บทที่ 7 เมามาก
ตอนที่ 7 เมามาก
ยากระตุ้นปลุกอารมณ์ทางเพศลักษณะเป็นหยดน้ำใส ๆ ไร้กลิ่น ปราศจากรสชาติ ถูกลิตาหยดมันใส่ลงไปในแก้วเหล้าของแฟนหนุ่ม เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านเธอใช้เครื่องตรวจวัดการตกไข่ พบว่าวันนี้ตัวเองมีโอกาสที่จะตั้งท้องได้มากถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ นี่จึงเป็นโอกาสเหมาะที่สุด
หากแต่ระยะหลังมา ตั้งแต่ภารัญรู้ตัวว่าต้องแต่งงานกับมนตกานต์ หลายเดือนมาแล้ว ที่ภารัญวิตกกังวลและเครียดหนัก จนกระทบมาถึงความสัมพันธ์ ทำให้ทั้งสองคนไม่มีอะไรกันมานานหลายเดือน
“ลิตาไม่ปล่อยคุณไปง่าย ๆ หรอก”
“คุณภารัญ”
“กานต์ ทำไมเธอถึงมาอยู่นี่” ภารัญผลุดลุกขึ้นมาจากเก้าอี้นั่ง เดินไปทางเด็กน้อยที่ยืนเอานิ้วอุดหูตัวเอง เพราะเสียงเพลงภายในห้องคาราโอเกะนี้มันดังมากจริง ๆ เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเกือบสิบคน เงยหน้าสามัคคีหันไปสนใจแขกผู้มาใหม่ทันที
“ก็คุณบอกว่าให้หนูมารับ” มนตกานต์ตอบอย่างซื่อ ๆ ตามองไปยังคนมากมายที่มองมายังตน หนึ่งในบรรดาคนทั้งหมดมนตกานต์รู้จักอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น
“อะไรนะ!”
“เธอมาที่นี่ได้ยังไง” ลิตาเดินเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล
“คุณภารัญบอกให้หนูมา”
“ฉันเหรอ?” ภารัญยกนิ้วชี้กลับลงมาบนอกเสื้อตัวเอง คืนนี้เขาดื่มไปหลายแก้ว แต่ภารัญมั่นใจว่าเขาไม่ได้เมามากจนถึงขนาดกดส่งข้อความออกไปโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเป็นข้อความขอให้มนตกานต์มารับ นั่นยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ใหญ่
“ค่ะ นี่ไงคะ” มนตกานต์ล้วงมือลงไปในกระเป๋าสะพายข้างใบจิ๋ว หากแต่ถูกลิตาปัดโทรศัพท์ จนหน้าจอสว่างอันมีข้อความพลัดหายไปจากสายตาของภารัญ
“เขายังดื่มกับพวกเราอยู่”
“ถ้าอย่างนั้นคุณจะดื่มกันอีกนานไหมคะ คุณดื่มต่อก็ได้ เดี๋ยวหนูนั่งรอตรงนี้นะคะ” มนตกานต์ชี้นิ้วไปยังโซฟาหนังสีแดงใกล้กับจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ที่มันกำลังฉายภาพมิวสิควิดีโอเพลงหวาน
“กลับเลยก็ได้”
“เดี๋ยวสิคะภารัญ คุณยังดื่มไม่หมดแก้วเลยนะ” มือเรียวคว้าท่อนแขนนั้นไว้รีบยกแก้วเหล้าผสมยานรกยัดใส่ลงไปในมือหยาบ
“ถ้าอย่างนั้น ดื่มแก้วนี้แล้วผมขอตัวกลับก่อนนะ” ภารัญยกแก้วเหล้าขึ้นมาจดริมฝีปาก สาดน้ำรสขมกระดกมันลงไปในลำคอ
“คุณภารัญ แต่คุณดื่มไปเยอะแล้วนะคะ ตาคุณแดงก่ำเลย มาค่ะหนูช่วยครึ่งแก้ว”
“...!....!.....!...”
“คุณภารัญ แต่คุณดื่มไปเยอะแล้วนะคะ ตาคุณแดงก่ำเลย มาค่ะหนูช่วยครึ่งแก้ว”
“ไม่ได้ ฉันดื่มเอง” ภารัญสาดเหล้าทั้งหมดล่วงผ่านเข้าในลำคอ จากนั้นหันไปบอกลาเพื่อน ๆ ทุกคน
“เดี๋ยวค่ะภารัญ คืนนี้ลิตาเมามาก คุณไปส่งลิตานะคะ” ลิตาพุ่งเข้ามากอดแขนแฟนหนุ่มพยายามเบียดหน้าอกนุ่มถูลงไปบนร่างกายกำยำ มนตกานต์มองตามอากัปกิริยานั้นแล้วรีบเบือนหน้าหลบไปทันที
“คุณเมาหรือ”
“ค่ะ เมามากเลย คืนนี้คุณไปส่งลิตาที่คอนโดนะคะ คอนโดลิตาอยู่ใกล้ ๆ นี้เอง”
“เมามากหรือจ๊ะ หนูลิตา”
ไม่ผิดจากที่คุณหญิงเพียงเพ็ญคาดการณ์เอาไว้ คนขับรถที่เธอส่งไปยังโรงแรมเคเคบอกว่าเมื่อไปถึง ไม่พบภารัญที่นั่นเจอแต่ผู้ชายสามสี่คนกำลังนั่งดื่มอยู่ภายในห้องพัก เมื่อให้คนขับรถเช็กสัญญาณจีพีเอสของลูกชายเห็นว่าภารัญยังไม่ได้ออกไปจากร้านเหล้า เธอจึงมั่นใจว่าลิตาคงใช้แผนสกปรก คิดโยนมนตกานต์ไปเข้าปากหมาขี้เรื้อนเหล่านั้น ยิ่งเห็นอย่างนี้มีหรือเธอจะยอมให้ลูกชายคว้าผู้หญิงใจคอโหดร้าย น่ารังเกียจมาเป็นเมีย
“คุณแม่!”
“หนูกานต์ พาพี่เขากลับบ้านเถอะลูก ส่วนเธอหนูลิตา ถ้าเมามากเพื่อนมีออกเต็มห้อง คงไม่มีใครปล่อยให้เธอ เมาจนลงไปนอนกลิ้งอยู่ข้างถนนหรอกจริงไหมจ๊ะ”
อาการกระสับกระส่ายร้อนรุ่มกระวนกระวาย จนภารัญนั่งไม่เป็นสุข จนทั้งคุณหญิงเพียงเพ็ญและมนตกานต์อดเป็นห่วงไม่ได้
“คุณภารัญคะ คุณไม่สบายเหรอคะตัวร้อนจี๋เลย” มนตกานต์วางหลังมือลงไปอังหน้าผากแดง
“ร้อน...มันร้อน” มือทึ้งดึงกระชากกระดุมเสื้อขาดกระเด็น
“ตารัญ เป็นอะไรลูก”
“คุณแม่ ร้อน...เจ็บ”
“อื้อ...” แก้มแดงสะบัดขวับหันกลับไปมองถนนนอกกระจกรถทันที เมื่อว่าที่สามีตะปบมือลงไปกำเป้ากางเกง ซึ่งเวลานี้มีอะไรบางอย่างมันแข็งลักษณะเป็นแท่งยาว ใหญ่จนมือภารัญกำเอาไว้แทบไม่มิด
“ตายแล้วลูกชายฉัน” คนที่ผ่านร้อน ผ่านหนาวมามาก หากแต่ไม่เคยเจอเหตุการณ์วิปริตน่าเกลียดอย่างนี้มาก่อน
“อ๊ากกกก”
“โอ๊ยยย เจ็บ” เจ้าของแขนเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อมือหยาบคว้าเอวบางกระชากเข้าไปหา
“ตารัญ”
“ไปโรงพยาบาลดีไหมครับ คุณผู้หญิง”
“ไปสิ จะรออะไรเล่า”
