บทที่ 67 จับผมไว้ ไม่ต้องกลัว

ทันทีที่พิมพ์ลดาพูดจบ ดนตรีอันเร่าร้อนก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง ผู้คนในงานกลับมาสนุกสุดเหวี่ยงกันต่อ

ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากทางเดิน พิมพ์ลดารีบคว้ามือของศรัณย์แล้วพากันวิ่งไปยังอีกฝั่งของระเบียง เธอกำลังจะย่อตัวลงไปหยิบเชือกเส้นใหญ่ แต่กลับถูกศรัณย์คว้าข้อมือไว้เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ