บทที่ 102 บทที่ 102

ธีรดาชักมือกลับอย่างแนบเนียนในจังหวะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะแตะถูกผิวเนื้อ เธอแสร้งหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาซับที่มุมปากเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัส

มือของคณุตม์ค้างอยู่บนโต๊ะไม้อย่างเก้อเขิน

“ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบังนายหรอก” เธอสบตากับเขาตรงๆ คราวนี้แววตาของเธอเปิดกว้าง ทว่าคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ