บทที่ 87 รักฝังตรึงใจ ในหัวใจยังห่วงหา 1

“หยุด” แต่เจตน์กลับหันขวับกลับมาทันทีที่เธอขยับตัว พาร่างสูงของเขาเองเดินมาขวางเธอ ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด “อย่าคิดที่จะไปไหนทั้งนั้น”

อัญมณีเพิ่งสังเกตเห็นว่าดวงตาเขาแดงก่ำ จมูกโด่งเองก็มีสีเดียวกันไม่แตกต่าง

เจตน์ร้องไห้ ... และที่เธอเห็นว่าไหล่กว้างของเขาสั่นไหว ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ