขอโทษ แต่มันไม่ได้จริง ๆ” วาปฏิเสธอีกหน แม้น้ำเสียงเขาจะไม่ได้เฉียบขาดอย่างที่ควรจะเป็น แต่คำตอบของวาก็ยังคงเป็นแบบเดิม
“ไม่เป็นไร” และเมื่อเขาเอ่ยเช่นนั้น คุณไฟก็นิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนพูดอย่างว่าง่ายพร้อมกับลุกขึ้นจากตัวเขา
และในวินาทีนั้น...วาถึงได้เห็นว่าคุณไฟได้ถอดเสื้อออกแล้ว
“นายหลับไปก่อนเลยก็ได้ ฉันขอตัวไปทำธุระก่อน” คุณไฟพูดเสียงปกติ ราวกับเมื่อกี้มันไม่มีอะไร ก่อนที่อีกฝ่ายจะหุนหันเดินเข้าห้องน้ำไป
