บทที่ 168 ฉางอัน 168

ฉางเจี้ยนหลี่เดินนำหน้า เขาเปิดประตูเรือนอย่างเบามือ จับจูงหลินชิงเหอเข้าไปในห้องนอน ซึ่งลูกชายนอนหลับอยู่บนเตียงเตา

“เจ้าดูสิ เขาอยู่นั่น”

“ช่างน่ารักน่าชังยิ่ง” เด็กชายตัวน้อยบัดนี้เริ่มมีน้ำมีนวล ใบหน้าที่เคยซูบตอบ มีแก้มให้พอได้หอมจากการบำรุงและติดตามอาการอย่างใกล้ชิดตลอดเวลาของว่านมี่อิง

ฉาง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ