บทที่ 4 มาให้พิสูจน์
ตอนที่ 4 มาให้พิสูจน์
หลังจากวันนั้นใบหม่อนสืบประวัติเขาอย่างละเอียด เธอใช้เวลาหลายวันถามทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง และเพื่อนในคณะวิศวะ จนได้คำตอบที่ทำให้เธอค่อย ๆ โล่งใจ
บอสไม่ได้คบกับใครอยู่ก่อนแล้ว ส่วนเรื่องอดีต เขาเคยมีคนคุยและเคยคบอยู่บ้าง แต่ก็เป็นความสัมพันธ์สั้น ๆ ไม่ได้จริงจัง และจบกันไปนานแล้ว ไม่มีใครออกมาพูดถึงเขาในแง่เสียหายอย่างที่เธอแอบกังวล
ในช่วงพักเที่ยงทันทีที่เธอเล่าเรื่องนี้ให้ไมน่าฟัง เพื่อนสาวก็แทบจะกระโดดลุกจากเก้าอี้ม้าหินอ่อนในตึกคณะบริหาร
“อะไรนะ!? บอสสุดหล่อคนนั้นน่ะเหรอ?” ไมน่าอุทานเสียงดัง ดวงตาเบิกกว้างเป็นประกาย ก่อนจะรีบคว้าแขนใบหม่อนไว้แน่นราวกับกลัวฟังผิด
ใบหม่อนพยักหน้าเบา ๆ พลางเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้มยังไม่ทันได้อธิบายต่อ ไมน่าก็กรีดร้องออกมาราวกับคนที่ถูกขอคบคือเธอเอง“อร๊าย!”
เสียงแหลมดังจนคนแถวนั้นหันมามอง ไมน่ารีบยกมือปิดปากตัวเอง แต่แววตายังคงเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นไม่หาย
ใบหม่อนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะรีบพูดดัก“บอสอยู่ในแก๊งหมาบ้านะเว้ย”
“แก๊งหมาบ้าก็ยอม!” ไมน่าตอบแทบจะทันที เธอยกมือทาบอก ทำสีหน้าจริงจังเกินเหตุ ก่อนจะประสานมือเข้าหากันอย่างคนกำลังเพ้อฝัน “หล่อขนาดนั้น ถ้าแกไม่เอา เพื่อนคนนี้ขอรับสิทธิ์นั้นไว้เอง”
ใบหม่อนกลอกตาอย่างเอือม ๆ ก่อนจะยกมือผลักหน้าผากเพื่อนเบา ๆที่เอาแต่หลงรูป
“ฝันไปเถอะ”
“ฉันพูดจริง!”
“ฉันยังไม่แน่ใจว่าเขาจะทำได้” ใบหม่อนถอนหายใจพลางทอดสายตามองออกไปยังตึกวิศวกรรมศาสตร์สีหน้ากลับมาจริงจังอีกครั้ง “ตอนโยนบุหรี่ลงถังขยะมันก็ดูเท่อยู่หรอก แต่ว่ามันก็ไม่แน่ป่ะวะ กลับไปบ้านอาจจะสูบอีก ยังไงก็ต้องรอดูต่อ”
ไมน่าพยักหน้าตามอย่างเข้าใจ
“ก็จริง คนเลิกบุหรี่มันไม่ง่ายนี่นา”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งคุยกันอย่างออกรสออกชาติ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ค่อย ๆ ดังเข้ามาใกล้
ตึก... ตึก... ตึก...
ใบหม่อนหันไปตามเสียง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างอย่างตกใจ
“บ...บอส...”
ชายหนุ่มในชุดช็อปวิศวะสีแดงเดินตรงเข้ามาหาพวกเธอด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ริมฝีปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ตามแบบฉบับของเขา แม้จะไม่ได้ยิ้มกว้าง แต่กลับทำให้หลายคนที่เดินผ่านต้องเหลียวมอง
อันที่จริงตึกคณะของเธอกับคณะวิศวะอยู่ไม่ไกลกันนัก แต่เธอก็ไม่คิดว่าเขาจะเดินมาหาถึงนี่
ไมน่าหันไปมองบอส ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือประสานกันใต้คาง ดวงตาเป็นประกายวิบวับราวกับกำลังดูพระเอกซีรีส์เดินออกมาจากจอ
“สุดหล่อมาแล้ว...” ไมน่าพึมพำเสียงเบา
“ไมน่า!”ใบหม่อนดุเพื่อนเบาๆ
บอสเดินมาหยุดตรงหน้า
“สวัสดีครับ”
น้ำเสียงทุ้มนุ่มทำให้ทั้งสองคนชะงักไปชั่วครู่
ใบหม่อนยกยิ้มบาง ๆ แม้หัวใจจะเริ่มเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว
“ทำไมมาถึงที่นี่ล่ะ”
บอสสบตาเธอตรง ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เรามาให้เธอพิสูจน์ว่าเราเลิกมันแล้วจริง ๆ โคตรทรมานเลยแต่ยอมทำเพื่อจีบเธอเลย”
คำตอบนั้นทำให้ใบหม่อนนิ่งไปทันที ดวงตากลมโตของเธอกะพริบปริบ ๆ อย่างไม่อยากเชื่อ...
อิตาบ้านี่เอาจริงงั้นเหรอ?
ไมน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนมองทั้งคู่สลับกันไปมา สีหน้าชวนลุ้นเต็มที่“บอสจะให้เพื่อนเราพิสูจน์ยังไงเหรอ”
ใบหม่อนรีบพยักหน้าตาม“นั่นสิ”
บอสยักไหล่เบา ๆ ก่อนตอบหน้าตาเฉย“เชิญดมเราได้เลย ไม่มีกลิ่นบุหรี่”
สิ้นคำพูดนั้น ใบหม่อนถึงกับอ้าปากค้างแก้มทั้งสองข้างค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ...อิตาบอสนี่จะให้เธอดมเขา?
เธอจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงเล่า!?
ต่อให้ดมแล้วไม่มีกลิ่นบุหรี่ แต่กลับไปเขาก็สูบได้นี่
ฮึ! คิดว่าเธอเป็นเด็กหรือไงฟ่ะ!
“เอ่อ...ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก”เธอรีบโบกมือปฏิเสธทันที บอสกลับก้าวเข้ามาอีกก้าวก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ตรงหัวโต๊ะระหว่างทั้งสองจึงเหลือเพียงช่วงแขนเดียว
“เราอยากให้เธอพิสูจน์ ว่าเราเริ่มหยุดมันแล้วจริงๆ”เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาเล็กน้อย
ฟู่...
ลมหายใจอุ่น ๆ ถูกเป่าออกมาเบา ๆ
กลิ่นมิ้นท์สดชื่นลอยมากระทบปลายจมูกของใบหม่อนทันที เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกะพริบตาปริบ ๆ อย่างคนตั้งตัวไม่ทัน
แต่ก็ต้องยอมรับว่า...ลมหายใจของเขาที่ปล่อยออกมาไม่มีกลิ่นบุหรี่เลยจริง ๆ
“มีกลิ่นบุหรี่ไหม”บอสถามด้วยแววตาคาดหวังเล็ก ๆใบหม่อนเม้มริมฝีปาก ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
“มะ...ไม่มี”
ไมน่าที่มองอยู่ถึงกับยกมือปิดปาก
“พิสูจน์ด้วยลมหายใจ”
“เราเป็นคนรักษาคำพูด” บอสตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่หนักแน่น “พูดแล้วก็ต้องทำ”จากนั้นเขาหันกลับมามองใบหม่อนอีกครั้ง ดวงตาคมสบกับดวงตาคู่สวยโดยไม่หลบ
“ว่าไง...เป็นแฟนกันได้ยัง”คำถามตรงไปตรงมานั้นทำให้ใบหม่อนสะดุ้งเล็กน้อย เธอก้มหน้าลงมองปลายรองเท้าตัวเอง พลางเม้มริมฝีปากแน่น ความคิดมากมายแล่นผ่านเข้ามาในหัว
เขาเลิกมันจริง ๆ งั้นเหรอ...
ใครจะไปคิดว่า แค่คำพูดของเธอ เขาจะทำถึงขนาดนี้
ใบหม่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง ภายในใจครุ่นคิด
เธอไม่ควรรีบตอบตกลงเร็วเกินไป ยังไงก็ต้องดูไปก่อน
“บอส เราเพิ่งเลิกกับไนท์ เราขอเวลาหน่อยได้ไหม”คำพูดนั้นทำให้บอสสบตาเธอครู่หนึ่ง
“เราจะรอ” ดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่ง สุขุม และจริงจังเหมือนเดิม เขาโน้มตัวเข้ามาหาเธอ "แต่...อย่าปล่อยให้เรารอนานนัก"
ในจังหวะนั้นเอง ลมก็พัด...ชายเสื้อช็อปของบอสเผยอออกเล็กน้อย คล้ายมีรอยสักสีดำอยู่ใต้คอเสื้อ อันที่จริงบอสมีรอยสักรูปดาวหกแฉกที่ลำคอแถมยังมีสักที่ท้องแขนเป็นเลขโรมัน
แล้วยังจะมีรอยสักที่อกอีกหรือ?
แต่ว่า...รอยสักที่อกเขาเป็นรูปอะไรนะ
เมื่อคิดเช่นนั้น เธอเผลอทอดสายตาไปยังใต้คอเสื้อของเขาอย่างลืมตัว บอสที่เห็นท่าทางนั้นเขายกยิ้มมุมปาก
“มองขนาดนี้ ให้เราถอดเสื้อเลยไหมจะได้มองสะดวก”เขาเอ่ยพลางยักคิ้ว
ใบหม่อนกะพริบตาปริบๆ ใบหน้าแดงระเรื่อ
“นาย...มีรอยสักที่อกด้วยเหรอ รอยสักรูปอะไรอ่ะ”ใบหม่อนถามด้วยความอยากรู้
บอสยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนตอบ “ไว้เป็นแฟนกันเมื่อไร จะบอก”
“จิ๊ ไม่อยากรู้แล้วก็ได้”ใบหม่อนเอ่ยพลางยกมือกอดอก
บอสหัวเราะในลำคอ ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 188 ซม.
"เรามีเรียนช่วงบ่าย ไปก่อนนะ"
ใบหม่อนพยักหน้าตอบ
เธอมองเขาหันหลังเดินจากไป ทั้งที่ปากบอกว่าไม่อยากรู้ แต่ภาพรอยสักสีดำใต้คอเสื้อของเขากลับติดอยู่ในความคิด
อิตาบอสนั่นสักรูปอะไรบนอกกันแน่?
