บทที่ 3 มีคนรออยู่

ตอนที่ 3 มีคนรออยู่

วันรุ่งขึ้นภายในมหาวิทยาลัย ช่วงพักเที่ยง บรรยากาศรอบลานม้าหินอ่อนยังคงคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา ไนท์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาดูอิดโรยกว่าปกติ ใต้ตาคล้ำเล็กน้อยราวกับไม่ได้นอนทั้งคืน เขากำมือแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามา ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปขวางไว้

“ใบ...ฟังพี่ก่อน”น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สีหน้าฉายแววสำนึกผิดปนร้อนรน

“พี่แค่เผลอ...พี่ไม่ได้ตั้งใจ”ใบหม่อนหยุดฝีเท้า ดวงตาคู่สวยมองชายตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่แววลังเล เธอเคยร้องไห้ เคยเสียใจ และเคยถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าควรให้อภัยหรือไม่ แต่ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เธอได้คำตอบกับตัวเองแล้ว

ครั้งเดียว...สำหรับเธอมันเกินพอ

ภาพของผู้เป็นแม่ในอดีตผุดขึ้นมาในหัว แม่ของเธอเคยต้องเสียน้ำตาเพราะผู้ชายเจ้าชู้มาตลอด แม้แต่คนที่เกือบจะแต่งงานด้วยก็ยังนอกใจ สุดท้ายเมื่อมาเจอพ่อ ชีวิตก็ไม่ได้ดีขึ้น เพราะพ่อของเธอก็เจ้าชู้ไม่ต่างกัน

ใบหม่อนจึงเติบโตมาพร้อมความเชื่อว่า คนที่ทรยศได้หนึ่งครั้ง ย่อมมีโอกาสทำซ้ำอีกครั้ง เธอไม่คิดเดินย้อนกลับไปบนเส้นทางเดิม

“ฟังดี ๆ นะไนท์” น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่หนักแน่น

“ฉันไม่เอาพี่แล้ว เลิกตามตอแยฉันสักที”

สีหน้าของไนท์แข็งค้าง เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนรีบอธิบาย“ใบเห็นแก่ตัวมากนะ ตลอดเวลาที่คบกัน พี่ไม่เคยแตะต้องใบเลย พี่ก็เป็นผู้ชายนะ มีความต้องการเหมือนกัน พี่พลาดแค่ครั้งเดียว ใบจะไม่ให้โอกาสพี่จริง ๆ เหรอ”

ใบหม่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา“ใช่...ฉันเห็นแก่ตัว”เธอพยักหน้ารับอย่างไม่ปฏิเสธ ก่อนเงยหน้ามองเขาตรง ๆ“แต่ผู้ชายที่ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับว่าตัวเองผิด แม่งเห็นแก่ตัวกว่าอีก”

คำพูดนั้นราวกับตบหน้าไนท์ซ้ำอีกครั้ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากรู้สึกผิดเป็นเดือดดาลทันที“ใบ!”

เขาคว้าข้อมือหญิงสาวเอาไว้แน่นจนเธอสะดุ้ง ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมา ใบหม่อนขมวดคิ้ว พยายามสะบัดมือออก แต่ยิ่งดิ้นเขากลับยิ่งบีบแรงขึ้น ความอดทนของเธอขาดผึงในเสี้ยววินาที

ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนใบหน้าของไนท์เต็มแรง

เพียะ!

เสียงดังจนคนแถวนั้นหันมามอง

ไนท์หน้าหันไปตามแรงตบ แก้มด้านหนึ่งขึ้นรอยแดงชัดเจน เขาค่อย ๆ หันกลับมามองหญิงสาว ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและอาฆาต

“ใบ!”เขาง้างมือขึ้นตามสัญชาตญาณ หมายจะตบกลับโดยไม่ทันคิด

หมับ!

มือใหญ่ของใครบางคนคว้าข้อมือเขาเอาไว้แน่นจนหยุดอยู่กลางอากาศ

ไนท์เบิกตากว้าง ก่อนหันไปมองเจ้าของมือด้วยความตกใจ

ชายหนุ่มร่างสูง 188 ซม.ในชุดช็อปวิศวะเครื่องกลยืนพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล บุหรี่ที่คีบอยู่ระหว่างนิ้วยังคงมีควันสีขาวลอยเอื่อย

ดูเหมือนเขาจะยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดมาตั้งแต่ต้นโดยไม่มีใครสังเกต

บอส...ถึงเขาจะไม่ใช่คนดีอะไรนัก แต่ก็ไม่เลวพอจะยืนดูผู้ชายทำร้ายผู้หญิงต่อหน้าต่อตา ดวงตาคมเย็นชามองไนท์นิ่ง ๆ ก่อนออกแรงบีบข้อมืออีกนิด

ไนท์ถึงกับนิ่วหน้า ความเจ็บแล่นขึ้นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดชัด

“ผู้ชายดี ๆ เขาไม่ทำผู้หญิงนะเว้ย”น้ำเสียงของบอสเรียบเสียจนฟังไม่ออกว่าโกรธ แต่ยิ่งเรียบก็ยิ่งน่ากลัว

“มึงสาระแนทำไมวะ!”ไนท์กัดฟันพูด

บอสยักไหล่เล็กน้อย ก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาท“งานสาระแนนี่แหละ...งานกู”พูดจบ เขาสะบัดมือผลักไนท์ออกไปเต็มแรง

ไนท์เซถอยหลังไปหลายก้าวเกือบล้ม ใบหม่อนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสน เธอรู้จักผู้ชายคนนี้ดี

บอส...หนุ่มวิศวะเครื่องกลปีสาม สมาชิกแก๊งหมาบ้าที่ขึ้นชื่อเรื่องปากเสีย ชอบแซวสาว ๆ ไปทั่ว สูบบุหรี่ และมีข่าวเรื่องทะเลาะวิวาทอยู่บ่อยครั้ง ปกติแล้วเขาคือผู้ชายประเภทที่เธอไม่คิดแม้แต่จะเข้าใกล้

แต่วันนี้ ผู้ชายคนนี้กลับมายืนปกป้องเธอเฉย

“เธอจะกลับไปคบกับมันปะ”บอสหันมาถามเสียงเรียบใบหม่อนกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยราวกับมีคนคอยหนุนหลัง“มันนอกใจนอกกาย ฉันไม่เอามันแล้ว”

บอสพยักหน้าช้า ๆ ก่อนหันกลับไปมองไนท์“ได้ยินยัง”เขาเอียงคอนิดหนึ่ง“ผู้หญิงเขาไม่เอามึงแล้ว...ไสหัวไปซะ”

คำพูดนั้นทำให้ไนท์กำหมัดแน่น“มึง!”

บอสก้าวเข้าไปเพียงก้าวเดียว แต่บรรยากาศกลับกดดันขึ้นทันที“ถ้ามึงยังยืนอยู่ตรงนี้...เกินหนึ่งนาที กูไม่รับประกันว่ามึงจะได้เดินกลับ”เขาพูดช้า ๆ พลางจ้องตาอีกฝ่ายไม่กะพริบ

ไนท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จะยังไม่ยอมเสียฟอร์ม แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงชี้หน้าคู่กรณี

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!”พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างหัวเสีย

เมื่อร่างของไนท์ลับสายตา บรรยากาศที่ตึงเครียดจึงค่อย ๆ คลายลง

ใบหม่อนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนหันไปมองชายหนุ่มที่เพิ่งช่วยเธอไว้“ขอบคุณนะ”

บอสไม่ได้ตอบทันทีเขาเพียงมองเธอนิ่ง ๆ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“โสดแล้วเหรอ”

คำถามนั้นทำเอาใบหม่อนกะพริบตาปริบ ๆ

“อืม...”เธอพยักหน้าตามตรง

บอสยกยิ้มมุมปากทันที“ถ้าโสด...คบกับเราต่อเถอะ”

ใบหม่อนกะพริบตาปริบ ๆ สมองเหมือนประมวลผลไม่ทัน

อะไรนะ...นี่เขาเพิ่งขอเธอเป็นแฟนต่อจากแฟนเก่าที่เพิ่งเดินไปเมื่อครู่เหรอ?

ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง

เธอยืดตัวเต็มความสูง164ก่อนจะเงยหน้ามองร่างสูงตรงหน้าอีกครั้ง

เขาทั้งหล่อ ทั้งหุ่นดี ฐานะก็ดี แต่ชื่อเสียงเรื่องความเจ้าชู้ ปากเสีย และการแซวสาว ๆ ก็โด่งดังไม่แพ้กัน ถึงวันนี้เขาจะช่วยเธอไว้ แต่ใครจะรับประกันได้ว่าเขาจะไม่เป็นเหมือนไนท์

ถ้าเลิกกับไนท์แล้วมาคบผู้ชายคนนี้ทันที...มันก็ไม่ต่างจากหนีเสือปะจระเข้

เธอไม่มีทางเอาตัวเองไปเสี่ยงอีก ต้องหาทางปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

“คือ...” ใบหม่อนยิ้มแห้ง ๆ “เราแพ้กลิ่นบุหรี่น่ะ”

บอสก้มมองบุหรี่ในมือตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาล้วงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนเหวี่ยงมันลงถังขยะที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตร

ปึก! ซองบุหรี่ตกลงกลางถังอย่างแม่นยำ ก่อนหันมายิ้มให้เธอ

“งั้นก็ไม่มีเหตุผลต้องสูบแล้ว”

ใบหม่อนอ้าปากค้างเธอไม่คิดเลยว่าเขาจะโยนทิ้งจริง ๆแต่ในใจกลับไม่เชื่อแม้แต่น้อย บุหรี่...เลิกง่ายเสียที่ไหน เขาคงแค่ทำเท่เพื่อต่อหน้าเธอเท่านั้น

“ว่าไง”บอสถามพลางยกคิ้ว“คบได้ยัง”

ใบหม่อนก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นตอบอย่างระมัดระวัง“งั้น...ทำให้เห็นก่อนสิ ถ้าเลิกได้จริง ๆ เราค่อยมาว่ากัน”เธอยิ้มบาง ๆ

บอสยกยิ้มอย่างพอใจ ราวกับได้คำตอบที่ต้องการ“งั้น...แอดไลน์ก่อน”

ใบหม่อนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมา ไม่นานนัก เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันก็ดังขึ้น ทั้งสองต่างกดรับเป็นเพื่อนกันบอสเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า พลางมองหญิงสาวที่เดินจากไปด้วยรอยยิ้มบางๆ

ส่วนใบหม่อนเอง แม้จะพยายามทำเป็นใจเย็น แต่ก็อดถอนหายใจไม่ได้ เธอเพิ่งหลุดพ้นจากแฟนเก่า...แต่ดูเหมือนว่าจะมีผู้ชายที่รับมือยากกว่าเดิมหลายเท่า กำลังเดินเข้ามาในชีวิตเสียแล้ว

ให้ตายเถอะ เมื่อกี้ทำไมเธอถึงไม่พูดด้วยคำหรูๆว่า ‘ขอพักรักษาใจ’ อะไรทำนองนั้น ไปพูดทำไมว่าแพ้กลิ่นบุหรี่!? เจ้าประคูณ ขออย่าให้เขาเลิกบุหรี่ได้เลย สาธุ!เธอร้องในใจ