บทที่ 3 เรื่องบนเตียง

เสียงสายน้ำจากฝักบัวดูเหมือนจะเงียบลงไป...สิตางคุ์รีบปิดหนังสือในมือแล้ววางมันไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง จากนั้นจึงพลิกกายนอนตะแคงแสร้งทำเป็นหลับ...หล่อนไม่อยากมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสามีนับตั้งแต่ตั้งครรภ์ อารมณ์ในเรื่องแบบนั้นมันหายไปจนกลายเป็นหงุดหงิด และคิดเอาเองว่าเขาคงเข้าใจที่หล่อนไม่ยอมให้ล่วงล้ำทางกายเพราะฮอร์โมนที่เปลี่ยนไป

"แบมจ๋า วันนี้ขอได้ไหม"

น้ำคำออดอ้อนมาพร้อมเตียงนอนที่ไหวยวบ สิตางคุ์นอนนิ่งเมื่อฝ่ามือแกร่งลากไล้มาด้านหน้าแล้วบีบเคล้นลงบนอกอิ่มหน่วงหนัก ความสากระคายที่ซุกไซ้อยู่ข้างซอกคอทำให้หล่อนเอี้ยวหน้าหนี บอกเป็นนัยๆ ว่าวันนี้ไม่พร้อมสำหรับสัมพันธ์ลึกซึ้งทางกาย

"เอาไว้วันหลังนะคะ แบมไม่ค่อยสบาย"

เพียงแค่นั้น ฝ่ามือที่บีบเคล้นอกอิ่มก็หยุดกึก พร้อมกับลมหายใจแรงๆ ที่ผ่อนออกมากระทบผิวแก้มนวลเนียนคล้ายหงุดหงิดใจ

"คุณปฏิเสธผมหลายครั้งแล้วนะแบม...คุณมีอะไรในใจกับผมหรือเปล่า...หรือคุณเบื่อรสรักผัวตัวเองเพราะความจำเจ!"

สิตางคุ์ถึงกับพลิกกายหันไปเผชิญหน้า รู้สึกโกรธที่เขามองตนในแง่ร้ายเกินไป

"คุณกำลังดูถูกแบมนะคะภีม ก็คนมันไม่สบายจะให้ทำยังไงคะ แบมไม่ไหวจริงๆ"

"ไม่เป็นไรแบม ไม่อยากมีอะไรกันผมก็จะไม่ฝืน...นอนเถอะ ผมไม่กวนแล้ว"

เขาจูบลาหล่อนที่ขมับข้างขวา คว้ารีโมทมากดปิดไฟ สิตางคุ์หันหลังให้เขานอนนิ่งอย่างรู้สึกผิด เขายังคงดูแลด้วยการคว้าผ้าห่มมาคลุมกาย...แม้จะไม่ได้หันกลับไปมอง แต่หล่อนก็สัมผัสได้ว่าเขากำลังพาร่างลงไปจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ตามมาด้วยเสียงปิดประตูห้องเบาๆ

ภัทรนันท์เดินออกมาจากลิฟท์เมื่อมันพาเขาลงมาที่ชั้นล่างของตึก ชายหนุ่มเดินตรงไปยังมุมประจำของครอบครัว คว้ารีโมทมากดเปิดหน้าจอแอลอีดีขนาดใหญ่ที่ฝังอยู่กับผนังอย่างกลมกลืน จากนั้นจึงกดหาช่องบอลเพื่อดูคลายเครียด จังหวะที่คว้าหมอนมากอดแล้วกำลังจะล้มตัวลงนอนบนโซฟา เสียงบางอย่างที่ดังมาจากครัวก็ทำให้ต้องเงี่ยหูฟัง

'ใครมาล้างอะไรในครัวตอนนี้’

เสียงเหมือนคนล้างถ้วยชามดังอยู่ในครัว ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปดูใกล้ๆ...คนๆ นั้นไม่ใช่ใคร เป็นน้องสาวจอมจุ้นจ้านที่ป่านนี้ก็ยังไม่เข้านอน

"ทำอะไรน่ะ ดึกแล้วทำไมไม่นอน"

เสียงที่ทักทายทำลายความเงียบ ทำให้มินตราชะงักมือที่ถือฟองน้ำล้างจาน หันไปมองก็เห็นพี่ชายตนมาหยุดยืนที่ข้างหลัง หล่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาตั้งแต่ตอนไหน

"เก็บจานที่ตกค้างล้างค่ะ เช้าจะได้ไม่ต้องล้าง"

"ไปนอนเถอะ ไว้ให้แม่บ้านทำตอนเช้าก็ได้นี่ครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ใกล้จะเสร็จพอดี อัยย์ยังไม่ง่วงด้วยค่ะ"

หล่อนหันไปล้างจานต่อ...ภัทรนันท์เดินไปเปิดตู้เย็นแล้วมองหาเครื่องดื่ม เขาได้เบียร์เย็นๆ ติดมือมาหนึ่งกระป๋อง...ยังขาดของกินเล่น คิดพลางเดินไปเปิดตู้ที่ฝังอยู่กับผนังเหนือศีรษะ มือรื้อค้นอะไรบางอย่างที่อยู่ในนั้นออกมา

"ดื้อนักไม่ยอมนอน งั้นก็ใช้เสียเลยดีไหม ช่วยอบไอ้นี่ให้พี่หน่อยสิครับ"

เขายื่นถุงป๊อบคอร์นแห้งมาให้ ส่งยิ้มออดอ้อนเพื่อจะใช้หล่อนแบบเนียนๆ

"ดูบอลอีกแล้วใช่มั้ยคะ"

"จะดูเป็นเพื่อนกันมั้ยล่ะ ดูคนเดียวมันเหงานะ"

มินตรายิ้มแต่ไม่ตอบ หล่อนปรายตามองวัตถุดิบที่อยู่ในอุ้งมือแกร่ง รับมาทำให้เขาอย่างเต็มใจเพราะเห็นว่าเป็นพี่ชายที่มีสิทธิ์จะไหว้วานให้ทำอะไรก็ได้...เขาส่งให้หล่อนแล้วออกไปนอนรอที่หน้าทีวี โดยบอกให้หล่อนช่วยถือตามออกไป...

"มาแล้วค่ะ"

มินตราเดินตามออกมาที่หน้าทีวี ในมือมีกล่องกระดาษใส่ ป๊อบคอร์นที่อบร้อนๆ ติดมาด้วย หล่อนยื่นมันให้คนที่นอนกอดหมอนรออยู่ เขาละสายตาจากเกมกีฬาหน้าจอชั่วคราว

"ขอบใจนะ มากินด้วยกันสิ"

"แดงโซดาสักแก้วมั้ยคะ"

"จะชงให้มั้ยล่ะครับ"

"พูดแบบนี้พี่ภีมใช้มาตรงๆ เลยก็ได้นะคะ กินแต่ป๊อบคอร์นเพียวๆ ติดคอแย่เลยค่ะ"

หล่อนหัวเราะตบท้าย แต่ก็เดินไปเปิดตู้เย็นทำให้เขา ตามความเคยชินของคนชอบบริการ รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้ดูแลเอาใจใส่ทุกๆ คนในครอบครัว

ทุกคนในบ้านนี้คือคนในครอบครัว หล่อนทั้งรักและเคารพ แม้จะไม่ได้เป็นสายเลือดเดียวกันก็ตาม คิดเสมอว่าหากไม่ได้บิดาบุญธรรมอย่างพันเลิศช่วยเอาไว้ ป่านนี้หล่อนคงกลายเป็นเด็กข้างถนน หรือไม่อาจถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของญาติแท้ๆ ตัวเอง