บทที่ 2 ครั้งเดียวเกินพอ

ตอนที่ 2 ครั้งเดียวเกินพอ

หลายวันต่อมา

ราวกับเจ้ากรรมนายเวรได้รับผลบุญแล้ว หลังจากวันนั้นใบหม่อนก็ไม่เคยฝันถึงผู้ชายคนนั้นอีกเลย เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์เงียบสนิทมาตั้งแต่บ่ายใบหม่อนนั่งอยู่ในห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ดวงตาคู่สวยทอดมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงไม่มีข้อความตอบกลับจากแฟนหนุ่ม เธอส่งข้อความไปหาไนท์ตั้งแต่เที่ยง

"เลิกเรียนแล้วไปกินข้าวกันไหม 😊"

เขาอ่านแล้ว...แต่ไม่มีการตอบกลับหญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนจะก้มมองเวลาบนหน้าจอ ห้าโมงครึ่งแล้ว ปกติไนท์ไม่ใช่คนชอบปล่อยให้เธอรอนาน ต่อให้ยุ่งแค่ไหน เขาก็มักส่งสติกเกอร์หรือข้อความสั้น ๆ มาบอกเสมอ เธอกับเขาคบกันได้สี่เดือนแล้ว และสี่เดือนที่ผ่านมาเขาก็เอาใจใส่เธอดี

ส่วนใหญ่จะนัดกินข้าว ดูหนัง หรือเดินเล่นหลังเลิกเรียน

ใบหม่อนตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกว่า อยากใช้เวลาศึกษากันไปเรื่อย ๆ ยังไม่รีบร้อนแม้แต่คอนโดของไนท์...เธอก็ไม่เคยขึ้นไปสักครั้งเขาเคยชวนหลายครั้ง แต่เธอปฏิเสธอย่างสุภาพ ไนท์เองก็ไม่เคยบังคับ กลับกัน เขายังยิ้มแล้วส่งคีย์การ์ดสำรองให้เธอ

"เก็บไว้สิ เผื่อวันไหนมาหาพี่"

เธอหัวเราะในวันนั้น ก่อนจะรับมันมาโดยไม่คิดว่าจะได้ใช้ แต่วันนี้...ความรู้สึกแปลก ๆ ในใจกลับก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ

บางอย่างกำลังบอกเธอว่า...มีเรื่องไม่ปกติ เขาไม่สบายหรือเปล่านะ ใบหม่อนหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋าสตางค์ขึ้นมามอง ก่อนจะถอนหายใจยาว

"ไปดูหน่อยก็แล้วกัน"

ยี่สิบนาทีต่อมา หญิงสาวยืนอยู่หน้าคอนโดของไนท์ ลิฟต์ค่อย ๆ พาเธอขึ้นไปยังชั้นที่เขาพักหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกวินาที

ติ๊ด...คีย์การ์ดแตะลงบนเครื่องอ่านเสียงปลดล็อกดังขึ้นประตูเปิดออกอย่างช้า ๆ

"ไนท์..."เธอเรียกเบา ๆ

ไม่มีเสียงตอบ

เธอมองเห็นรองเท้าผ้าใบผู้หญิงสีขาวคู่หนึ่งวางอยู่หน้าชั้นรองเท้า

ใบหม่อนชะงัก

รองเท้าคู่นั้น...ไม่ใช่ของเธอ

หญิงสาวเดินเข้าไปอีกสองก้าวเสียงครางกระเส่าของผู้หญิงดังลอดออกมาจากห้องนอนจากนั้นตามมาด้วยเสียงผู้ชายที่เธอจำได้ดี เสียงของไนท์ร่างทั้งร่างของใบหม่อนแข็งค้าง

เธอควบคุมสติครู่หนึ่งแล้วเดินไปยังประตูห้องนอน ก่อนผลักมันเปิดออก

แกร๊ก...ภาพตรงหน้าทำให้โลกทั้งใบของเธอเหมือนหยุดหมุน ชุดนักศึกษาของชายหญิง กระจัดกระจายเต็มพื้น

บนเตียงกว้าง...ไนท์อยู่กับหญิงสาวหน้าเด็กคนหนึ่งในสภาพเปลือย ทั้งคู่รีบหันมามองทันทีที่ สีหน้าตื่นตกใจ

และรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวส่วนไนท์เบิกตากว้าง

"ใบหม่อน!"

บรรยากาศเงียบกริบไม่มีคำอธิบายใดที่จำเป็นอีกแล้ว เพราะสิ่งที่เธอเห็นด้วยตา...ชัดเจนเกินพอ ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาจุกอยู่ที่อก ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา เธอคิดว่าเขาจริงจังคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่ให้เกียรติเธอ

ที่แท้...ก็แค่ให้เกียรติเธอต่อหน้าคนอื่นส่วนลับหลัง...กลับทำแบบนี้ไนท์รีบลุกลงจากเตียง

"ใบหม่อน ฟังก่อน มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด"

"งั้นเป็นยังไง"น้ำเสียงของเธอเย็น

"คือ..."เขาอ้ำอึ้งตอบไม่ได้เพราะไม่มีคำแก้ตัวไหนฟังขึ้น

เพียะ! เสียงดังลั่นห้องชายหนุ่มหน้าหันไปตามแรงตบ ย

ด้านหญิงสาวที่อยู่บนเตียง หน้าแดงด้วยความอับอาย

ใบหม่อนหันไปมองเธอ คุ้นหน้าอยู่คล้ายว่าจะเรียนคณะเดียวกับเธอด้วย

"หนูขอโทษค่ะพี่ พี่ไนท์บอกว่ากำลังจะเลิกกับพี่แล้ว"อีกฝ่ายก้มหน้าตอบ

กำลังจะเลิก...แต่ก็ยังไม่เลิกไง

อีกฝ่ายรู้ว่าไนท์มีแฟนอยู่แล้ว ยังไม่เลิก...แต่ก็กล้ามานอนกับไนท์ซะแล้ว

ใบหม่อนไม่รอช้าเธอเดินเข้าไปหาผู้หญิงที่อยู่บนเตียงก่อนจะฟาดมือลงบนแก้มอีกฝ่ายเต็มแรง

เพียะ!

"ฉันตบเพราะเธอรู้ทั้งรู้ว่าเขามีแฟน"

นักศึกษาสาวที่เพิ่งถูกตบเม้มริมฝีปาก น้ำตาคลอ

ส่วนไนท์รีบคว้าข้อมือใบหม่อนไว้

"พอแล้ว!"หญิงสาวสะบัดมือออกทันที

"อย่ามาแตะตัวฉัน"ดวงตาที่เคยอ่อนโยนในวันนี้กลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง"เราเลิกกัน"

เพียงสี่คำสั้น ๆแต่หนักแน่นจนไนท์หน้าซีด"ใบหม่อน...ให้โอกาสพี่อธิบาย"

"ไม่จำเป็น!"

ไนท์ก้าวเข้ามาอีกครั้งแต่ใบหม่อนถอยหลังหนึ่งก้าว

"คีย์การ์ด คืนให้"หญิงสาวหยิบมันออกจากกระเป๋าก่อนวางลงบนโต๊ะหน้าโซฟา จากนั้นเธอถอดพวงกุญแจคู่ที่เคยซื้อด้วยกัน วางลงข้างกัน

"ต่อจากนี้...เราไม่ติดค้างกันแล้ว"ใบหม่อนหันหลังโดยไม่เหลียวกลับไปมองอีกเสียงไนท์เรียกชื่อเธอดังตามหลังมาประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง

ทันทีที่อยู่เพียงลำพังน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ตลอด...ก็ไหลอาบแก้มอย่างเงียบงันเธอยกหลังมือปาดมันออก แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก

แม้เธอจะคบกับไนท์แค่ 4 เดือน แต่เธอกับเขารู้จักเขามาก่อนหน้านั้น

เขาก็แค่ผู้ชายสารเลวคนหนึ่ง หญิงสาวคิดขณะนั่งรถแท็กซี่กลับคอนโดของตน

ทันทีที่กลับมาถึงเธอจัดการบล็อกเขาทุกช่องทางการติดต่อ ตุ๊กตา ของขวัญ ดอกไม้ที่เขาซื้อให้ เธอก็เอาทิ้งข้างถังขยะจนหมด

อันที่จริงเธอควรขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เธอเห็นนิสัยเลวของไนท์ก่อนไม่งั้นคบไป แล้วไปเจอนิสัยเลวแบบนี้หลังแต่ง คงเจ็บหนักกว่านี้