บทที่ 3 เมล็ดพันธุ์ในอ้อมกอด
"ไปล้างหน้าล้างตา แล้วตามอาลงไปในครัวหลังร้านกันดีกว่า วันนี้อาจะสอนให้รู้จักวัตถุดิบหลักของเรือนบัวแก้ว" จริงๆ บ้านของเธอกับเขาก็อยู่ใกล้กันนี่แหละ แต่พอคุณยายเสีย คุณย่าก็ไม่อยากให้เด็กน้อยอย่างเธออยู่คนเดียว จึงให้มาอยู่ด้วยกัน และบ้านของเธอก็ถูกปิดเอาไว้ คุณย่าจะส่งคนไปช่วยทำความสะอาดและดูแลให้ เผื่อเธอโตขึ้นจะได้กลับไปอาศัยอยู่ แต่ตอนนี้เธอยังเด็ก
"จริงเหรอคะ!"
"จริง แต่ห้ามซน"
"นิดไม่ซนค่ะ นิดจะตั้งใจเรียน คุณยายก็เคยสอนนิดตั้งหลายอย่าง" เด็กน้อยพูดอย่างกระตือรือร้น
"ดีครับ"
"ค่ะคุณอา!"
ปาณิศากระโดดลงจากตั่งไม้ด้วยท่าทางกระตือรือร้น ความเศร้าหม่นหมองบนใบหน้าเลือนหายไปชั่วขณะ
ไม่นานนัก เด็กหญิงก็ตามอัครินทร์ลงมายังครัวไทยโบราณหลังใหญ่ของร้านเรือนบัวแก้ว
ภายในครัวอบอวลด้วยกลิ่นเครื่องเทศนานาชนิด โต๊ะเตรียมอาหารตัวยาวมีวัตถุดิบสดใหม่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทั้งพริกแห้ง หอมแดง กระเทียม ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และมะพร้าวขูด
ปาณิศามองไปรอบ ๆ ด้วยดวงตาเป็นประกาย
"ในครัวหอมจังค่ะ"
"ครัวนี้เป็นของเราด้วยหนูนิด" เขาเอ่ยอย่างเอ็นดู
"งั้นมีอะไรให้นิดช่วยบ้างคะ"
“มีเยอะแยะเลย"
เด็กหญิงยิ้มกว้างทันที
อัครินทร์หยิบหอมแดงขึ้นมาหนึ่งกำมือ
"รู้ไหมว่าหอมแดงที่ดีต้องเลือกยังไง"
ปาณิศาเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"คุณยายเคยบอกว่า ต้องเลือกหัวแน่น ๆ ผิวเรียบตึง ไม่ฝ่อ แล้วก็ไม่มีกลิ่นเน่าค่ะ"
อัครินทร์พยักหน้าช้า ๆ แววตาฉายความพอใจ
"จำแม่นดี"
"คุณยายสอนนิดบ่อยค่ะ"
"แล้วรู้ไหมว่าทำไมแกงเลียงต้องใส่หอมแดง"
"เพราะทำให้น้ำแกงหวาน แล้วก็ช่วยแก้หวัดค่ะ!"
"ถูกต้อง" คำชมสั้น ๆ ทำให้คนฟังยิ้มจนแก้มป่อง
อัครินทร์หยิบมีดปอกผลไม้ด้ามเล็กส่งให้
"วันนี้หน้าที่ของหนูนิดคือช่วยอาล้างผักครับ”
“นิดช่วยปอกหอมแดงกับกระเทียมนะคะ”
“จริงเหรอ”
“จริงค่ะ”
“แต่ระวังมือ แล้วก็อย่าร้องไห้นะ" เขาพูดอย่างเอ็นดู
"นิดไม่ร้องค่ะ นิดเก่ง"
"แน่ใจ"
"แน่ใจค่ะ"
"งั้นเริ่ม"
ปาณิศารับมีดไปอย่างตั้งใจ เธอนั่งตัวตรง จับหอมแดงขึ้นมาปอกทีละหัวด้วยความมุ่งมั่น แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ความมั่นใจเมื่อครู่ก็เริ่มสั่นคลอน
กลิ่นฉุนของหอมแดงทำให้ดวงตาโตเริ่มแดง น้ำตาคลอ ก่อนจะไหลพรากลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว
"ฮึก..."
อัครินทร์เหลือบมอง
"เป็นอะไร"
"เปล่าค่ะ นิดไม่ได้ร้องไห้"
"น้ำตาไหลขนาดนั้นยังบอกไม่ได้ร้องอีก"
"มันไหลเองค่ะ นิดไม่ได้ตั้งใจ"
เด็กหญิงยกมือจะขยี้ตา แต่อัครินทร์คว้าข้อมือเล็กไว้ทันที
"อย่าขยี้" เสียงของเขาเข้มขึ้นจนปาณิศาสะดุ้ง
"มือเปื้อนหอมแดง ขยี้ไปก็ยิ่งแสบ"
"ฮึก... คุณอา นิดแสบตาค่ะ"
"มานี่"
อัครินทร์จูงมือเด็กหญิงไปที่อ่างล้างมือ เปิดน้ำล้างยางหอมแดงออกจากนิ้วเล็ก ๆ อย่างเบามือ จากนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดจากกระเป๋าเสื้อ ค่อย ๆ ซับน้ำตาให้
ปาณิศายืนนิ่ง ปล่อยให้เขาเช็ดหน้าให้โดยไม่ขยับ
"แสบมากไหม"
"แสบค่ะ"
"บอกแล้วอย่าอวดเก่ง"
"แต่นิดยังปอกต่อได้นะคะ"
อัครินทร์ชะงัก
"ยังจะปอกอีก"
"ก็นิดอยากช่วยคุณอานี่คะ"
เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตายังแดงก่ำ แต่แววตากลับมุ่งมั่นอย่างน่าประหลาด
อัครินทร์มองอยู่นาน ก่อนหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
"ดื้อ"
"นิดไม่ได้ดื้อนะคะ นิดแค่ตั้งใจ"
"ตั้งใจจนตาแดงขนาดนี้"
ปาณิศารีบยกมือปิดตา
"แดงมากเหรอคะ"
"มากครับ"
"แล้วน่ารักไหมคะ"
อัครินทร์นิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนตอบเสียงเรียบ
"ก็... พอได้"
"พอได้แปลว่าน่ารักใช่ไหมคะ"
"อย่าซักมาก ไปนั่งพักก่อนยายเด็กซน"
เขาดันหลังเด็กหญิงไปยังม้านั่งมุมครัว
"วันนี้พอแค่นี้ก่อน ที่เหลืออาจัดการเอง"
"แต่นิดอยากช่วย"
"นั่งดูอาทำก็ถือเป็นการเรียนรู้"
"ดูเฉย ๆ ก็เรียนรู้ได้เหรอคะ"
"ได้สิ เดี๋ยวโตขึ้นมาหน่อยจะให้ช่วยโขลกพริกแกง ตอนนี้ดูไปก่อนจะได้จำว่าพริกแกงมีส่วนประกอบอะไรบ้าง"
"งั้นนิดจะตั้งใจค่ะ"
ปาณิศายืนมองอย่างตั้งใจ เขาต่อเก้าอี้ให้เธอตัวสูงขึ้นอย่างใส่ใจ เด็กน้อยมองอัครินทร์อย่างชื่นชม
ชายหนุ่มเริ่มลงมืออย่างคล่องแคล่ว หยิบจับวัตถุดิบ สับหอมแดง โขลกเครื่องแกง และตั้งหม้อด้วยท่าทางมั่นคง ทุกจังหวะของเขาดูเป็นระเบียบและสง่างามในสายตาของเด็กหญิง
"คุณอาคะ"
"หืม"
"คุณอาเท่มากเลยค่ะ" มือที่กำลังสับหอมแดงหยุดไปครู่หนึ่ง
"เด็กเจ็ดขวบรู้จักคำว่าเท่ด้วย"
"รู้จักค่ะ คุณยายเคยบอกว่าคนทำอาหารเก่ง ๆ เท่มาก"
"แล้วอาเก่งไหม"
"เก่งที่สุดค่ะ" คำตอบเสียงใสทำให้อัครินทร์ยกมุมปากขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
"งั้นหนูนิดก็ต้องเก่งให้ได้เหมือนกัน"
"นิดจะเก่งกว่าคุณอาได้ไหมคะ"
"ถ้าขยันเรียนรู้พอ ก็อาจได้"
"งั้นนิดจะขยันมาก ๆ เลยค่ะ"
"ดี" ชายหนุ่มหันกลับไปทำอาหารต่อ แต่สายตาอ่อนลงกว่าทุกครั้ง
ความรู้สึกต่อต้านเรื่องพินัยกรรมและคำสัญญาของผู้ใหญ่ยังคงอยู่ลึก ๆ ทว่าในเวลานี้ มันไม่ได้สำคัญเท่าความตั้งใจที่จะดูแลเด็กหญิงคนนี้ให้ดีที่สุด
เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องแต่งงาน
ไม่ได้คิดถึงคำว่าคู่หมั้น
ในสายตาของเขาตอนนี้ ปาณิศาเป็นเพียงเด็กตัวเล็กที่เพิ่งสูญเสียทุกอย่าง และเขาเป็นคนที่เธอยื่นมือมาหา เขาจึงต้องจับมือนั้นไว้ให้มั่น
ปาณิศานั่งมองแผ่นหลังกว้างของอัครินทร์ด้วยดวงตาเปล่งประกาย
สำหรับเธอ คุณอาคือคนที่เก่งที่สุด เท่ที่สุด และอบอุ่นที่สุดในโลก
ส่วนอัครินทร์เองก็รู้ดีว่า เมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ เม็ดนี้ได้ถูกฝังลงในอ้อมกอดและหัวใจของเขาแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เขาอุ้มเธอไว้ในผ้าอ้อมสีชมพูอ่อนวันนั้น
