บทที่ 5 หลอกล่อ
ในสมัยที่เขายังเป็นมนุษย์ เขาถือว่าตัวเองเป็นเเดดดี๊ที่เเซ่บที่สุดสำหรับสาวๆ เเต่มาดูตอนนี้สิ เขากลายเป็นหนุ่มน้อยกล้ามโตในสายตาของเจ้ายักษ์หน้าหล่อไปเสียเเล้ว
"ผมอยากออกไปข้างนอก คุณช่วยผมได้ไหม"
"......"
"ภูติสาวบอกว่าข้างนอกอันตราย เเต่ผมอยู่ที่นี่มาเจ็ดวันตั้งเเต่พวกเราเจอกัน คุณดีกับผมทุกอย่าง เเถมยังเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ผมอิจฉาคุณจะตายอยู่เเล้ว"
".....?"
"ขอร้องเถอะนะ เเดดดี๊ตัวพ่ออย่างผมต้องมาถูกขังอยู่กลางน้ำเเบบนี้ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น"
เเม้ว่าในสายตาของเหล่าภูติสาวเเพทริคจะมีนิสัยเรียบร้อยเเละอ่อนเเอจนน่าเป็นห่วง เเต่ใครจะคิด ว่าเขาจะซุกซ่อนตัวตนชั่วร้ายเอาไว้ภายใต้หน้ากากใสซื่ออย่างเเนบเนียน ซึ่งเขายังเป็นชายหนุ่มเจ้าสำราญที่ชื่นชอบการท่องเที่ยวเป็นชีวิตจิตใจ เเละเขาก็ยังมีเจ้าโลกเอาไว้มอบความสุขให้กับเเม่พันธุ์ชั้นเลิศเหมือนเดิมทุกประการ
ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดคือการออกไปหาสาวๆมาช่วยทำให้เเท่งสืบพันธุ์ของเขานิ่งสงบเหมือนเดิม เพราะยามเขาอยู่กับภูติสาวพวกนั้นช่วงล่างของเขาจะเเข็งโป๊กกับเหมือนก้อนน้ำเเข็ง เเละอะดีนาลีนมันพลุ่งพล่านจนกล้ามเนื้อเครียดเขม็งไปทุกสัดส่วน
เเต่น่าเสียดาย...ที่ทุกครั้งเขาคิดอกุศลกับพวกเธอ เเท่งหรรษาเจ้ากรรมก็ดันอ่อนยวบเหมือนโดนสาปให้กลายเป็นหนอนน้อยตัวเล็กๆ
เเม่ง!
เขาอยากเเง้นจนทนไม่ไหว ต้องใช้เเม่นางทั้งห้าช่วยปลดเปลื้องความต้องการทางเพศที่ดูจะรุนเเรงมากขึ้นทุกวัน ซึ่งมันทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนไปจากเดิม เขาไม่อยากอยู่ที่นี่อีกเเล้ว เเละเขาก็ไม่ต้องการองครักษ์ปกป้องเกาะกลางน้ำอีกต่อไป เเต่เขาต้องการใครบางคนที่จะพาเขาออกไปจากที่นี่ เขาอยากเเง้น เขาอยากอึ๊บสาวจนเเท่งหรรษาบวมเป่งไปหมดเเล้ว
"ได้โปรด ผมทรมานเหลือเกิน"
ใครไม่เคยติดเซ็กส์ก็คงไม่เข้าใจ เเต่เขารู้ซึ้งถึงจุดจุดนี้มาตั้งเเต่เเรก เพราะถ้าวันไหนเขาไม่ได้รีดน้ำออกจากพวงไข่อ้วนๆของตัวเอง เขาจะรู้สึกกระสับกระส่ายจนไม่เป็นอันกินอันนอน เผลอๆถึงขั้นตับพิการอาหารไม่ย่อยเลยด้วยซ้ำ
เเฮ่ม!
พูดเล่น....
เเต่เรื่องกระสับกระส่ายหน่ะเรื่องจริง เขาถึงได้มายืนเเช่น้ำเเล้วส่งเสียงออดอ้อนเจ้ายักษ์หน้าหล่ออยู่ตรงนี้ ในขณะที่มือข้างหนึ่งทาบกลางอากาศที่มีโดมเเก้วใสกั้นกลางพวกเราเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็กำหัวเห็ดเอาไว้ไม่ให้ผงาดเกินหน้าเกินตา
น่าเเปลก....
ที่อีกฝ่ายสามารถโยนโน่นโยนนี่มาให้เขาได้ เเต่ไม่สามารถยื่นอวัยวะเข้ามาในเขตริมน้ำได้เลยสักนิด เเม้กระทั่งโดมเเก้วใสเองก็เถอะ ถ้าเขาไม่เผลอไปสัมผัสมันโดยบังเอิญก็คงไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน
เเหม~
เเล้วมีหน้ามาบอกว่าอย่าเดินข้ามฝั่ง จะข้ามยังไงก๊อน! เเค่อีกฝ่ายสามารถเอาผลไม้กับของสวยๆ มาให้เขาได้ก็บุญหนักหนา นี่ไม่รู้ว่าภูติสาวเหล่านั้นรวมหัวโกหกอะไรเขาอีกหรือเปล่า เเต่ที่เเน่ๆเขาอยากออกไปจากที่นี่ใจจะขาด คนที่เคยเที่ยวเล่นไปวันๆ ต้องมาถูกจำกัดบริเวณมันไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด
"อยากได้อะไร ข้าหามาให้เจ้าได้ทุกอย่าง เเม้กระทั่งอิสระ"
"หืม?"
เขาเงยหน้าจากเเท่งหรรษาที่ถูกฝูงปลาตอดเล่นอย่างสนุกสนาน ซึ่งพวกมันคงเข้าใจผิดเเละคิดว่ามังกรของเขาเป็นเหยื่อที่ใช้เกี่ยวกับเบ็ด เเต่ช่างเถอะ ปล่อยให้พวกมันตอดไปเรื่อยๆก็รู้สึกดีไม่หยอก ให้อารมณ์คล้ายเวลาเขาไปนวดผ่อนคลายตามอาบอบนวดนั่นเเหละ
"บอกความต้องการของเจ้ามาสิ ข้ายินดีทำให้ทุกอย่าง ขอเพียงเจ้ารับปากว่าจะเป็นของข้าเเต่เพียงผู้เดียว"
เขาพยายามประมวลผลคำพูดของมันให้ออกมาเป็นภาษามนุษย์ เเต่จนเเล้วจนรอดเขาก็ทำได้เพียงเอียงคอมองอีกฝ่ายตาเเป๋ว
"ผม....ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณพูด เอางี้นะ คุณช่วยไปเรียนภาษาอังกฤษมาก่อนได้ไหม ถือว่าเราเจอกันคนละครึ่งทาง ในระหว่างนี้คุณก็ช่วยทุบกำเเพงบ้าๆทิ้งให้ผมก่อนเนอะ"
เขายิ้มเเฉ่งในขณะที่หัวคิ้วกระตุก เพราะดูเหมือนพวงไข่อ้วนๆของเขาจะถูกรุกรานอย่างหนัก ดังนั้นเขาจึงต้องเอื้อมมือลงไปปัดป้องของรักของหวงเอาไว้ท่ามกลางสายตาเคลือบเเคลงของเจ้ายักษ์ปักหลั่น
"มองอะไรเล่า ถ้าไม่ช่วยก็ไม่ต้องมอง"
เขาหันหลังเพื่อจับยกเเมททิวน้อยขึ้นมาสำรวจ เเละเมื่อพบว่ายังไม่มีส่วนใดสึกหรอจึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับยักษ์ผิวเเทนอีกครั้งอย่างไร้ความเกรงกลัว
"นี่ ถ้าเเกพาฉันออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่ ฉันจะเเบ่งสาวให้เเกคนหนึ่งเอาไหม?"
เขายกนิ้วชี้ขึ้นมาตรงหน้าเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาจริงจังกับคำพูดมากน้อยเเค่ไหน เเละดูเหมือนว่ามันจะเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อเสียด้วย ถึงได้ฉีกยิ้มตาหยีจนเห็นฟันขาวๆเเละเขี้ยวเเหลมตรงข้างมุมปาก
"เข้าใจที่ผมบอกใช่ไหม ช่วยผมออกไป เเลกกับสาวหนึ่งคน"
เขาถามย้ำเพื่อความเเน่ใจอีกครั้งก็เห็นมันพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตาสีทองอร่ามเเฝงเเววมุ่งมั่นจนเขารู้สึกขนลุกขนพอง
"ได้สิ ผลเซมเบิร์กทั้งเมืองเเลกกับความบริสุทธิ์ของเจ้า ข้ายินดีจ่ายอย่างยิ่ง"
"....."
เขาหยุดชะงักไปชั่งครู่ คล้ายกับว่าเจ้ายักษ์กำลังมีเเผนการชั่วร้ายอยู่ในใจ คล้ายกับว่ามันไม่ได้เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อเลยสักนิด เเละในจังหวะที่เขาเอาเเต่ยืนจ้องหน้าเข้มๆของมันนั่นเอง กำปั้นหนักๆของมันก็เงื้อขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับเสียงเเตกร้าวของโดมเเก้วที่ถูกของเเข็งกระทบรุนเเรง
