บทที่ 10 อุบัติเหตุ
“ตามใจละกัน ยังไงตาเดชก็ไม่สนใจงานโรงแรมก็ให้ทำตามที่เขาชอบเถอะ คุณพ่อว่ายังไงคะ” คุณไอราต้องปล่อยให้ลูกชายเลือกทำในสิ่งที่เขาชอบเพราะเธอเลี้ยงลูกมาให้เขาเลือกด้วยตัวเองมาตลอดแม้แต่เลือกเพศของตัวเอง
“พ่อก็แล้วแต่เจ้าเดชมันสิ เลือกทำในสิ่งที่ตัวเองชอบและต้องทำให้มันดีที่สุดรู้มั้ย ตาจะเป็นกำลังให้” คุณอนลบอกหลานชายในเมื่อวีรเดชเลือกจะเป็นแบบนี้ท่านก็ไม่ว่าแต่ขอให้เขาเป็นคนดีและทำในสิ่งที่ชอบให้สำเร็จและท่านก็จะเป็นกำลังใจให้หลานๆทุกคนสำหรับเดม่อนกับดีออนท่านไม่ห่วงเพราะมีทุกอย่างพร้อมมาตั้งแต่เกิด
“ขอบคุณค่ะคุณตา ฮือฮือๆๆ” วีรเดชลุกไปกอดคุณตาท่านก็ลูบหัวหลานชายที่ร้องไห้เหมือนเด็กอย่างขำๆ ท่านไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหลานชายคนเล็กถึงได้เป็นแบบนี้ก็มีแต่คนเอาใจแม้แต่ท่านเองก็ไม่เว้นเพราะวีรเดชขาดพ่อตั้งแต่เด็กนั่นเอง
“แล้วเดฟจะอยู่กี่วันล่ะลูก” คุณไอราถามหลานชายที่มาแต่ละครั้งจะอยู่แค่อาทิตย์เดียวและยังตระเวนไปเที่ยวอีก
“น่าจะสามวันครับป้าไอ พอดีเพื่อนมันลงแข่งเอฟวันผมเลยไปช่วยซ้อมให้มันก่อนแข่งครับ” ที่จริงฝีมือการขับรถของเดม่อนสามารถลงแข่งได้เลยแต่เขากลับเลือกเป็นแค่เจ้าของทีม ไลอ้อน เวิลด์ เรดคลับ ร่วมกับ แม็กซ์ โรโนแวนน์ เพื่อนรักที่เป็นนักแข่งและลงแข่งให้ทีม ไลอ้อน เวิลด์ เรดคลับ
“ตาอยากไปดูจริงๆแต่ไม่ไหวแล้วเบื่อนั่งเครื่องนานๆ” คุณอนลไปดูทีมของหลานชายแข่งบ่อยมากแต่ปีที่ผ่านมาท่านก็รู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยจากการเดินทางแม้จะเป็นเครื่องบินส่วนตัวก็ตามยิ่งนั่งนานๆมันน่าเบื่อมากจึงไม่อยากไปเพราะท่านก็ไปเที่ยวมาเกือบครึ่งโลกแล้ว
“ไปไหมครับคุณตา ถ้าครั้งนี้ทีมเราชนะก็มีคะแนนนำมีโอกาสจะได้แชมป์นะครับ” เดม่อนชวนคุณตาที่เมื่อก่อนจะไปเกาะขอบสนามดูการแข่งขันตลอดปีที่แล้วทีมของเขาได้อันดับสองเพราะรถมีปัญหาเขาไม่รู้ว่ามีการโกงหรือเปล่าแต่ปีนี้เขาจะไม่ให้พลาดจึงสั่งให้ลูกน้องจับตาดูคู่แข่งที่ฝีมือสูสีกันไว้ทุกฝีก้าวเพื่อป้องกันไว้ก่อน
“ตาขอเชียร์ผ่านทีวีละกันลูก” จากนั้นทั้งหมดก็คุยกันเรื่องจิปาถะแล้วเดม่อนก็ขอตัวกลับเพื่อไปตรวจงานเหมือนทุกครั้งถึงมาตรฐานของการบริการของโรงแรมหรูระดับหกดาว
“ผมว่าจะไปเดินดูรอบโรงแรมสักหน่อยครับเผื่อมีจุดไหนต้องปรับปรุงบ้างพรุ่งนี้ผมจะมากินอาหารเช้ากับคุณตานะครับ “เดม่อนลุกขึ้นบอกคุณตาบอกป้าแล้วเดินออกไปขึ้นรถกลับโรงแรม
ครูสขับออกจากบ้านคุณตาของเจ้านายจนถึงประตูทางเข้าโรงแรมก็เลี้ยวเข้าไปแล้วครูสก็เหยียบเบรกเต็มฝ่าเท้าเมื่อเห็นรถมอเตอร์ไซค์เลี้ยวออกมาจากประตูจ๊ะเอ๋กัน
“เอี้ยดดด!!.”
“เฮ้ย / ไอ้ครูส / อะไรวะ..”
“ว้ายยย!!..”
ครูสเบรกรถเสียงดังเมื่อเขาจ๊ะเอ๋กับมอเตอร์ไซค์คันเล็กที่ขี่สวนออกมาในเลนของตัวเองแต่เป็นเขาเองที่ขับกินเลนเข้าไปด้วยความลืมตัวเพราะชินกับขับรถเลนขวาแต่เมืองไทยขับรถเลนซ้าย ครูสกับอีธานรีบลงไปดูคู่กรณีที่ล้มนอนแอ้งแม้งข้างถนนเพราะหากมอเตอร์ไซค์ไม่หักหลบก็คงจะโดนชนไปเต็มๆ
“คุณครับคุณเป็นยังไงบ้างครับ” ครูสประคองคนเจ็บลุกขึ้นแล้วตรวจดูบาดแผลโชคดีที่เธอใส่กางเกงยีนส์และเสื้อเจ็คเก็ตแขนยาวและยังมีหมวกกันน็อคช่วยป้องกันไว้อีกด้วย ส่วนอีธานก็ยกมอเตอร์ไซค์คันเล็กขึ้นมาตั้งแต่สภาพแฮนด์รถหักงอเพราะล้มแรงกระแทกถนนและบังโคลนแตก
“เอ่อ มะ ไม่เป็นไรค่ะ” บุลินตอบหนุ่มฝรั่งด้วยภาษาอังกฤษอย่างชัดเจนเธอยังตกใจและใจสั่นไม่หายจึงไม่รู้สึกเจ็บตรงไหน
“แต่ผมว่าไปหาหมอก่อนนะครับ ดูเหมือนว่าจะมีเลือดซึมตรงข้อศอกน่ะครับ” ครูสบอกคู่กรณีที่เสื้อขาดตรงข้อศอกเห็นรอแผลถลอกและเขาต้องรับผิดชอบ
"เอ่อ อู้ยย.." บุลินร้องออกมาเบาๆ
“นะครับไปหาหมอเถอะจะได้ดูแผลให้ ผมผิดเองที่ขับรถกินเลนจนทำให้คุณผู้หญิงได้รับบาดเจ็บ ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างครับ” ครูสบอกคู่กรณีด้วยความรู้สึกผิด
“เฮ้ ครูส เป็นยังไงบ้าง นายพาหล่อนไปหาหมอแล้วให้เงินหล่อนไปซะก็จบเรื่องแล้ว นายไปจัดการด้วยให้อีธานไปกับฉัน” เดม่อนเปิดกระจกตะโกนมาจากรถเขาเห็นผู้หญิงร่างสูงหุ่นดีใช้ได้ยืนอยู่โดยมีลูกน้องเขาดูแลอาการบาดเจ็บให้เธอแต่ไม่เห็นหน้าเพราะเธอใส่หมวกกันน็อคจึงสั่งลูกน้องจัดการให้เรียบร้อย
“ครับเจ้านาย อีธานนายไปก่อนเถอะเดี๋ยวฉันพาคุณผู้หญิงไปหาหมอและจัดการเรื่องมอเตอร์ไซค์เสร็จแล้วฉันจะรีบตามไป” ครูสบอกเพื่อน
“โอเค..” อีธานก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อขอโทษบุลินแล้วเดินไปขึ้นรถขับเข้าไปในโรงแรม
บุลินมองเข้าไปในรถตู้หรูของโรงแรมด้วยความโกรธผู้ชายที่อยู่ในรถแต่เธอไม่เห็นหน้าตาคนใจดำเพราะรถติดฟิล์มมืดคนมีเงินก็คิดแค่นี้เองอะไรก็ใช้เงินเพื่อให้ผิดเป็นถูก
“ผมว่า คุณผู้หญิงถอดหมวกกันน็อคออกก่อนดีกว่านะครับ” ครูสบอกหญิงสาวที่ได้รับอุบัติเหตุเพราะความประมาณของเขา
บุลินถอดหมวกกันน็อคออกตามที่ครูสบอกเพราะอากาศร้อนฝรั่งหนุ่มก็ตะลึงเมื่อเห็นคู่กรณีสาวเต็มตายิ่งหญิงสาวถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกเขาร้อง อู้ฮู้ในใจเพราะเธอเป็นสาวสวยหุ่นนางแบบตรงสเปคเจ้านายของเขาชัดๆ
“ดิฉันไม่เป็นอะไรมาค่ะแค่ถลอกนิดหน่อย อ้อ บอกผู้ชายคนนั้นด้วยนะคะว่าเงินช่วยไม่ได้ทุกเรื่องแล้วดิฉันไม่อยากได้เงินของเขา คุณช่วยจัดการแค่เรื่องรถให้มันกลับมาใช้งานไปปกติก็พอค่ะ” บุลินบอกครูสและไม่เรียกร้องแค่ทำให้มอเตอร์ไซค์ของเธอกลับมาใช้งานได้ตามปกติก็พอแล้ว
“ไม่ได้ครับ ผมต้องพาคุณผู้หญิงไปหาหมอก่อนจะได้แน่ใจว่าไม่เป็นอะไร แต่อย่าโกรธเจ้านายเลยครับท่านอยากชดใช้ให้คุณผู้หญิงมากกว่า” ครูสแก้ตัวแทนเจ้านาย
“ก็ได้ค่ะ ดิฉันจะไปโรงพยาบาลกับคุณ” บุลินตัดสินใจไปโรงพยาบาลให้มันจบๆไป
“งั้นคุณผู้หญิงรอตรงนี้สักครู่นะครับ” ครูสพูดจบก็โทรบอกบอดี้การ์ดเอารถมารับเขาและให้อีกคนจัดการเรื่องรถมอเตอร์ไซค์และพาหญิงสาวไปหาหมอโชคดีที่บุลินไม่ได้รับบาดเจ็บมากแค่พกช้ำตรงเข่าและข้อศอกกระแทกเป็นแผลถลอกหมอทำแผลให้เรียบร้อยก็จ่ายยาให้
“ผมต้องขอโทษคุณ...”
“บุลินค่ะ”
“ครับคุณบุลิน ผมต้องขอโทษจริงๆที่ทำให้ได้รับบาดเจ็บ ผมครูสครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณครูส แค่คุณครูสพามาหาหมอและจัดการเรื่องมอเตอร์ไซค์ก็ถือว่าเราหายกันค่ะ” บุลินตอบหนุ่มฝรั่งรูปหล่อที่ดูแลเธออย่างดีทดแทนที่เขาทำให้เธอบาดเจ็บแต่เจ้านายของเขานี่สิ คิดแล้วก็โมโห
