บทที่ 137 ตั้งวงดนตรี

เมื่อเห็นดังนั้น ธนภัทรจำต้องเม้มริมฝีปากแน่นและยอมถอยหลังออกมา ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด เลือดสีแดงฉานยังคงไหลรินออกมาจากบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องอย่างต่อเนื่อง แต่ในสายตาของเขากลับมองเห็นเพียงภาพของพิมพ์ลดาที่กำลังสติแตกและกรีดร้องอย่างคนเสียสติ

เขาไม่เคยคิดเลยว่า พิมพ์ลดาจะเกลียดเขาเข้ากระดูกด...