บทที่ 11 รับฝาก
“ให้ผมไปส่งที่บ้านนะครับ”
“ไปที่โรงแรมก็ได้ค่ะ”
“คุณพักที่นั่นเหรอครับ”
“เปล่าค่ะลิน เอ่อ ดิฉันทำงานที่นั่นค่ะ”
“พูดตามสบายเถอะครับ ตอนนี้เรารู้จักกันแล้วรับผมไว้เป็นเพื่อนสักคนนะครับ เราคงได้เจอกันบ่อยแน่เพราะเจ้านายผมจะมาพักที่นี่เป็นประจำหากท่านมีเวลาว่างมาเที่ยวเมืองไทย”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณครูส ถึงแม้จะไม่น่าประทับใจเท่าไหร่” บุลินพูดแล้วยิ้มให้หนุ่มฝรั่งคู่กรณีอย่างน้อยก็ไม่ได้เขาก็ไม่ได้เลวร้ายเหมือนเจ้านาย
“ลินขอตัวนะคะ ขอบคุณมากที่พาไปหาหมอ หากรถซ่อมเสร็จก็เอามาจอดไว้ที่นี่เลยนะคะฝากกุญแจไว้กับรปภ.ได้เลยค่ะ” บุลินบอกครูสจะได้ไม่ยุ่งยาก
“ครับผม ผมขอโทษคุณลินอีกครั้งนะครับ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนี่นามบัตรของผมครับ” ครูสบอกคู่กรณีคนสวยก่อนจะยื่นนามบัตรให้บุลินแล้วก็แยกกันไป
เดม่อนเดินเข้าไปในโรงแรมเขามองไปรอบๆเพื่อหาจุดบกพร่องว่าจะต้องปรับปรุงตรงไหนบ้างก่อนจะบอกอีธานให้บันทึกไว้เพื่อจะได้นำเข้าที่ประชุมแจ้งผู้บริหาร
“ฉันจะไปดื่มกาแฟสักหน่อย” หนุ่มหล่อยกมือขึ้นมองนาฬิกาหรูราคาเรือนล้านกว่าขึ้นมาดูเวลาเดินนำลูกน้องเข้าไปโซนคอฟฟี่ช็อปและเป็นที่สนใจของสาวๆพนักงานและแขกสาวสวยที่มีทั้งโสดและไม่โสดมองตามกันตาปรอยทั้งหน้าตาหล่อเหลารูปร่างสูงยาวสมาร์ท
เดม่อนเดินนำอีธานไปทางคอฟฟี่ช็อปของโรงแรมที่จัดไว้ตรงริมสุดของตึกที่มีทั้งในห้องแอร์และอากาศธรรมชาติของลมทะเลที่จัดโต้ะตามร่มเงาของต้นไม้และยังมีร่มกางกันแดดให้ลูกค้าได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศยามบ่ายพวกเขาก็เลือกนั่งในห้องแอร์เพราะเขาไม่ชอบอากาศร้อนตอนใกล้เที่ยงแบบนี้
“คุณผู้ชายจะรับเครื่องดื่มอะไรคะ” พนักงานสาวยิ้มให้หนุ่มหล่อทั้งสองแต่อีกคนหล่อลากไส้น่าตีหัวลากเข้าห้องนั่งสง่าวางหน้านิ่งดูดีทุกมุมทุกองศาไม่พูดไม่จาไม่ยิ้มอีกต่างหาก
“ขอกาแฟดำสองที่ครับ” อีธานสั่งกาแฟดำให้เจ้านายและตัวเองพวกเขาชอบดื่มกาแฟดำกัน
“กาแฟดำสองที่นะคะ จะรับเค้กหรืออย่างอื่นเพิ่มมั้ยคะ” พนักงานสาวชะม้ายตาไปทางเดม่อนที่เมินหน้าหนีจนเธอหน้าเสียอีธานก็อดขำไม่ได้
“ขอเป็นเครปเค้กชาไทยเค้กส้มและบูลเบอรี่ชีสเค้กละกัน” ครูสจึงสั่งขนมเค้กไปสามอย่างแต่ใครจะกินอันไหนก็เลือกเองเพราะเขาก็สั่งไปมั่วๆตามภาพในเมนู
“รอสักครู่นะคะ” พนักงานสาวจำต้องเดินไปส่งออเดอร์ที่เคาน์เตอร์จัดการตามลูกค้าสั่งอย่างเซ็งๆที่ไม่มีใครสนใจเธอ
เมื่อได้เครื่องดื่มที่สั่งแล้วสองหนุ่มหล่อนั่งดื่มกาแฟกันอย่างชิลล์ๆคุยกันเรื่องงานทั้งหลายจนกระทั่งผ่านไปนานครูสก็ยังไม่กลับมา
“ครูสยังจัดการไม่เสร็จอีกเหรอวะ เราไม่ได้ชนหล่อนไม่ใช่เหรอ” เขาผิดจริงแต่เขาก็ให้ลูกน้องรับผิดชอบแล้ว
“ใช่ครับ แต่ก็เกือบชนหากผู้หญิงคนนั้นไม่หักหลบลงข้างทางไปก่อนน่ะครับ” อีธานบอกตามที่เขาเห็นเหตุการณ์เพราะผู้หญิงคนนั้นไม่ผิด
“นายบอกครูสชดใช้หล่อนให้พอใจละกันฉันไม่อยากมีปัญหา” เขาไม่อยากให้มีการเรียกร้องทีหลังหากผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าเขารวยมากแค่ไหนก่อนจะพากันกลับขึ้นไปพักบนห้องก่อนจะลงมากินอาหารเย็นและไปต่อที่คลับหรูเป็นอันดับสุดท้าย
เดม่อนและลูกน้องทั้งสองนั่งดื่มท่ามกลางแขกสาวๆชาวต่างชาติต่างภาษาที่ชม้ายตาให้เขาแต่ก็ไม่ได้สนใจเพราะไม่อยากมีปัญหาจึงนั่งดื่มไปคุยกับลูกน้องถึงจุดบกพร่องในคลับหรูขอโรงแรมและดูเหมือนว่าพนักงานสาวสวยบางคนจะมีนอกรอบกับแขกและเขาไม่อยากให้มีปัญหาหากเกิดเรื่องแบบนี้หากแขกจะหอบหิ้วพามาจากข้างนอกนั่นเป็นเรื่องของพวกเขาทางโรงแรมไม่ได้ห้ามแต่สำหรับพนักงานของโรงแรมจะต้องไม่มีเรื่องแบบนี้ให้เกิดความเสียหายของมาตรฐานโรงแรมระดับหกดาว
เดม่อนนั่งดื่มเพลินชายหนุ่มก็มึนเมามากพอสมควรและรู้สึกคึกคักอยากปลดปล่อยกับใครสักคนจึงให้ครูสจัดการให้แล้วเขาจึงกลับขึ้นมารอบนห้องเพราะคิดว่าผู้หญิงที่ครูสจัดให้น่าจะใกล้มาถึงแล้ว อีธานประคองร่างสูงของเจ้านายเดินผ่านเคาน์เตอร์พนักงานต้อนรับไม่เห็นมีใครอยู่จึงเดินเลยไปเพราะคิดว่าคงไปดูแลลูกค้าจึงพาเจ้านายเข้าห้องพักสุดหรูและพาไปนอนบนเตียง
เสียงโทรศัพท์ของอีธานดังขึ้นอีธานรับโทรศัพท์จากครูสว่าเกิดอุบัติเหตุก่อนที่จะไปรับสาวสวยที่ได้ให้เอเย่นต์จัดหาให้เพราะมีใบการันตีความสะอาดและปลอดภัยเขาจึงมารับด้วยตัวเองแต่ไปถึงดันมีอุบัติเหตุรถชนกันห้าคันซ้อนเพราะคันหน้าเบรกกระทันหันและเขาเป็นคันที่สาม
“เดี๋ยวผมมานะครับคุณเดฟ”
“เออ เร็วๆนะ” เดม่อนตอบลูกน้องแล้วทึ้งเสื้อผ้าออกจากตัวจนเหลือกางเกงในสีขาวตัวเดียวนอนแผ่หลาเต็มเตียง
อีธานแง้มประตูห้องไว้ก่อนจะเดินมาหาพนักงานที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ที่เขาเดินผ่านไปก่อนหน้าไม่เห็นมีคนอยู่และตอนนี้มีพนักงานสาวนั่งอยู่คนเดียว
“ขอโทษครับ คุณผู้หญิง” อีธานเรียกพนักงานสาวที่อยู่ในเคาน์เตอร์เบาๆ
“คุณผู้ชายมีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ” บุลินถามฝรั่งหนุ่มหล่อที่เธอเจอตอนเกิดอุบัติเหตุเมื่อกลางวันและเขาเป็นคนช่วยยกมอเตอร์ไซค์ของเธอแต่เขาไม่รู้จักเธอเพราะไม่ได้เห็นหน้าและคุยกัน
“คือว่าผมขอรบกวนฝากดูเจ้านายผมสักครู่นะครับ พอดีเพื่อนผมเกิดอุบัติเหตุผมจะไปดูเขาหน่อยครับ” อีธานบอกพนักงานต้อนรับสาวสวยสะดุตานั่งอยู่ในเคาน์เตอร์
“ห้องไหนคะ”
“ห้อง เรสซิเดนซ์ วิลล่าพูล หนึ่งศูนย์ศูนย์ครับ” อีธานก็ไม่อยากทิ้งเจ้านายแต่ให้ครูสไปรับสาวสวยมาให้เจ้านายก็ดันขับรถไปจูบกับรถคันหน้าและถูกคันหลังชนตูดซ้ำอีกเลยกลายเป็นชนกันรูดถึงห้าคันรวดทำให้เขาต้องรีบไปดูเพื่อนก่อนส่วนเจ้านายเขาพาไปนอนบนเตียงแล้วจึงคิดว่าไม่น่ามีอะไร
“ได้ค่ะ รบกวนขอเบอร์โทรด้วยค่ะหากมีอะไรดิฉันจะโทรแจ้งค่ะ” บุลินถามหนุ่มฝรั่งที่เธอพูดได้เต็มปากว่าหล่อมากแต่ทำไมเธอไม่ใจสั่นเหมือนในหนังสือเขียนไว้เลยว่าหากเจอหนุ่มถูกใจแล้วจะใจเต้นตึกตั๊ก วันนี้เธอเจอหนุ่มหล่อถึงสองคนแต่ไม่มีอาการอะไรเลยหากเพื่อนสาวรู้คงกรี้ดกร้าดน่าดู
“นี่ครับขอบคุณมากครับแล้วผมจะรีบกลับครับ” อีธานยื่นนามบัตรให้พนักงานสาวก็รีบเดินไปที่ลิฟต์เพราะห่วงคู่หูที่โทรมาบอกว่าอยู่โรงพยาบาล
บุลินมองนาฬิกาก็เกือบตีสองแล้วจึงเดินไปดูห้องที่รับฝากไว้แต่เห็นประตูแง้มอยู่เธอจึงจะดึงปิดแต่ได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากในห้องจึงชั่งใจว่าจะเข้าไปดูดีหรือไม่แล้วเป็นเสียงผู้ชายด้วย คืนเธอก็อยู่คนเดียวซะด้วยสิแต่ถ้าแขกเป็นอะไรไปล่ะเธอจะทำยังไงร่างสูงโปร่งก็คิดไม่ตกเพราะเสียงคนในห้องร้องเรียกหาลูกน้องจึงถอนหายใจ
คืนนี้บุลินก็อยู่กะดึกคนเดียวเพราะจันดาขอลาไปเฝ้าสามีที่ผ่าตัดไส้ติ่งตอนแรกก็จะมาทำงานแต่หมอโทรมาบอกว่าสามีเธอเป็นไส้ติ่งต้องผ่าตัดคืนนี้จึงทำให้จันดาต้องลางานอีกครั้งและให้น้องใหม่อย่างบุลินต้องอยู่กะดึกคนเดียว
