บทที่ 3 ผู้หญิงของธีมะ (03)
สองอาทิตย์ผ่านไป
ในทุกวันที่ดำเนินผ่านเลยไป นาฏนิชาและธีมะราวกับเป็นคนไม่รู้จักกัน ไม่เหมือนสามีภรรยาคู่อื่นๆ ซึ่งคอยเติมความหวานให้กันและกัน ระหว่างทั้งคู่ห่างทั้งกายห่างทั้งใจ ไม่ว่ากาวชั้นดียี่ห้อไหนก็ไม่สามารถประสานใจที่ไม่ได้รักให้กลมเกลียวได้
ความเจ็บของนาฏนิชายังดำเนินไปในทุกๆ วัน ทั้งเหนื่อยจากการทำงานที่แบกรับปัญหาทุกอย่างไว้เพียงผู้เดียว ทั้งหวาดกลัวในหัวใจเมื่อใกล้สองอาทิตย์เข้ามาทุกที จนมือเผลอลูบที่หน้าท้อง จู่ๆ ก็คล้ายมีกระแสไฟแล่นเข้ามาสู่สิ่งที่กำลังเต้นตุบตับให้เจ็บแปลบ
แต่ว่าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด หนีปัญหาไปก็ไม่ได้ประโยชน์ และในที่สุดวันที่ตัดสินทุกอย่างก็มาถึง เมื่อกิตตินำของบางอย่างมาให้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนดั่งคนผู้เป็นนาย สองมือนุ่มรับมันมาไว้ด้วยอาการสั่นๆ หัวใจเต้นระรัวกว่าทุกครั้ง
เท้าที่ก้าวเข้าไปในห้องน้ำแทบไร้เรี่ยวแรง เกิดความตื้อและตันขึ้นในอก รอยยิ้มที่เคยมีต้องเหือดหาย เมื่อเส้นขีดแดงเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้น ม่านหมอกแห่งความเจ็บปวดเริ่มแวะมาเยี่ยมเยือน เพราะขีดแดงไม่ได้ปรากฏเด่นชัดเพียงแค่เส้นเดียว แต่คราวนี้ขึ้นเด่นชัดถึงสองเส้น
มือสั่นระริกกำแท่งทดสอบการตั้งครรภ์ไว้มั่น น้ำตาใสก็เริ่มไหลอาบแก้มพร้อมทั้งสะอึกสะอื้นอย่างหนัก เจ้าหล่อนไม่ได้รังเกียจก้อนเนื้อในท้อง เพียงแค่เสียใจที่ไม่อาจจะเลี้ยงลูกไปได้ตลอดชีวิต หล่อนมีสิทธิ์อุ้มชูได้เพียงแค่เก้าเดือนเท่านั้น แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อรับรู้เงื่อนไขตั้งแต่ต้น
“ฝากให้คุณธีด้วยนะคะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อก้าวเท้าออกจากห้องน้ำ รู้สึกปวดร้าวไปทั้งหัวใจ ราวกับมีคนนำเข็มหลายสิบเล่มมาทิ่มแทง
“ครับ” กิตติรับคำหน้านิ่ง แต่หัวใจไม่สู้ดีเนื่องจากสงสารคนตรงหน้า ก่อนถอยเท้าออกมาจากห้อง แล้วรีบมุ่งหน้าตรงกลับไปหาเจ้านาย ซึ่งเขาเห็นจุดจบของเรื่องนี้อยู่รำไร คนที่ต้องเจ็บลึกก็คงไม่พ้นนาฏนิชา
ตึกสูงยี่สิบชั้นเป็นสถานที่ทำงานของประธานบริษัทอย่างธีมะ ซึ่งกิจการทุกอย่างเขารับช่วงต่อมาจากบิดาที่เสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุ ทำให้ยามนี้ญาติที่หลงเหลือเพียงคนเดียวก็คือมารดา ดังนั้นในชีวิตจึงมีแค่สองคนเท่านั้นที่ชายหนุ่มแคร์และรักใคร่
นั่นคือ ‘คุณหญิงวิมาน’ และบุคคลที่จากไปอย่าง ‘ฝนทิพย์’ โดยที่ฝนทิพย์คือรักแรกและรักเดียวในชีวิต ไม่มีวันไหนที่เขาไม่คิดถึงและโหยหาเจ้าหล่อน แม้หญิงสาวจะจากเขาไปนานแสนนานแล้วก็ตามที ซึ่งบนโต๊ะทำงานก็ยังมีรูปที่ทั้งสองถ่ายคู่กันวางประดับอยู่
หัวใจต้องท่วมท้นไปด้วยน้ำตาทุกหนยามที่คิดถึง หากในวันนั้นเขาดูแลเจ้าหล่อนให้ดีกว่านี้ หญิงสาวคงไม่ต้องจากไป และในอกเจ็บแปลบราวโดนมีดกรีดทุกครั้งที่เห็นรูป ได้ดูข้อความที่เคยส่งถึงกัน ก่อนได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
หลังจากนั้นลูกน้องคนสนิทอย่างกิตติก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี คิ้วเข้มจึงขมวดขึ้นอย่างสงสัย ยิ่งลูกน้องยื่นอะไรบางอย่างมาให้ดู หัวใจราวกับมีไฟลุกไหม้ในทันใด มันทั้งร้อนทั้งแสบจนสิ่งที่เต้นอยู่กลายเป็นแผลพุพอง ยิ่งเห็นบางสิ่งด้วยแล้วยิ่งตกใจ แต่สีหน้ายังเรียบเฉย
สองขีดแดงบ่งบอกอย่างชัดเจนว่า สิ่งที่ตนเองคาดหวังมานานได้บรรลุเป้าหมาย ก่อนสะบัดมือไล่ลูกน้องให้ออกไปจากห้อง แล้วเงยหน้าขึ้นมองรูปของยอดรัก ทว่ากลับต้องดึงสายตากลับที่ไปจุดเดิมเมื่อกิตติยังไม่ยอมก้าวเดินออกไป
“เอ่อ…คุณธีครับ จะไม่ไปหาคุณนิชาหน่อยเหรอครับ” แม้จะเป็นคนบุคลิกนิ่งเงียบ แต่หาใช่คนใจดำ ในหัวใจที่กำลังเต้นนั้นเปี่ยมล้นด้วยความเห็นใจ และอยากจะให้คนเป็นนายไปดูดำดูดีผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์สักนิด
“ไม่ล่ะ ฉันงานยุ่ง” ธีมะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับไม่ได้รู้สึกอะไร
“แต่คุณธีครับ…ผมว่า” กิตติรีบขัด แต่ยังไม่ทันได้พูดให้จบประโยคเสียงของเจ้านายที่เคารพก็ดังขึ้น ทำให้ต้องก้มหน้ารับคำสั่ง
“หน้าที่ทุกอย่างฉันยกให้นายเป็นคนจัดการ”
