บทที่ 102 มีความทุกข์ที่ไม่สามารถพูดออกมาได้

"พรวด!"

น้ำเย็นเฉียบถูกพ่นออกจากปากของมิณท์รัตน์อย่างสุดกลั้น จนละอองน้ำกระจายไปทั่ว

เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจดังขึ้นรอบทิศ สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่พวกเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทำให้มิณท์รัตน์รู้สึกนั่งไม่ติดเก้าอี้ พลางคิดในใจว่า...

อยากจะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักยัยนี่จริงๆ!

มิณท์รัตน์ส่งยิ้มแห้งๆ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ