บทที่ 10 ความคิดพิเรนทร์ของธิดาเเห่งพงษ์ไพร
อือ....
ของเขาก็ใหญ่ เเต่อัสลานใหญ่กว่าตั้งเยอะ
".....!!'
"มาเถิด หากเจ้าไม่เต็มใจร่วมเสมสมกับข้าก็ไม่บังคับ เเต่ข้าขอร้องสิ่งหนึ่งได้หรือไม่"
อัสลานฉุดว่าที่เจ้าสาวตัวน้อยให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ก่อนจะยกร่างกายเล็กจ้อยให้ขึ้นมานั่งบนตักในท่วงท่าล่อเเหลม เล่นเอาเเพทริคที่ด่าอีกฝ่ายอยู่ในใจถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความเเตกตื่น เเต่ก็ไม่วายถูกอัสลานยึดสะโพกให้นั่งทับเเท่งลึงก์อวบอ้วนที่พร้อมรบตลอดเวลา
"อย่าคิดอะไรพิเรนท์นะโว้ย ผมเป็นลูกมีพ่อมีเเม่นะ จะทำอะไรก็ไว้หน้ากันบ้าง"
"ชู่ว....อย่าโวยวาย"
"ปล่อยผมได้เเล้ว มันเสียว"
เขาไม่ได้เสียวจากอารมณ์วาบหวามที่เข้าครอบงำ เเต่เสียวว่าอีกฝ่ายจะกดสะโพกของเขาให้กลืนกินกระบองยักษ์จนต้องยกก้นหนีโดยด่วน
"อยู่เฉยๆ ไม่เช่นนั้นข้าจะจับเจ้ากินเเล้วทำให้ตั้งท้องลูกของข้าดีหรือไม่"
"อึ่ก!"
เขาถึงกับหน้าเสียเมื่อถูกดุด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทว่าเมื่อเขาเสหน้าหลบก็ถูกมือใหญ่จับปลายคางให้หันกลับมามอง
"นอกจากเจ้าสาวของข้าขี้อายเเล้วยังขี้กลัวเป็นที่หนึ่ง ช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน"
เเพทริคสะบัดหน้าหนี เเต่ก็ไม่วายเเอบมองอัสลานที่ดูจะอารมณ์ดีขึ้นบ้างเล็กน้อย ทว่าเมื่อก้นของเขาสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวใต้ร่าง ใบหน้าที่ซีดอยู่เเล้วก็ยิ่งซีดเข้าไปอีกเป็นเท่าตัว
"เจ้าสาวของข้า เข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่"
เเพทริคกุ้มหน้างุดๆ จดจ้องเเผงอกสีเข้มด้วยสายตาริษยาระคนหวาดกลัว ทว่าเมื่อลมหายใจเจือกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ปะทะข้างเเก้ม เขาก็เผลอซุกหน้าลงกับเเผงอกของอีกฝ่ายเเล้วนั่งตัวสั่นไม่ต่างจากลูกสุนัขตกน้ำ
"เจ้าสาวของข้า"
"อึ่ก!"
อัสลานสวมกอดร่างเล็กจ้อยในอกเเล้วเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ในขณะที่ท่อนล่างเสียดสีเพื่อระบายความร้อนรุ่มในกายที่ใกล้ระเบิดเต็มที
"วันนี้ข้าจะยังไม่เสพสมกับเจ้า เเต่เจ้าช่วยทำให้ข้าหายทรมานได้หรือไม่"
ในตอนเเรกเเพทริคก็ยังมึนงงกับถ้อยคำดังกล่าว เเต่เมื่อเขาถูกจับกดให้นั่งลงกับเตียงเเล้วเผชิญหน้ากับกระบองยักษ์ตกมัน ดวงตาที่เคยหรี่ปรือก็พลันเบิกโตจนเเทบถลนออกมาจากเบ้า
".....!!"
เชี่ยเเล้ว! ถ้าเขาไม่อมบ้องข้าวหลามให้มัน เขาก็จะโดนไอ้จ้อนยักษ์ทะลวงก้นใช่หรือเปล่า?
นั่นเป็นคำถามที่ดังก้องอยู่ในหัวของเเพทริค เเล้วยิ่งอัสลานกระดกขึ้นขึ้นจากพื้นเล็กน้อย ให้ท่อนลำเสียดสีกับผิวเเก้มของเขาก็ยิ่งตอกย้ำความจริงที่น่าเจ็บปวด
ตายห่า...ไม่ใช่ว่าเขาไม่พยายามคลานหนี เเต่มือที่ยึดไหล่ของเขาเอาไว้ก็เหมือนคีมเหล็ก หากเขาดื้อดึงที่จะหนีต่อไปก็ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายชัดๆ
"เอาเลยสิเจ้าสาวของข้า ตอนนี้เครื่องเพศของข้าพรั่งพร้อมสำหรับเจ้าโดยเฉพาะ"
เเพทริคตาเหลือกในตอนที่ศีรษะของเขาถูกจับกดใส่หว่างขาของอีกฝ่าย ทั้งไรขนเเข็งกระด้างเเละกลิ่นความเป็นชายบดขยี้ใบหน้าของเขาอย่างจัง วินาทีนั้นเขาได้เเต่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด เเต่อัสลานกลับเข้าใจว่าเขาส่งเสียงครางอื้ออึงด้วยความพึงพอใจจนอดกลั้นเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป
ปั่กๆๆๆ
เเพทริคระดมทุบกล้ามเนื้อหนั่นเเน่นของอัสลานอย่างไม่ออมเเรงเลยสักนิด เพียงหวังให้อีกฝ่ายยอมปล่อยให้ตนเองได้เป็นอิสระอีกครั้ง เเต่ดูเหมือนเจ้าชายพระองค์นี้จะเข้าใจผิดไปอีกทาง ถึงได้จับเเพทริคนอนราบไปกับเตียงด้วยเรี่ยวเเรงมหาศาล เเล้วคร่อมทับช่วงอกขาวผ่องอย่างทันท่วงที
".....!!"
"ถ้าเจ้าต้องการเห็นร่างกายของข้าชัดๆก็ย่อมได้ อ้าปากสิ ข้าจะให้เจ้าสัมผัสทั้งกลิ่นเเละรส"
เเพทริคเอาเเต่นอนอึ้งราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง ปล่อยให้อัสลานจับริมฝีปากของตนให้อ้าออก เเละรองรับหัวป้านที่เต็มไปด้วยเมือกเหนียวเหนอะหนะ ทะลวงลึกเข้ามาถึงคอหอยทั้งๆที่ริมฝีปากของเขาเเทบฉีก
"อ่อก!...."
".....!!"
ทว่า....
มันก็เข้าไปได้เพียงส่วนหัวเท่านั้น เนื่องจากเครื่องเพศของอัสลานใหญ่เเละยาวเกินไป เพียงโพรงปากเล็กๆของเเพทริคไม่อาจโอบอุ้มได้ทั้งหมดด้วยซ้ำ
เเละในขณะที่อัสลานสำเริงสำราญกับความอุ่นร้อนเเปลกใหม่นั่นเอง เเพทริคก็กรีดร้องอยู่ในใจซ้ำเเล้วซ้ำเล่าว่าเหตุใดเขาถึงต้องพานพบกับตัววิปริตเช่นนี้กันเเน่
.
.
.
.
"ด้านนอกไม่ปลอดภัยสำหรับเจ้า เอาไว้ถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่เจ้าจะได้เผยโฉมต่อหน้าผู้คนมากมาย"
"......"
อัสลานจัดเเจงเสื้อคลุมตัวใหญ่ให้กับว่าที่เจ้าสาวของตนด้วยท่าทางกระตือรือร้น พลางหยิบฮู้ดด้านหลังขึ้นมาคลุมศีรษะเล็กทุยจนมิด ปิดบังความงามที่อาจก่อให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาในภายหลัง
"เรียบร้อย เท่านี้ก็จะไม่มีใครจำเจ้าได้อีกต่อไป"
อัสลานก้มหน้ามองคนรักตัวน้อยด้วยสายตาภาคภูมิ เเต่ก็ไม่รู้ทำไมอีกฝ่ายถึงได้เเสดงท่าทางสิ้นหวังเช่นนั้น ทั้งๆที่พระองค์จะพาไปเที่ยวชมเมืองหน้าด่านหลังจากช่วยกันปลดเปลื้องความร้อนรุ่มในกายเเท้ๆ
"มาเถิด ขึ้นมานั่งบนนี้เถิดเจ้าตัวน้อยของข้า"
อัสลานยมลดศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อเอาอกเอาใจเจ้าสาวของตนโดยเฉพาะ ถึงได้อุ้มร่างเล็กจ้อยขึ้นมานั่งบนลาดไหล่หนาที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อ เเล้วใช้ร่างของตนเป็นพาหนะให้เเพทริคนั่งสบายๆราวกับเจ้าชายผู้สูงศักดิ์
"เห้ย! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ ทำบ้าอะไรของคุณกันเนี่ย"
"อย่าดิ้นสิเจ้า"
"ก็ปล่อยสิโว้ย!"
เเม้จะเอ่ยปากโวยวายเเละกอดศีรษะของอีกฝ่ายเพื่อใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยว เเต่เเพทริคก็ไม่กล้าดีดดิ้นให้ตัวเองเจ็บตัวอยู่ดี เพราะนอกจากยักษ์หนุ่มจะบีบสะโพกของเขาเสียเเน่น อีกฝ่ายยังมีความสูงไม่ต่ำกว่าสองเมตรห้าสิบ เป็นความสูงมากพอที่จะทำให้เขาหัวฟาดพื้นสลบได้อย่างไม่ยากเย็นเลยสักนิด
"....!!"
"ดีมาก เจ้าสาวของข้าเชื่อฟังสามีดียิ่ง เอาไว้คืนนี้ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม"
