บทที่ 12 บทที่ 12

“ก็เอาไปสิ ฉันไม่ได้ขวางสักหน่อย” คณุตม์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม พิงสะโพกเข้ากับขอบเคาน์เตอร์ด้านข้าง ปิดเส้นทางเดินออกไปทางห้องนั่งเล่นจนมิด

ธีรดาขยับกราม เธอหยิบแก้วกาแฟร้อนขึ้นมาถือไว้ในมือ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ พื้นที่ในครัวไม่ได้แคบ แต่ตำแหน่งที่เขายืนอยู่ทำให้เธอต้องเดินเบียดผ่านเขาไปอย่างหลี...