บทที่ 97  ดื้อกว่าลูกก็เมียนี่แหละ

“ผมเจอเธอแล้วเมื่อสามปีก่อน” เดม่อนพูดจบบุลินมองหน้าเขา “แต่ผมงี่เง่าฉวยโอกาสยื่นข้อเสนอที่เห็นแก่ตัวกับเธอพอพูดไปแล้วก็กลับคำไม่ได้แต่ผมไม่คิดจะทำอย่างที่พูดแล้วผมก็ทนกักเก็บความต้องการไม่ได้จึงรวบรัดเธอ” เดม่อนพูดไปก็มองสบตาของเธอที่นิ่งฟังเขาพูด

“คุณพูดอะไร” เสียงหวานถามเบาหวิวไม่เชื่อสิ่งที่เขาพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ