บทที่ 34 บทที่ 34

เสียงแหบพร่าของธีรดาดังฝ่าความมืดมิดภายในห้องทำงาน แสงสลัวสีส้มจากโถงทางเดินที่สาดส่องกระทบแผ่นหลังบางของเธอ ยิ่งขับเน้นให้เห็นถึงท่าทีโอนเอนไร้เรี่ยวแรง หญิงสาวยกมือข้างหนึ่งขึ้นยึดขอบบานประตูไว้แน่นเพื่อพยุงตัว ขณะที่มืออีกข้างยังคงกุมขมับตัวเองไว้

คณุตม์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังผ้าม่านผืนหนากลั้นหายใจไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ