บทที่ 110 รักเมียรักลุก

“ครับผม เรากลับบ้านกันนะครับลูก” เดม่อนไม่เถียงเพราะเขาก็คิดอย่างนั้นจึงทำตามที่แม่ของลูกบอกอย่างว่าง่ายแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานของเธอ

“เฮ้อ..” บุลินถอนหายใจแล้วยิ้มไม่เข้าใจว่าเธอยิ้มทำไมคิดถึงตอนที่เดินเข้าไปในห้องอาหารแล้วเห็นลูกชายอยู่กับเขาใจเจ้ากรรมมันก็เต้นแรงแปลกๆเหมือนเธอจะตื่นเต้นเมื่อเห็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ