บทที่ 11 ข้ายินดีเป็นหม้ายสามีตาย

หวงป๋อเหวินพยักหน้าจากนั้นก็กลับไป หวงเทามาแล้วพาคนมาหลายคนต่างขนของมาให้นาง ของเยอะกว่าที่สั่งอีก

นี่มันมากมายเชียวนะก่อนที่หวงเทาจะเดินมาหาแล้วเอ่ยประโยคสั้นๆ

"อยากได้สิ่งใดก็บอกมา หากว่างมากนักก็เขียนกฎสกุลให้ครบห้าพันจบ คืนเดียวยังสามารถเขียนใบหย่าได้ถึงสองร้อยใบ เอาเวลาไปทำเรื่องมีประโยชน์จะดีกว่า เอ่อ ฮูหยินน้อยนี่เป็นคำพูดใต้เท้าฝากมาถึงท่านขอรับ มิทราบว่าฮูหยินน้อยมีอันใดฝากบอกกลับไหมขอรับ"

"หย่าไม่ได้ก็ให้เขารีบไปตายซะ ข้ายอมเป็นหม้ายผัวตายดีกว่าเป็นฮูหยินราชครูปัญญาอ่อนโง่งม หากไม่หย่าอย่าคิดแต่งท่านหญิงนกแก้วนั่นมาเด็ดขาด ข้าจะพังงานแต่งเขาซะจะให้คู่นกยวนยางกลายเป็นเป็ดย่างเลยหากอยากอยู่กับคนรักอยากแต่งกับนางก็หย่าข้าซะ"

หวงเทารับคำก่อนจะกลับไปรายงาน ห้าบุรุษนั่งประชุมงานกันอยู่แต่จะมีคนหนึ่งที่อยากจะกลับจวนท่าเดียวเขาคิดถึงร่างนุ่มนิ่มของจ้าวหลานอีกแล้ว ตั้งแต่เข้าหอเขาก็ไม่นอนเรือนหลักอีกเลย แม่ว่านางจะเกลียดขี้หน้าเขาๆก็ไม่สนใจเอาตัวเองไปนอนเรือนข้าง หวงเทาเข้ามาหารายงานตามที่สั่ง

"นางว่าอย่างไรบ้างหวงเทา"

เห็นเขาเงียบไม่ตอบหวงจื่อหานจึงวางพู่กันในมือมองหน้าเขา หวงเทาประสานมือก่อนจะเอ่ย

"หย่าไม่ได้ก็ให้เขารีบไปตายซะ ข้ายอมเป็นหม้ายผัวตายดีกว่าเป็นฮูหยินราชครูปัญญาอ่อนโง่งม หากไม่หย่าอย่าคิดแต่งท่านหญิงนกแก้วนั่นมาเด็ดขาด ข้าจะพังงานแต่งเขาซะจะให้คู่นกยวนยางกลายเป็นเป็ดย่างเลยหากอยากอยู่กับคนรักอยากแต่งกับนางก็หย่าข้าซะ นี่เป็นคำพูดฮูหยินน้อยขอรับ"

"นางกล่าวเช่นนั้น หลี่เสี่ยวหรูกล้าแช่งสามีตัวเองเช่นนั้นหรือใครให้ความกล้าเจ้ากัน"

หวงจื่อหานโมโหคนตัวเล็กจะตายแล้ว เด็กบ้านี่กล้าเกินไปแล้ว เมื่อคืนนี้ถีบเขาตกเตียงมาตอนสายยังกล้าแช่งเขาอีก หรือว่าเขาใจดีเกินไป ก่อนจะวางพู่กันแล้วเดินไปที่เรือนข้างทันที

อีกสี่คนทีแรกว่าจะกลับแต่เห็นพี่ใหญ่ของกลุ่มกำลังโกรธอย่างไรเสียเด็กนั่นก็ตัวคนเดียว อาจมีบางอย่างไม่รู้ความตามไปด้วยดีกว่าเผื่อจะห้ามทัพได้ เด็กหนอเด็กน้อยเจ้าไม่รู้หรือไงการขอหย่าสามีเป็นเรื่องทำให้บุรุษอับอายเพียงใด

กำลังผ่านห้องครัวก็เห็นแม่ตัวดียืนจังก้าอยู่มีอ้ายเซียงเซียงที่กำลังยื้อแย่งของกับเสี่ยวหง หลี่เสี่ยวหรูยืนนิ่ง แต่ทันทีที่เสี่ยวหงถูกอ้ายเซียงเซียงเงื้อมือจะตบ มือของหลี่เสี่ยวหรูก็ยึดข้อมือนางไว้ออกแรงบีบจนข้อมือเขียว

อ้ายเซียงสั่งบ่าวไพร่จัดการหลี่เสี่ยวหรู ทุกคนกรูเข้ามาจะจัดการนางหวงจื่อหานขมวดคิ้ว จวนราชครูของเขาให้คนนอกมาชี้นิ้วสั่งได้อย่างถึงจะเป็นท่านหญิงก็เถอะ

"จับนางไว้ข้าจะตบนาง"

"พวกเจ้าได้ยินที่ท่านหญิงสั่งหรือไม่ ก็แค่คนป่าจะมาเทียบท่านหญิงได้อย่างไร" โจวหมัวมัวสั่งสำทับอีกคนหลี่เสี่ยวหรูผลักเสี่ยวหงไปด้านข้างก้อนจะพ่นลมหายใจ ไอ้บ้านั่นจะยืนดูจริงๆหรือ หลี่เสี่ยวหรูมองหน้าเขายืนนิ่งๆอ้ายเซียงเซียงตบที่ใบหน้างามทันที หลี่เสี่ยวหรูไม่ปกป้องด้วยซ้ำ หวงจื่อหานเดินมายึดข้อมือนางไว้ก่อนจะรั้งหลี่เสี่ยวหรูมาข้างกาย

"ท่านหญิงเหตุใดต้องลงมือลงไม้กันด้วย โจวหมัวมัวนางเป็นฮูหยินของข้าเจ้าเป็นบ่าวจวนอ๋องหรือจวนหวง"

โจวหมัวมัวคุกเข่าตัวสั่นหลี่เสี่ยวหรูบิดตัวออกจากหวงจื่อหานเดินไปหาเสี่ยวหงก่อนจะเอ่ย

"เสี่ยวหงไปกันเถอะ"

เสี่ยวหงถือตะกร้าตามไป หวงจื่อหานที่จะคว้าแขนนางเพื่อพูดคุยแต่ถูกอ้ายเซียงเซียงรั้งไว้พร้อมกับร้องไห้ออกมา

"ฮือๆๆ พี่จื่อหานท่านดูแม่นางหลี่สิ บีบแขนข้าจนเขียวข้าแค่ป้องกันตัวจึงไม่ระวังตบหน้านางเท่านั้นเอง นางทำร้ายเซียงเซียงก่อนนะเจ้าคะฮือๆๆ"

"ท่านหญิง โปรดสำรวมสักหน่อยข้าเป็นบุรุษมีภรรยาแล้วอีกอย่างนางเป็นฮูหยินของข้า ท่านควรเรียกนางว่าหวงฮูหยินถูกหรือไม่"

อ้ายเซียงเซียงแค้นใจ แต่แสร้งยิ้มให้เขาก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อย แต่ยังไม่ยอมปล่อยแขน ทางด้านหลี่เสี่ยวหรูที่เดินมาเรือนหน้ามีแต่สายตาดูถูกของบ่าวไพร ใต้เท้าไม่โปรดปรานนางแต่กลับเผยอหน้ามาเดินลอยชาย เพ้ยแค่สาวชาวป่าน่ารังเกียจ

หลี่เสี่ยวหรูไม่สนใจบ่าวในจวนหรือสายตาขุนนางที่เพิ่งมาถึงเพื่อเข้าร่วมถกหัวข้อการสอบปีนี้นางตรงไปเรือนโย่วหลันเมื่อถึงหน้าเรือนก็จับชายกระโปรงยกขึ้น นั่งคุกเข่าบนก้อนกรวด แม้จะเจ็บแต่ก็อดทน ท่ามกลางแดดที่เริ่มร้อนเหงื่อซึมใบหน้า

ภายในห้องไท่ฮูหยินที่เพิ่งสวดมนต์เสร็จกำลังนั่งจิบชาอยู่ หวงหมัวมัวมารายงาน

"ไท่ฮูหยิน ฮูหยินน้อยนั่งคุกเข่าอยู่หน้าเรือนครึ่งชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ"

"หืมเด็กคนนั้นหรือ นางมีเรื่องอะไรไปถามสิ"

คนสนิทรับคำก่อนจะเดินออกมาหานายบ่าวที่นั่งคุกเข่าอยู่ หวงจื่อหานเพิ่งเดินมาถึง นางทำอะไรอีกนั่น จากนั้นก็ได้ยินเสียงหวงหมัวมัวเอ่ยถาม

"ฮูหยินน้อย ไท่ฮูหยินให้มาถามว่าท่านมีเรื่องอันใดจึงมาคุกเข่าเช่นนี้"

"หวงหมัวมัว ข้ามาขอรับโทษน่ะ"

"รับโทษอันใดกันเจ้าคะ"

"หลานสะใภ้มีความผิดแต่งงานมาหนึ่งปีกับอีกสองเดือน บกพร่องในหน้าที่มิสามารถดูแลจวนได้ ต้องลำบากท่านหญิงเซียงเซียงมาคอยจัดการงานเล็กใหญ่ในเรือน หลานสะใภ้รู้ดีว่าจวนหวงกำลังลำบาก เงินเดือนข้าเองก็มิกล้ารับ ในเมื่อโจวหมัวมัวบอกว่าไม่สามารถจ่ายได้หลานสะใภ้เองก็จำยอม ในจวนมีหลายปากท้องหลานสะใภ้ไม่อาจใจดำดูคนเหล่านั้นลำบากไปด้วย ยอมกินผักดองกับน้ำข้าวทุกมื้อ ไท่ฮูหยินหลานสะใภ้มีความผิดใหญ่หลวงนัก มิอาจสืบทายาท มิอาจจัดการจวน ขอไท่ฮูหยินลงโทษหากถูกปลดภรรยาหลี่เสี่ยวหรูคนนี้ขอน้อมรับทุกอย่างเจ้าค่ะ