บทที่ 15 Chapter 15

หลังจากที่คุณพิ้งค์ให้สัมภาษณ์เรียบร้อยเธอก็ขอตัวเดินออกมาก่อนและปล่อยให้พวกนักข่าวสัมภาษณ์คนอื่นต่อ ส่วนวินจินั้นขอออกมาก่อนเธออีกและส่งข้อความมาบอกว่าจะไปรอตรงประตูทางออก เธอเดินออกมาพร้อมกับผู้ช่วยของเธอตลอดทางก็มีคนแวะมาทักทายพร้อมกับขอถ่ายรูป นี่เป็นเหตุผลที่เธอขี้เกียจออกงานเพราะแบบนี้แหละ

"เหนื่อยมั้ยคะคุณพิ้งค์ โดนดักตลอดทั้งงานเลย"

"รอบหน้าไม่มาละ ให้มินนี่เป็นตัวแทนเหมือนเดิมดีกว่า"

"ฮ่าๆๆ คุณพิ้งค์ก็สนุกออกค่ะ"

เธอเอามือพัดใบหน้าตัวเองเพื่อให้ใจเย็นลง รถเคลื่อนผ่านหน้าเธอไปเป็นรถของวินจิเธอจำได้ คุณพิ้งค์หันไปมองมินนี่ก่อนจะเอ่ยออกมา

"มินนี่ไปก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้จ๊ะ"

"ได้ค่ะ อ่อมินนี่จะคุยกับคุณพิ้งค์เรื่องออกกองนอกสถานที่ของคุณพริกแกง"

"จัดการเลยตามนั้น มินนี่ผู้ช่วยคนสวยของฉันรู้ว่าควรทำยังไง"

"จะไม่ฟังหน่อยหรอคะ"

"เหนื่อยมากไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ฉันเชื่อใจเธอนะจ๊ะมินนี่ไม่มีทางทำให้ผิดหวังแน่นอน"

มินนี่พยักหน้ายิ้มๆยอมแพ้ไม่เซ้าซี้เจ้านายต่อ ก็แค่ออกกองละครแสงจันทร์ทราของคุณพริกแกงมันไม่ได้มีอะไรมากหรอกพวกเขาจะไปถ่ายฉากจบที่ทะเลทางภาคใต้นะเธอดิวไว้แล้ว แค่อยากรายงานเจ้านายเพราะต้องเบิกงบกลางแต่ไม่เป็นอะไรมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ให้เจ้านายของเธอไปพักผ่อนดีกว่า

"งั้นโอเคค่ะ คุณพิ้งค์จะกลับยังไงคะให้มินนี่ไปส่งที่คอนโดมั้ยคะ"

"ไม่เป็นอะไรเดี๋ยวกลับเอง บายนะจ๊ะมินนี่"

"บายค่ะคุณพิ้งค์"

คุณพิ้งค์โบกมือบ๊ายบายลูกน้องก่อนจะเดินออกมาข้างนอกแล้วรีบเดินเข้าไปในรถของวินจิทันที ดีที่พวกนักข่าวยังอยู่ข้างในและเธอรีบกลับก่อนไม่อย่างนั้นโดนแอบถ่ายแน่นอน

"เหนื่อยมั้ยครับคนสวย"

คุณพิ้งค์ทำหน้างอเล็กน้อยก่อนจะหันซ้ายหันขวามองน้ำในรถของเขา เธอเหนื่อยมากและต้องการน้ำดื่มเย็นๆ วินจิรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องหิวน้ำก็เลยหยิบแก้วเยติของเขาที่อยู่ด้านข้างที่ทางทีมงานให้มายื่นไปให้คุณพิ้งค์

"มีแต่แก้วของผมนะน้ำเย็นมากไม่รู้ว่าคุณพิ้งค์จะดื่มได้รึเปล่า"

คุณพิ้งค์เห็นแก้วของวินจิก็ยิ้มออกมาทันที แก้วใครก็ไม่สนใจละเธอต้องการน้ำเย็นๆมาก เธอรับแก้วของวินจิมาก่อนจะยกขึ้นดื่มไปเกือบครึ่งแก้ว

"ฮ้าาาาา สดชื่นจัง"

คุณพิ้งค์นอนพิงกับเก้าอี้รถก่อนจะจิบน้ำไปเรื่อยๆ วินจิเพิ่มแอร์เพื่อให้หญิงสาวสบายมากขึ้นหลังจากนี้เขามีแผนดีๆจะทำให้คุณพิ้งค์รู้ใจตัวเองมากขึ้นแล้ว

"ทำไมอยู่ๆไปถึงบอกนักข่าวว่ามีคนส่งดอกไม้มาจีบครับ"

"ก็ดีไม่ใช่เหรอ พวกเขาอยากได้คำตอบแบบนี้อยู่แล้วนี่นา พอบอกโสดก็จะมีคำถามหยิบย่อยเยอะแยะไปหมดฉันละเบื่อ"

"ไม่ใช่ว่าบอกเพราะทำให้ผมเข้าหาคุณยากขึ้นรึเปล่า"

"คนอย่างนายกลัวด้วยเหรอหืม"

เขายิ้มมุมปากมองหญิงสาวที่อมยิ้มสะใจที่ได้แกล้งเขาในครั้งนี้ เขาขับรถมาเรื่อยๆมาถึงหน้าคอนโดของเธอ วินจิขยับเข้าไปใกล้คุณพิ้งค์พร้อมกับหอมแก้มเธอเล็กน้อยแล้วยิ้มกว้างออกมา

"ถึงแล้วครับ อาบน้ำนอนนะครับคนสวย วันนี้คุณดูเหนื่อยนะ"

คุณพิ้งค์มองวินจิด้วยสายตาที่สงสัยเล็กน้อย ปกติเขาน่าจะอยากจะงอแงขอขึ้นไปห้องนอนของเธอแต่ทำไมรอบนี้ถึงยอมปล่อยเธอไปดีๆ แปลกจัง

"นายจะไปไหนต่อหมูอ้วน"

"กลับคอนโดสิครับผมจะไปไหนได้"

"แน่ใจเหรอ ไม่ใช่ว่านายนัดใครคนอื่นรึเปล่าถึงได้รีบไปแบบนั้น"

วินจิยิ้มมุมเล็กน้อย เริ่มสงสัยในตัวเขาแล้วสิก็ปกติเขาจะต้องอยากขึ้นไปส่งถึงห้อง อยากขอนอนด้วยซ้ำไปแต่คราวนี้ปล่อยไปง่ายๆเธอคงแอบสงสัยแน่นอน

"ผมเห็นว่าคุณพิ้งค์เหนื่อยครับก็เลยไม่อยากกวน อีกอย่างพรุ่งนี้ผมมีอีเว้นท์เช้ามากชุดอะไรก็อยู่ที่ห้องไม่อย่างนั้นผมจะขึ้นไปกวนคุณบนห้องทั้งคืนแน่นอน"

คุณพิ้งค์มองเขาอย่างจับผิดสายตาของเขาที่มองสบตากับเธอก็ไม่วอกแวกเหมือนคนโกหกคงไม่มีอะไรหรอกมั่ง

"งั้นถึงคอนโดทักมาบอกด้วยนะ "

"เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จจะวิดีโอคอลมาคุยด้วยจนหลับดีมั้ยครับคุณจะได้ไม่ระแวงว่าผมจะนัดสาวที่ไหน"

คุณพิ้งค์ตาโตทันทีก่อนจะรีบปฏิเสธเสียงแข็ง

"บะ..บ้า!! ฉันไม่ได้ระแวงนายเรื่องนี้ซะหน่อย นายคิดไปเองรึเปล่า ฉะ.... ฉันไปแล้วนะขับรถดีๆนะ"

คุณพิ้งค์ส่งแก้วคืนให้เขาก่อนจะรีบเดินลงไปทันที วินจิยิ้มมุมปากอย่างพอใจมองตามเธอไปจนเข้าไปข้างในเสร็จก็ขับรถออกไปทันที

เมื่อมาถึงที่คอนโดเขารีบจัดการตัวเองแล้วโทรศัพท์ไปหาหญิงสาวทันที เขาแค่ไม่อยากให้เธอระแวงเขาดูจากสายตาที่มองมามันระแวงเขาพอสมควร

ตู๊ดดดดดดดดด

"ไอ้หมูอ้วน"

(ว่าไงครับคนสวยทำอะไรอยู่ เปิดกล้องด้วยสิผมอยากเห็นคุณในชุดนอนเซ็กซี่ๆอ่ะ)

คุณพิ้งค์เปิดกล้องพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะคิดว่าเขาจะวิดีโอคอลมานั้นแหละเธอถึงใส่ชุดนอนหมีน้อยเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวไปเลย

"เซ็กซี่พอมั้ยจ๊ะหมูอ้วน คิกคิก"

(โหยยย เซ็งเลยแกล้งผมใช่มั้ยเนี้ย)

"ไม่ให้เห็นขาอ่อนหรอกยะ! ชิ แล้วนายทำอะไรอยู่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วเหรอ"

(เสร็จเรียบร้อยหมดแล้วครับ แล้วคุณพิ้งค์ง่วงรึยัง ตอนอยู่ในงานผมเห็นคุณง่วงตลอดเวลาเลย)

"อืม ไม่ค่อยชินกับการออกงานเย็นนานขนาดนั้นอ่ะ ไม่หลับก็บุญแล้วมั้ย"

(งั้นนอนนะครับเดี๋ยวผมนั่งดูคุณหลับ)

"วางสิยะมานั่งดูคนอื่นหลับทำไมโรคจิตนะนายเนี้ย"

(ก็ผมอยากมองคนสวยของผมหลับอ่ะ นะๆเอาวางไว้ข้างๆนั้นแหละแล้วคุณพิ้งค์ก็นอนหลับตาเลย)

คุณพิ้งค์ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะทำตามที่เขาบอก เธอเหนื่อยและอยากพักขี้เกียจทะเลาะกับเขาตอนนี้

"ตามใจแล้วกัน กดวางเองนะ"

(ครับผม ฝันดีนะครับคนสวยของวินจิ )

เขาเท้าคางมองเธอในโทรศัพท์ที่ค่อยๆหลับตาลงช้าๆอย่างเหนื่อยล้า เขามองเธออย่างเอ็นดูท่าทางง่วงจริงนะนั้นหลับตาแปปเดียวก็หลับไปซะอย่างนั้น

(ฝันดีนะครับคุณพิ้งค์ ผมรักคุณนะ)

เขาอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหลับตาลงตามเธอ เขาก็เหนื่อยเหมือนกันแหละขอนอนก่อนนะ...

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...

"ดอกไม้ช่อสวยๆมาส่งค่ะ "

มินนี่รับช่อดอกไม้จากรถที่มาส่งแล้วนำมันมาให้เจ้านายสาวของเธอ ก็ตั้งแต่ได้ช่อแรกนั้นคุณพิ้งค์ก็ได้รับมันแบบเดิมทุกวันนั้นแหละ

คุณพิ้งค์มองช่อดอกไม้ก่อนจะรับมาไว้ในอ้อมกอดแล้วถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ส่งมาแต่ดอกไม้แล้วก็ข้อความในโทรศัพท์ ตอนเย็นโทรศัพท์มาแปปเดียวแล้วก็วางไม่มาเจอเธอเลยด้วย

"เป็นอะไรคะคุณพิ้งค์ไม่ชอบเหรอคะ"

"เปล่าหรอก ช่างมันเถอะขอน้ำส้มหน่อยสิ"

"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

คุณพิ้งค์วางช่อดอกไม้ลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์มากดโทรไปหาวินจิเธอรู้สึกว่าเขายุ่งมากจนไม่ทักมาชวนเธอไปทานข้าวหรือไปไหนเลยมันแปลกไปอ่ะเธอรู้สึกยังไงไม่รู้

เธอโทรไปหาเขาอยู่สองสามสายแต่ว่าก็ไม่มีใครรับเลย

"นายไม่รับโทรศัพท์ฉันเหรอวินจิ!!!!"

คุณพิ้งค์เริ่มหัวเสียก่อนจะกดโทรไปอีกหลายสายจนเหนื่อยไม่โทรแล้ว ทานด้านของวินจิกำลังเข้าคิวถ่ายเพิ่งเสร็จก็เดินออกมาหาผู้จัดการของเขา

"วินจิโทรศัพท์เรามีคนโทรมานะหลายสายมากเลยน่าจะมีเรื่องด่วนนะ"

วินจิหยิบโทรศัพท์ไปกดดูก่อนจะยิ้มมุมปากออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ อาทิตย์ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าเขาไม่ว่างเลยก็พอมีเวลาไปเจอแต่เขาอยากจะทำให้คุณพิ้งค์รู้ใจตัวเองบ้างว่าการที่เขาไม่มาเจอเธอมันทำให้เธอรู้สึกยังไง ดูท่าทางน่าจะได้ผลนะเหมือนว่าเธอเริ่มจะทนไม่ไหว หึ!!

"ไม่มีอะไรหรอกครับเดี๋ยวผมส่งข้อความกลับก็พอ แล้วพรุ่งนี้เช้าเดินทางเช้ามากเลยเหรอครับ"

"ใช่เช้ามากเลย เราต้องห้ามนอนดึกนะไม่อย่างนั้นจะตื่นมาแล้วตาบวม"

"โอเคครับ งั้นพรุ่งนี้เจอกันสนามบินตอนเจ็ดโมงนะครับ"

"เคจ้า"

วินจิกดส่งข้อความกลับไปหาคุณพิ้งค์ทันที เขาไม่โทรศัพท์ไปหรอกนะแค่อยากแกล้งคนนะ

'ผมถ่ายละครอยู่ครับคนสวยโทรกลับไม่ได้ ถ้าว่างผมจะโทรศัพท์ไปหานะครับ รักที่สุด'

คุณพิ้งค์นั่งหัวเสียอยู่โต๊ะทำงานเธอหยิบโทรศัพท์มาดูข้อความที่วินจิส่งมาก่อนจะปาโทรศัพท์ทิ้งอย่างหงุดหงิด

"กดส่งข้อความมาได้แต่โทรศัพท์มาไม่ได้เหรอ เหอะ!!! นายกำลังทำให้ฉันโกรธนะไอ้หมูอ้วน!!!!"

~~~~~~~~~~~~~~~

แกล้งให้เข็ดไปเลย คนปากแข็ง อิอิ

เค้าหลับยาวเลยขายของไม่ได้พัก 5555

มาตอนเดียวก่อนเด้อ อิอิ