บทที่ 3 บท 1.2

อาการนอนไม่พอ… มันเกิดขึ้นบ่อยจนวาริชชินชามันไปเสียแล้ว นับตั้งแต่ที่เขาได้มาทำงานเป็นผู้ช่วยพี่ว่านอาการดังกล่าวก็มาทักทายเขาอยู่หลายครั้งหลายครา วันจะว่างก็ว่างจนน่าเบื่อ วันจะยุ่งก็ยุ่งจนหัวฟู

เสียงนาฬิกาปลุกดังทักทายวาริชทั้ง ๆ ที่เขาเพิ่งหลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมง ใจจริงอยากจะนอนต่ออีกสักชั่วโมง แต่ด้วยหน้าที่การงานและความผิดชอบที่มีอยู่เต็มเปี่ยมทำให้วาริชต้องกัดฟันลุก สลัดอาการงัวเงียออกแล้วรีบอาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวไปหาพ่อนักแสดงตัวดี

พอได้อาบน้ำอาบท่าก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาหน่อย หลังอาบน้ำเสร็จ เขาก็ไม่รอท่า รีบแต่งตัวทาแป้งจนตัวหอมฟุ้งแล้วออกจากห้องทันที วาริชเลือกที่จะใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างขาประจำไปในการเดินทางไปหาคุณไฟที่คอนโด เนื่องจากคอนโดของพ่อนักแสดงและห้องพักของเขาอยู่ห่างกันไม่มากนัก

คุณไฟไม่ชอบเสียงนาฬิกาปลุก มันทำให้เขาหงุดหงิดตอนตื่นนอนและถ้าเขาหงุดหงิดตั้งแต่เช้าตรู่ ตลอดทั้งวันแห่งการทำงานคงมีแต่คำว่านรกและคนที่จะเดือดร้อนไม่ใช่ใครที่ไหนไกล แต่เป็นวา…วาริชคนนี้นี่แหละที่จะต้องรองรับอารมณ์เสีย ๆ ของเขา

คุณไฟไม่ไปทำอารมณ์เสียใส่ใครที่ไหนหรอก เขาทำแค่กับวา…วาคนเดียว

วาริชเป็นอีกหนึ่งคนที่รู้รหัสประตูห้องของคุณไฟ เมื่อเข้ามาข้างในได้เขาก็รีบปิดประตูห้องอย่างเบามือ ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าห้องร่างกายของวาก็สัมผัสเข้ากับแอร์เย็นเฉียบ คุณไฟขี้ร้อน อีกฝ่ายชอบเปิดแอร์อุณหภูมิต่ำ ๆ อยู่ตลอด เข้ามาทีนี่วาต้องแอบลดอุณหภูมิลงให้ เพราะกลัวอีกฝ่ายจะไม่สบายเอา

วาใช้เวลาปรับสภาพสายตาอยู่ครู่หนึ่ง ห้องนอนคุณไฟมืดมาก แทบไม่มีแสงลอดเผ่าน กว่าจะพอได้มองเห็นทางและเดินไปเปิดไฟให้สว่างโรจน์ก็ต้องใช้เวลาเกือบห้านาที เมื่อเปิดไฟได้แล้ว วาก็ไม่รอช้ารีบเดินตรงดิ่งไปยังเตียงนอนคิงส์ ไซซ์ ปลุกคุณไฟให้ตื่นไปอาบน้ำ ก่อนที่เราจะสาย

“คุณไฟครับ ตื่นได้แล้วครับ”

“……”

“คุณไฟครับ ตีห้าแล้วนะ”

“……”

“คุณไฟ….” เรียกแล้วก็ไม่ขาน พอเห็นว่าคุณไฟยังคงนิ่งจากที่ใช้เรียกชื่อเฉย ๆ ก็เริ่มใช้แรงเข้าช่วย วาถือวิสาสะเขย่าเท้าอีกฝ่ายเบา ๆ

“คุณไฟครับ….”

“ตื่นแล้ว เรียกอยู่ได้” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับการลืมตาของเจ้าของเสียง

ใบหน้าหล่อเหลาที่ยังติดอาการงัวเงียอยู่มองค้อนวาริชราวกับเขาคือผู้กระทำผิด หากเป็นคนอื่นคงเสียความรู้สึกไปแล้ว อุตส่าห์หวังดีปลุกแท้ ๆ แต่ยังทำตัวไม่น่ารักใส่กันอีกและเพราะเป็นวา…..เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง เขาจึงชาชินและไม่เคยถือสามันในที่สุด

“ไปอาบน้ำได้แล้วครับ เดี๋ยวจะสายนะ” เมื่อคุณไฟตื่น วาริชก็เดินถอยหลังห่างจากเตียงไปก้าวหนึ่ง เขาจ้องใบหน้าพ่อนักแสดงด้วยสายตาเรียบนิ่ง พยายามใช้เหตุผลเข้าพูดให้อีกฝ่ายรีบไปอาบน้ำแต่งตัว คุณไฟชอบลีลา ขืนชักช้าเราก็จะไปถึงกองถ่ายสายได้

“คุณไฟครับ” วาเรียกชื่ออีกครั้ง หลังเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าจะหลับต่อ

“รีบนักก็อาบน้ำให้ฉันเสียสิ” คุณไฟชอบพูดประโยคนี้

“….คุณโตแล้วนะครับ” และวาก็มักจะตอบประโยคเดิมทุกครั้ง

ราวกับเรากำลังเล่นสงครามประสาทและเวลาไม่เคยคอยใคร ถ้าคุณไฟไปกองสาย ผลเสียก็จะตกที่เจ้าตัวนั่นแหละ ทำให้สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมลุกจากเตียงโดยที่วาไม่ต้องเสียแรงและเสียเหงื่อสักหยด

สงครามประสาทครั้งนี้วาเป็นฝ่ายชนะ….มั้ง

วาริชรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เมื่อคุณไฟลุกขึ้นแล้วยืนถอดเสื้อนอนตรงหน้าวาเสียดื้อ ๆ ขณะที่มือกำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองอยู่ สายตาของคุณไฟก็จ้องวาตาไม่กะพริบ

ความเงียบเข้าปกคลุมเราทั้งคู่ วาอยากจะเดินหนี แต่ในเวลานี้ขาเขาแข็งเหลือเกิน ก้าวไม่ออกและกลัวว่าคุณไฟจะไม่ปล่อยให้เดินหนีไปเฉย ๆ

“เป็นอะไร ทำไมถึงหันหน้าหนี” จะเดินหนีหรือยืนเฉย คุณไฟก็หาเรื่องแกล้งได้อยู่ดี วาลืมไปว่าคุณเขาร้าย

“ก็ผมไม่อยากเสียมารยาท”

“งั้นเหรอ….” คุณไฟว่า ทำเสียงเหมือนไม่เชื่อ “นึกว่ากลัวอะไรบางอย่างเสียอีก”

“กลัวอะไรครับ” วาริชถามกลับ

“ก็กลัว….ใจตัวเองล่ะมั้ง”

คุณไฟคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว อีกฝ่ายไม่ได้เอาไปแค่ผ้าเช็ดตัว แต่ยังเอาสติวาเข้าไปในนั้นด้วย วากะพริบตาถี่ตั้งสติกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะรีบเดินไปยังโซนครัว ทำอาหารเช้าง่าย ๆ เตรียมไว้ให้คุณไฟ

อาหารเช้าง่าย ๆ ที่คุณไฟทานประจำคือ กาแฟดำหนึ่งแก้ว ขนมปังปิ้งสองแผ่น ไข่ดาวหนึ่งฟองและไส้กรอกอีกสองชิ้น วาต้องเตรียมมันให้เสร็จก่อนที่คุณไฟจะอาบน้ำเสร็จ อย่าให้พ่อนักแสดงเป็นฝ่ายรออาหารเช้าจะเป็นทางดีที่สุด เพราะอีกฝ่ายใจร้อน….ร้อนอย่างกับชื่อของเขานั่นแหละ

“ตารางงานวันนี้มีอะไรบ้าง” คุณไฟเอ่ยถาม ขณะที่กำลังนั่งกินข้าวเช้า

“ก็มีไปถ่ายละครช่วงเช้าครับและก็ช่วงเย็นมีไปทานข้าวกับคุณพิม ณิชา”

“ตัดออกไป”

“ครับ?”

“ดินเนอร์ช่วงเย็นกับพิมตัดออกไปก่อน ฉันอยากกลับมาพักผ่อน”

“ครับ? แต่ว่าคุณให้ผมจองโต๊ะแล้วนะครับ อีกอย่างเราก็จ่ายเงินไปแล้วด้วย” วาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจ ค่าจองโต๊ะอาหารสุดหรูติดริมแม่น้ำเจ้าพระยาก็ตั้งหลายพัน คุณเขาจะทิ้งมันไปเลยเหรอ

“นั่นแหละตัดออกแล้วโทรบอกพิมด้วยว่าวันนี้ฉันไม่สะดวก” คุณไฟเอ่ยอย่างหน้าตาเฉย ขณะที่วาริชยังอึ้งไม่หาย

“……”

“หรือนายมีปัญหา”

“เปล่าครับ”

“งั้นก็ทำตามที่ฉันสั่ง อย่าทำให้โมโห”

“ด—ได้ครับ”