บทที่ 96 พิมพ์ลดาหายตัวไป

น้ำเสียงเยือกเย็นของผู้ชายคนนั้นแฝงไปด้วยความคลั่งไคล้ที่ชวนให้ขนลุกขนพอง ฟังดูวิปลาสผิดมนุษย์มนา

พิมพ์ลดาคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะพูดจาเพ้อเจ้อเข้าใจยากได้ขนาดนี้ เธอถึงกับทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ จึงได้แต่จ้องมองชายตรงหน้าอย่างชั่งใจ

แสงสว่างภายในถ้ำเริ่มเลือนรางเต็มที พิมพ์ลดาอาศัยเพียงแสงวูบวาบจากเที...