บทที่ 5 บทที่ 3 นายใหญ่ตะวัน
บทที่ 3
นายใหญ่ตะวัน
ภายในกระท่อมนอกจากเสียงเนื้อกระทบกันยังมีเสียงโต้เถียง อูก้า อูก้า จากนั้นเป็นเสียงหอบหายใจฟึดฟัดของชายร่างใหญ่ด้วยความไม่พอใจ ตามมาด้วยชายตัวเล็กกว่าเปลือยกายวิ่งล้มลุกคลุกคลานออกประตู
“เจ้าจะขัดความสุขข้าทำไม ถึงเจ้าจะขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่าแล้ว เจ้าก็ยังเป็นบุตรข้าอยู่ดี!”
“ขัดความสุขหรือ? นั่นก็แค่ทาส ท่านพ่อถ้าอยากเล่นกับมัน ก็สมควรกระทำในที่ลับตาคน”
บนแคร่ไม้ไผ่ บุรุษที่ถูกเรียกว่าพ่อยังคงใช้มือปาดเช็ดคราบน้ำกามออกจากขา ก่อนหน้านี้เขาและเด็กหนุ่มเมื่อครู่เสร็จสมกันมาแล้วหลายรอบ แต่ถึงอย่างนั้นพอถูกขัดจังหวะก็ยังอารมณ์เสียอยู่ดี
“เจ้าอยากมีเมียก็มีไป ไฉนต้องลดตัวเดินทางมาถึงนี่เพื่อบอกข้า”
เขากล่าวประชดประชัน แต่เดิมเขาถูกยกย่องเป็นนายใหญ่ตะวัน เป็นหัวหน้าเผ่า อูกา อูก้า แต่คิดไม่ถึง สองปีก่อนถูกบุตรชายในไส้คนนี้ท้าสู้ สุดท้ายเป็นเขาพ่ายแพ้จนต้องเสียตำแหน่งผู้นำเผ่าให้อีกฝ่ายไป
ตามธรรมเนียมมีเพียงหัวหน้าเผ่าเท่านั้นที่จะถูกเรียกหาเป็นนายใหญ่ตะวัน แต่ราวกับเป็นการตบหน้า บุตรชายเขาหลังแย่งชิงตำแหน่งไปแล้ว กลับยังคงเรียกเขาตามเดิม
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังบังคับผู้อื่นเรียกตนเป็นท่านชายจันทรา เพราะความบาดหมางนี้ ต่อให้มีสัมพันธ์ครอบครัว เขาก็ยังคงแค้นเคืองอีกฝ่ายจนหลบหนีออกจากชนเผ่า ไม่ต้องการอยู่ร่วมกับบุตรชายที่แย่งชิงตำแหน่งตนเอง
และใช่ ทั้งหมดนี้คือพล็อตเรื่องในนิยายที่วิสกี้ได้เขียนมันขึ้นมาเองกับมือทั้งหมด
เขาต้องการใส่อรรถรสเพิ่มลงไปให้กับตัวละครที่รับบทเป็นพระเอกในเรื่อง ทั้งความเหี้ยมเกรียม ความดุดัน ความโหดเถื่อน วิสกี้ใส่เข้าไปให้เขา โดยไม่ได้คำนึงถึงว่าตัวเองจะหลุดเข้ามาใช้ชีวิตในนี้
ก็แน่ละสิ!!! ใครมันจะไปคิดว่าตัวเองจะตายแล้วเกิดใหม่อยู่ในโลกของนิยายกัน!!!
เผ่านี้ถูกตั้งชื่อขึ้นว่าเผ่า อาย่า ผู้ที่ได้ขึ้นสู่ตำแหน่งหัวหน้า ไม่ว่าจะเคยมีนามอะไร ก็จะถูกเรียกขานว่า "นายใหญ่ตะวัน"
เพียงแต่เมื่อขึ้นเป็นหัวหน้าเขาไม่อยากใช้ชื่อนั้น นายใหญ่ตะวันยังคงสงวนไว้ให้บิดา แต่เดิมเขามีชื่อว่า คาโร เมื่อต่อสู้เอาชนะผู้เป็นพ่อได้ เขาค่อยให้ผู้คนเรียกเป็นท่านชายจันทราแทน
“ท่านพ่อยังโกรธลูกอยู่ก็ไม่เป็นไร แต่ท่านไม่สมควรทำตัวเหลวแหลกกับทาสชั้นต่ำเช่นนี้”
ทาสชั้นต่ำที่ว่าก็คือคนนอกเผ่าที่ถูกจับกลับมาใช้แรงงาน หลังจากเขาเสียตำแหน่ง ก็กลายเป็นมัวเมาในรสราคะ มักจะเรียกเด็กหนุ่มที่ตนพึงพอใจมาบำเรอตนโดยไม่สนใจศักดิ์ฐานะ ไม่ว่าเจ้าผู้นั้นจะเป็นทาสชั้นต่ำเพียงใด
“เจ้าถือดีอะไรมาว่าข้าเหลวแหลก ตอนนี้ข้าไม่ใช่ผู้นำเผ่าอีก ไม่จำเป็นต้องวางตัวสูงส่งอะไร”
คำกล่าวนี้เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาห่อหุ้มท่อนล่างด้วยหนังสัตว์ แท่งกายใหญ่โตยังคงไม่สงบดี คาโรไม่นึกสงสัยเลยว่าตนเองทำไมถึงลำกายใหญ่กว่าชายชาวป่าทั่วไป ก็ดูจากขนาดแท่งกายของบิดาเขานั่นปะไร
และใช่ นี่ก็เป็นพล็อตที่วิสกี้เองตั้งใจวางเอาไว้เอง พระเอกของวิสกี้ ต้องใหญ่ ต้องยาว และต้องเอาดุ
ตามธรรมเนียมชนเผ่า ขอเพียงเป็นคนที่ไม่มีเจ้าของ บุรุษทุกคนสามารถเล่นได้ตามใจชอบ แต่ไม่ใช่สำหรับคาโร เขาแต่เดิมก่อนรับตำแหน่งหัวหน้าเผ่าก็ไม่เคยไปสุงสิงกับผู้ใด ซึ่งตอนเป็นผู้นำเขาต้องเลือกภรรยาเพียงแค่คนเดียว นั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่เขาไม่เหมือนกับบิดา
เพราะบิดาเขานะหรือ หากจะนับเมียละก็ ทั้งนิ้วมือและเท้าคงไม่พอให้นับ
“ช่างเถอะ ลูกไม่ห้ามท่านพ่อแล้ว แต่ลูกมีเรื่องบางอย่างให้ท่านพ่อช่วย”
คาโรคร้านจะกล่าวกับบิดาอีก จากนั้นบอกจุดประสงค์ที่มายังค่ายกักกันแห่งนี้ว่า เขาต้องการให้อีกฝ่ายฝึกสอนคนที่เขาคัดเลือกมาเป็นภรรยา ทำให้มันเชื่องและสื่อสารภาษาเผ่าเราได้
“เจ้าเลือกคู่เป็นคนนอกชนเผ่า?”
ซาก้าตกใจเมื่อลูกชายบอกว่าบุรุษที่เขาเลือกมาจากนอกชนเผ่า
ใช่ นี่เป็นชื่อเดิมเขาก่อนถูกเรียกเป็นนายใหญ่ตะวัน พอถามออกไปอีกฝ่ายก็ตอบกลับว่าใช่ ซ้ำยังกล่าวกับเขาว่า
"ท่านฝึกทาสเก่งที่สุด หวังว่ามันจะเชื่องให้ข้าควบคุมได้ในเร็ววัน"
ตะวันคล้อยบ่ายสาดแสงผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ใหญ่ วิสกี้แม้จะถูกมัดแต่ยังคงตื่นเต้นไม่หาย กับภาพที่ได้พบเห็น เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าตอนนี้ตนถูกจับขึ้นมาไว้บนต้นไม้
ซ้ำยังเป็นต้นไม้ใหญ่แบบที่ชีวิตก่อนไม่เคยพบไม่เคยเจอ
"ก็ตอนบรรยายไว้ก็ดันบรรยายเว่อร์ไปซะขนาดนั้น ต้นไม้ขนาดห้าสิบคนโอบ คิดได้ไงวะ"
คนป่าในนิยาย พวกเขาสร้างอาณานิคมไว้เหนือผืนน้ำ โดยที่ยึดโยงเถาวัลย์เข้ากับต้นไม้ใหญ่หลายร้อยหลายพันต้นเข้าด้วยกัน
ใช่แล้ว เป็นผืนน้ำจริงๆ
ตอนที่แพเลี้ยวตรงทางแยกลำห้วย ยิ่งเดินทางมาไกลเรื่อยๆ ลำน้ำก็ยิ่งขยาย หากแต่เป็นการขยายเข้าไปในป่า สุดท้ายถึงขั้นที่ทุ่งหญ้าสองฟากฝั่งหายไปมีแต่พื้นน้ำ และสิ่งที่เหนือความคาดหมายกับอยู่ตรงไม้ใหญ่ยืนต้น ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ไม้ใหญ่ที่หยั่งรากลงใต้น้ำที่ไม่ทราบว่าลึกเท่าใด
ขณะที่ถูกลำเลียงแบกหัวแบกท้าย ถึงเขาจะอยู่ในสภาพห้อยศีรษะถูกมัดติดกับคานไม้ วิสกี้ยังคงพยายามนึกถึงเรื่องราวที่ตัวเองรังสรรค์ผ่านตัวอักษร แต่ก็พับเก็บมันลงไหดองอย่างไม่ไยดี
สายตาสอดส่ายมองไปยังผู้คน ตาคู่งามชำเลืองแลเห็นผู้ชายบางคนอุ้มท้องโย้เดินไปมา ใช่ นิยายเรื่องนี้ถูกวางพล็อตไว้ให้ผู้ชายสามารถตั้งท้องได้
ทางเดินเหล่านี้แน่ชัดว่าถักทอจากเถาวัลย์ ทุกย่างก้าวเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด ระหว่างนั้นยังมีเสียงสนทนา อูก้า อูก้า และเสียงหัวเราะดังคิกคัก วิสกี้ฟังไม่เข้าใจ แต่ก็เห็นเต็มสองตาว่ามีผู้คนจำนวนมาก เดินติดตามเข้ามาดูเขาที่ถูกจับตัวมา
ขณะนึกทบทวน ก็อดสำรวจไปตามห้องหับที่ตนถูกขังไว้ไม่ได้ เขาถูกมัดขามัดแขนราวกับดักแด้ จึงหันได้แค่ช่วงคอเท่านั้นเอง
ก่อนจะถูกโยนเข้าห้องนี้ เขาไม่ได้เห็นว่ารูปแบบสถานที่เป็นสิ่งปลูกสร้างแบบใด เพียงรู้แต่ว่านี่อยู่บนต้นไม้ใหญ่
ภายในห้องไม่กว้างมาก ผนังก็เพียงใช้กิ่งไม้ขนาดเล็กตัดมาสานกันอย่างลวกๆ จากนั้นคัดไว้ด้วยใบไม้แห้งขนาดใหญ่ หลังคาก็มุงใบไม้ แม้กระทั่งพื้นที่สมควรจะเรียบยังถูกปูไว้ด้วยท่อนไม้ที่ตัดมาเรียงกันไว้เป็นลำๆ
วิสกี้อดไม่ได้ที่จะคว่ำหน้าสอดสายตาลงไปยังรอยแยกของพื้นไม้ที่โก่งงอ
เขาสามารถมองทะลุลงไปได้ถึงผิวน้ำ จึงคำนวณได้ว่าบ้านต้นไม้หลังนี้อยู่สูงจากน้ำเกือบสิบเมตร
