บทที่ 13 ผิดแผนไปหมด

หลี่เสี่ยวหรูยืนก้มหน้า ไท่ฮูหยินสั่งให้นางเงยหน้าหลี่เสี่ยวหรูจิกเล็บเข้าฝ่ามือตนเองเค้นน้ำตาได้มาสามสี่หยด ยามเมื่อเงยหน้าขึ้นมีน้ำตาคลอ กลั้นไม่ให้ไหลออกมาดูแล้วเหมือนคนที่อัดอั้นตันใจเหลือเกิน ไท่ฮูหยินเดินไปหาจับมือบอบบางมากุมไว้

"เจ้าไม่ผิดหรอก อาหารที่เจ้าทำล้วนน่าทาน งั้นวันนี้เจ้าก็อยู่กินข้าวกับย่ากับเสียที่นี่ ต่อไปสามีภรรยาต้องกระชับความสัมพันธ์รีบมีเหลนตัวน้อยๆวิ่งเล่นให้ย่าได้ยินเสียงเจื้อยแจ้ววิ่งเล่นก็ถือว่าไถ่โทษแล้วเด็กดี"

หลี่เสี่ยวหรูหน้าแดงเขินอายหญิงชรา หวงจื่อหานมองใบหน้าหวานละมุนที่ยักคิ้วยิ้มยกมุมปากให้เขาราวผู้ชนะ หลี่เสี่ยวหรูเนียนๆแทรกตัวตรงกลางดันเขาออกไปก่อนจะให้ไท่ฮูหยินเกาะมือนางพาเข้าเรือนเอ่ยน้ำเสียงอายๆ

"แต่งมาปีกว่าแต่ไร้วี่แวว หลานสะใภ้มิอาจใจแคบได้ เพื่อสกุลหวงไม่ไร้ผู้สืบสกุล หากท่านพี่อยากรับท่านหญิงมาเป็นฮูหยินรองหลานก็ยินดีเจ้าคะอย่างไรเสียหลานก็เป็นคนพรากคู่รักผู้อื่น"

น้ำเสียงยินดีปนเศร้าสร้อย คนแก่ฟังแล้วสงสารจับใจ ตบหลังมือนางเบาๆ หึข้าเปิดโอกาสแล้วก็รีบคว้าสิพวกเจ้าทั้งสองคนจะได้อยู่ด้วยกันแล้วรีบหย่าข้าซะ แต่เสียงของหญิงชราดับฝันนางสนิท

"ฮูหยินรองอันใดกัน เจ้าเพิ่งจะสิบหกวันนี้ไม่ท้องวันหน้าก็ท้อง ย่าไม่อยากได้ยินคำพูดเหล่านี้อีก ไปๆกินข้าวๆ"

ไท่ฮุหยินพาหลานสะใภ้เข้าเรือนไปแล้ว อ้ายเซียงเซียงยืนกำมือแน่น ยายแก่นี่ไม่ยอมรับนาง หวงจื่อหานกับอีกห้าบุรุษถึงกับยืนมึน อีกด้านมีเสียงร้องโหยหวนของโจวหมัวมัวกับบรรดาบ่าวที่ถูกจับได้ว่ายักยอกเงินของจวน ท่านหมอไปตรวจป้าฝางปรากฏว่านางถูกพิษที่ทำให้ร่างกายอ่อนแอ โจวหมัวมัวจึงไม่ได้ถูกขับออกจากจวนแต่ถูกขังคุกเพื่อไต่สวนต่อไป

"พี่จื่อหาน ภรรยาท่านคนนี้ซ่อนเขี้ยวเล็บดีจริงๆ นางรู้ว่าท่านย่าของท่านเป็นสตรีมีคุณธรรม อีกทั้งยังรู้เวลากลับมาอีก"

"ใช่ ท่านหญิงกลายเป็นสตรีหน้าหนาที่ยื่นจมูกยุ่งเรื่องชาวบ้านไปแล้ว แต่นางกลับได้ความเอ็นดูมาแทน"

ทุกคนไม่รู้เลยว่าหญิงชราเองมองออกว่าหลานสะใภ้คนนี้อยากหย่ากับหลานชายนาง อ้ายเซียงเซียงเป็นเครื่องมือของนางเท่านั้น ส่วนโจวหมัวมัวจำเป็นต้องกำจัด บ่าวคิดไม่ซื่อเลี้ยงไม่ได้ อาหรูเจ้าฉลาดเพียงนี้จะให้หลุดมือหลานชายข้าไปได้ได้อย่างไร สมบัติสกุลหวงมีมากนักต้องมีคนดูแล หลี่เสี่ยวหรูไปแล้วหวงหมัวมัวจึงเข้ามาก่อนจะเอ่ย

"ไท่ฮูหยิน มิสู้พวกเราทำให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก ไม้กลายเป็นเรือดีไหมเจ้าคะ"

"อย่าเลย พวกเขามีวาสนาต่อกันเช่นที่เจ้าอาวาสบอกไม่ว่าอย่างไรก็หนีกันไม่พ้นหรอก"

"แต่คุณชายรองนั้น...."

"หึ อาหรูงดงามเพียงนั้นเจ้าว่าหลานชายข้าจะอดได้กี่มื้อ ยิ่งนับวันนางยิ่งงดงาม แค่ได้ยินเมียขอหย่าหน้าก็ดำกว่าถ่านไม่เสียอีก"

หวงหมัวมัวยิ้มก่อนจะบรรจงนวดหลังให้กับนายของตน ทั้งคู่เหมาะสมกันนักใครๆกับดูไม่ออกแต่ไท่ฮูหยินสายตาแหลมคมจริงๆ

หลี่เสี่ยวหรูกลับมาด้วยอาการไก่หงอยอุตส่าห์ลงทุนสุดท้ายได้รับความโปรดปรานเสียอย่างนั้น หย่าไม่ได้ก็หนีสิวะจะอยู่ทำไม อีกครึ่งเดือนไท่ฮูหยินก็ตามเสด็จไปไหว้พระตั้งเกือบปี ต้องวางแผนก่อนนอกจากประตูหน้าต้องมีทางอื่นสิรูหมาลอดก็ยังดี ผิดแผนไปหมดอุตส่าห์ลุกมาหุงอุ่นตุ๋นต้มนึ่ง ไม่ได้อะไรเลย ร่างบางนอนแผ่หมดแรง เค้นสมองแทบตายยังติดแหงกอยู่ที่นี่อีก

หลังจากที่หลี่เสี่ยวหรูกลับมาถึงเรือนข้างก็นอนหมดแรง นางคิดแผนแทบตายคิดว่าไท่ฮูหยินจะไม่พอใจที่นางไม่สามารถจัดการงานในจวนได้ อีกทั้งจนป่านนี้ยังไม่สามารถกำเนิดทายาทสกุลหวงได้แล้วจะถูกปลดจากตำแหน่งแล้วขับไล่กลับเป็นไทฮูหยินเห็นใจนางเสียอย่างนั้น

"เฮ้อ เสี่ยวหงข้าอยากออกไปข้างนอก แต่ติดปัญหาที่เจ้าบ้าหวงจื่อหานคนนั้นคอยกลั่นแกล้งข้าตลอดเวลาเลย"

"ฮูหยินน้อย หน้าต่างมีหูท่านกล่าววาจาอันใดกัน หากใต้เท้าได้ยินจะมิถูกลงโทษหรือเจ้าคะ ว่าแต่ท่านจะไปข้างนอกทำอะไรหรือเจ้าคะ เราไม่มีเงินสักอีแปะ สองตำลึงนั่นท่านก็ใช้ไปหมดแล้ว ใต้เท้าบอกว่าหากทำตัวดีๆ จะให้ทางส่วนกลางจ่ายเงินเดือนไงเจ้าคะ"

"เหอะๆๆๆ เสี่ยวหงนะเสี่ยวหง หวงจื่อหานใต้เท้าผู้เที่ยงธรรมแสนดีของเจ้านะหรือจะยอมจ่ายเงินเดือนให้ข้า ใจแคบยิ่งกว่ารู้เข็มเพียงนั้น คือข้าอยากไปร้านหนังสือน่ะ"

"อ้อ ถ้าเช่นนั้นลองไปขอไท่ฮูหยินดีไหมเจ้าคะ"

"อย่าเลย ไท่ฮูหยินมิได้แก่จนเลอะเลือนนางฉลาดเพียงนั้นย่อมมองแผนข้าออก เฮ้อฉลาดกว่าหลานชายโง่ๆของนางเสียอีก"

"แผนหรือ แผนอันใดเจ้าคะ"

หลี่เสี่ยวหรูเผลอพูดออกไปก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน แต่คนที่อยู่ข้างนอกก็ตั้งใจฟังเหลือเกิน ขนาดเมียด่าว่าโง่ก็ยังอดทนอยู่ได้ สรุปเกลียดเมียจริงๆหรือเปล่า สี่คนได้แต่ถอนหายใจ เสียงเจื้อยแจ้วแสนหวานตอบคำถามสาวใช้ของตน

"ข้ามีแผนจะออกไปเที่ยวเล่น ชมเมืองหลวงแต่งมาปีกว่าเห็นแต่หลังคาเรือนกับหน้าตาน่าเกลียดของท่านหญิงหน้าเมือกนั่น"

หลี่เสี่ยวหรูวางแผนจะหนี ไท่ฮูหยินฉลาดกว่าที่คิด หากนางไปขออนุญาตย่อมมองออกว่านางกำลังหาลู่ทางหนี ทีนี้ยิ่งลำบากไปใหญ่ รออีกครึ่งเดือนนางไม่อยู่ทางสะดวก ยอมรับว่านางช่างเป็นท่านย่าสามีที่แสนดีแต่อย่างไรเล่าหลี่เสี่ยวหรูก็แค่หลานสะใภ้เท่านั้น

หวงจื่อหานที่ตอนนี้อยู่หน้าเรือน มือหนากำแน่นเมียเขานี่ช่างสรรหาคำมาด่าเขาเสียเหลือเกิน ประโยคหนึ่งมียี่สิบคำด่าเขาไปแล้วสิบคำ ที่หุบเขายานั้นสตรีปากดีแบบนี้ทุกคนหรือไม่ จากนั้นก็เรียกสาวใช้ของนาง

"เสี่ยวหง"