บทที่ 95 เดินด้วยกัน

เดินด้วยกัน

ภาคินหลับตาลงทันที น้ำตาของเขาหยดลงบนหลังมือเธอก่อนที่เขาจะทันสวมแหวน เขาก้มลงจูบมือเธออย่างทะนุถนอม ราวกับขอบคุณโชคชะตา ขอบคุณหัวใจของเธอ และขอบคุณโอกาสที่เขาเคยคิดว่าอาจไม่มีวันได้รับอีก

“ขอบคุณครับ”เสียงของเขาสั่นจนแทบฟังไม่ชัด

“ขอบคุณที่ให้ผมได้รักคุณต่อ”

ปาริฉัตรร้องไห้หนักข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ