บทที่ 9 ความผิดเเปลกของว่าที่เจ้าสาว

"ข้ามิได้ลวนลามหรอกหนา ข้าเเค่สำรวจตรวจตราเพียงเท่านั้น"

"....?"

คล้ายกับว่าอัสลานจะรับรู้ได้ถึงสายตาขององครักษ์ข้างกาย ถึงได้รีบเอ่ยเเก้ตัวเเละเปิดผ้าคลุมออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเรือนร่างงดงามที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อหนั่นเเน่น ทว่าในสายตาของอัสลานกลับมีเพียงเรือนร่างน้อยๆที่เเสนจะอ่อนเเอเเละน่าทะนุถนอม

"เหตุใดเจ้าสาวของข้าถึงเกิดมาตัวเล็กกว่าหญิงสาวทั่วไป มือไม้นี่อีก ช่างเปราะบางราวกับเเตกหักได้ง่าย"

องครักษ์ทั้งสองพูดไม่ออกกับถ้อยคำดังกล่าว เนื่องจากตอนนี้ต่างก็ตกตะลึงกับเรือนร่างงดงามของว่าที่เจ้าสาวตรงหน้า ในขณะที่อัสลานพรมจูบฝ่ามือที่ตนคิดว่าเล็กจ้อยซ้ำๆ เเล้วไล่สายตาไปทั่วทุกซอกทุกมุมของร่างดังกล่าวตลอดเวลา

"ไม่ว่าข้าจะมองส่วนไหนก็ช่างงดงาม งดงามจนข้าไม่อาจละสายตาได้อีก"

เป็นครั้งเเรกที่พระองค์ได้เห็นลักษณะผิดเเปลกเช่นนี้ อาจไม่ถึงขั้นพิกลพิการ เเต่เมื่อเทียบกับชาวอัสลาโทเปียที่มีเรือนกายสูงใหญ่เพราะเป็นลูกผสมระหว่างมนุษย์เเละยักษ์ดึกดำบรรพ์ เจ้าสาวของพระองค์ก็ถือว่าผิดเเปลกอยู่ดี

"ปล่อยผมไปเถอะ ผมจะไม่ดื้อ ผมจะตั้งใจเรียน จะไม่หนีเที่ยวกลางคืนอีกเเล้ว"

เเพทริคเเทบจะยกมือกราบเบญจางคประดิษฐ์ เมื่อพบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนหลังใหญ่โดยมียักษ์หนุ่มคร่อมทับเอาไว้จนไม่เห็นเเสงสว่างลอดผ่าน เเละสิ่งที่น่าตกใจจนหน้าซีดปากสั่นก็คืออีกฝ่ายไม่สวมเครื่องนุ่งห่มเลยสักชิ้น มีเพียงเรือนกายสีทองเเดงเเละลอนกล้ามเนื้อเป็นมัดเหมือนพวกเล่นกล้ามหนักๆ

ทว่าเมื่อสายตาลากต่ำลงเรื่อยๆก็เห็นกระบองยักษ์ที่พาดเอาไว้บนหน้าท้องของเขาราวกับต้องการไออุ่น ยังไม่รวมปลายนิ้วหยาบกร้านที่เเคะล้วงภายในช่องทางด้านหลังของเขาอย่างจาบจ้วง

".....!!"

"ในระหว่างที่เจ้าหลับข้าจึงสำรวจตรวจตราทุกซอกทุกมุมของเจ้า เเละข้าก็พบว่าช่องรวมเพศของเจ้าช่างเล็กจ้อยเเละปิดสนิท ข้าจึงช่วยขยับขยายเพื่อเตรียมการเสพสมมิเช่นนั้นเจ้าจะเจ็บตัวเอาได้"

".....?"

ถึงจะฟังไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ เเต่เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาดีเเน่นอน สังเกตได้จากนิ้วที่เเยงลึกเข้ามาเรื่อยๆเเละร่างกายเปลือยเปล่าของพวกเขาที่เเนบชิดจนน่าหวั่นใจ

"อะ...ออกไปนะ ไม่งั้นผมจะเรียกให้คนมาช่วย"

เขาพยายามดิ้นหนีเเม้ว่าจะถูกตรึงเอาไว้กับเตียง เเละด้วยพละกำลังมหาศาลของอีกฝ่ายก็ทำให้เขาได้เเต่นอนตาปรืออย่างไร้ทางขัดขืน ปล่อยให้เจ้าชายเเห่งอัสลาโทเปียสัมผัสกับร่างกายของเขาทุกซอกทุกมุม ไม้เว้นเเม้กระทั่งฝ่าเท้าที่ถูกจับขึ้นไปจุมพิตอย่างทะนุถนอมราวกับต้องการปลอบโยนให้หายตื่นกลัว

"ไม่ต้องกลัว หากข้าคิดจะทำร้ายเจ้า เพียงมือเดียวเจ้าก็คงไม่รอด"

"อ๊าาาส์"

เป็นความจริงที่ว่ามือของอัสลานเพียงข้างเดียวก็กุมศีรษะของเขาจนมิด ไหนจะร่างกายใหญ่ยักษ์ที่สูงไม่ต่ำกว่าสองเมตรห้าสิบนั่นอีก มันทำให้เขากลายเป็นเเมลงตัวเล็กๆที่พร้อมถูกบดขยี้ให้เเหลกเหลวคามือ

"เชื่อใจข้า เพราะข้าไม่มีวันทำร้ายเจ้าเเน่นอน"

เเพทริคอยากอ้าปากด่าอีกฝ่ายใจเเทบขาด เเต่ในตอนที่ริมฝีปากของเขาเผยอเพียงเล็กน้อย อัสลานก็ก้มหน้าลงมาจูบปากเเลกลิ้นกับเขาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ได้โต้เถียง เเละนั่นก็ทำให้เขาได้รู้ว่าอัสลานใหญ่โตไปเสียทุกส่วน ใหญ่โตเสียจนหยาดน้ำตาไหลอาบเเก้มเเดงๆเพราะความเขินอาย

"อ่าาห์ อะ...ออกไปนะ ไม่งั้นผมจะกัดลิ้นคุณให้ขาด"

เเพทริคเเสดงท่าทางดุร้ายเมื่ออัสลานยอมถอยร่นชั่วคราว ซึ่งท่าทางดังกล่าวทำให้อัสลานกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจ เพราะไม่ว่ามองยังไงเเพทริคก็ช่างน่ารักในสายตาพระองค์เหลือเกิน น่ารักเเม้กระทั่งเเท่งลึงก์เล็กจิ๋วที่กำลังเสียดสีกับเเท่งลึงก์อวบอ้วนของพระองค์อย่างเเนบชิด

"หึๆ จะหวาดกลัวไปใย ถึงอย่างไรเสียเจ้าก็เป็นของข้า เเละการร่วมเพศก็เป็นเรื่องปกติของชาวอัสลาโทเปีย หากเจ้าต้องการร่วมเพศกับข้าต่อหน้าฝูงชนก็ย่อมทำได้เช่นกัน"

"ห๊ะ!"

"เเต่ต้องมิใช่ตอนนี้ ที่นี่ไม่ปลอดภัยหากเจ้าต้องการเปิดตัว เอาไว้กลับเมืองหลวงข้าจะพาเจ้าร่วมเพศทุกหนทุกเเห่ง เริ่มจากสระน้ำพุหน้าตำหนักดีหรือไม่?"

อัสลานปาดคราบน้ำตาของว่าที่เจ้าสาวตัวน้อยด้วยความเอ็นดู ก่อนจุมพิตซอกคอเล็กจ้อยที่เเสนเปราะบางย้ำๆเพื่อสร้างรอยรักสีกุหลาบ เเละนั่นก็ทำให้พระองค์ได้ตระหนักขึ้นมา นอกจากเจ้าสาวของพระองค์จะมีร่างกายเเคระเเกร็นจนน่าเอ็นดู ยังมีผิวพรรณขาวสะอาดราวกับไข่มุกชั้นยอด เเละลักษณะเช่นนี้ก็ไม่ปรากฏให้เห็นในชาวอัสลาโทเปียที่มีสีน้ำผึ้งเรียบเนียนหรือสีทองเเดงกร้านเเดด

"ข้าจะเก็บซ่อนเจ้าอย่างไรดี ด้านนอกช่างอันตรายเหลือเกิน หากมีใครช่วงชิงเจ้าไปข้าคงต้องขาดใจตาย"

"......"

เเพทริคเสตาหลบด้วยความขวยเขิน ซึ่งหากเป็นในช่วงเวลาปกติเขาคงถีบอีกฝ่ายตกเตียง เเต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ในช่วงเวลานี้อีกฝ่ายถึงได้มีเสน่ห์ตราตรึงจนเขาถึงกับเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ

"อย่า...."

"....."

"ผมรู้ว่าคุณเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด ได้โปรดเถอะนะ อย่าฆ่าผมด้วยตรงนั้นของคุณเลย"

ในเมื่อขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ เเพทริคจึงเปลี่ยนมาออดอ้อนอีกฝ่ายด้วยสายตาเเละน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะหากตนปล่อยให้ยักษ์ตรงหน้าเสียบความเป็นชายเข้ามาในร่องก้นของเขาตอนนี้ ก็คงไม่เเคล้วถูกเเยกออกเป็นสองชิ้นส่วนอย่างน่าสยดสยอง

อ่าห์...ของอัสลานมัันใช่ธรรมดาเสียเมื่อไหร่ อย่างน้อยก็น้องๆต้นขาของเขาเลยด้วยซ้ำ ไหนจะพวงไข่ที่เเทบจะใหญ่เท่าไข่นกกระจอกเทศนั่นอีก มันทำให้เขาอยากจะกัดลิ้นตายให้รู้เเล้วรู้รอดเพื่อหลีกหนีความอัปยศ