บทที่ 32 อ่างโลหิต

ตู้มม!

ร่างสูงเกือบสองเมตรดำดิ่งสู่ความเย็บเฉียบของมวลน้ำภายในบ่อ ดวงตาสองข้างหลับพริ้มเเละเส้นผมปลิวสยายไปรอบๆ

ในตอนนั้นเเพทริคคิดว่าเขาคงต้องตายเเล้วเเน่ๆ คงไม่มีใครกระโจนลงมาช่วยเพราะเขาถูกโยนทิ้งลงมาพร้อมกับปากบ่อที่ถูกปิดจนมิด 

กลัว...เขากลัวเหลือเกิน 

กลัวจนอยากร้องไห้ออกมา ร่างกายมันหนักอึ้งเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ