บทที่ 121 ช่วยเหลือ

"มิณท์... นี่แก..."

หัวใจของมิณท์รัตน์กระตุกวูบ "หืม... ว่าไงนะ?"

"แกดูแปลกๆ ไปนะ!" เสียงหัวเราะคิกคักของมทิราดังลอดมาจากปลายสาย "ปกติเวลาคุยโทรศัพท์กับฉัน แกไม่เคยเหม่อลอยแบบนี้นี่นา สารภาพมาซะดีๆ เมื่อกี้ใจลอยไปหาหนุ่มที่ไหน?"

มิณท์รัตน์ถอนหายใจด้วยความระอา "คุณหนูคะ ตอนนี้ฉันกำลังออกมาซื้อสีส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ