บทที่ 2 ตอนที่2.
“ใส่ดีกว่า เกิดมองไม่เห็นแล้วทำอะไรเพี้ยนๆออกไป ก็อายแย่สิ”
เมธิตาถกเถียงกับตัวเองก่อนจะหยิบแว่นขึ้นมาสวมอีกครั้ง
“แบบนี้ค่อยมั่นใจหน่อย”
เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอดเรียกความมั่นใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปยังโต๊ะทำงาน ที่มีประธานหนุ่มนั่งก้มหน้าเครียดกับเอกสารกองโต
ปรเมศประธานหนุ่มไฟแรงของบริษัทนำเข้ารถยนต์ร่วมไปถึงอะไหร่ตกแต่งและอุปกรณ์เสริมหลายอย่าง เค้าได้รับตำเหน่งนี้ตั้งแต่เรียนจบมาต่อจากพี่ชาย เพราะพี่ชายอย่างปรวุติไม่ชอบงานที่จืดชืดใช้ชีวิตอยู่กับกองเอกสารแบบนี้ เค้าชอบชีวิตอิสระตามสไตล์หนุ่มเพลย์บอยจึงได้ไปเปิดผับที่กลางเมืองใหญ่ทิ้งงานหน้าเบื่อนี้ให้กับน้องชาย
“รายงานสั่งสิ้นค้าของเดือนนี้ค่ะ แล้วก็รายงานสรุปยอดขายของเดือนก่อน”
“วางไว้เลย พรุ่งนี้ผมจะดูให้”
“ค่ะ”
เมธิตามองไปยังใบหน้าหล่อที่กำลังขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนจะหลบสายตาลงเมื่อคนตรงหน้ามองที่มาที่เธอ
“มีอะไรอีกมั้ย”ปรเมศถามออกไปทั้งๆที่ตายังจ้องเอกสารตรงหน้า
“ไม่มีแล้วค่ะ ขอตัวนะคะ”
เมธิตารีบหันหลังกลับก่อนจะเผลอยิ้มออกมา
“เดี๋ยวก่อนคุณ....”
“เมธิตาค่ะ”เมธิตาหันมาตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ผมนี่แย่จริงๆ ลืมชื่อคุณตลอดเลย ทั้งๆที่คุณบอกผมเกือบทุกวัน”
“ไม่เป็นไรค่ะ ท่านประธานมีอะไรเหรอคะ”
“ผมแค่สงสัยเรื่องรายงานยอดขายเดือนก่อน พรุ่งนี้เช้าฝากคุณบอกพันธิภาเข้ามาหาผมด้วยนะ”
“ค่ะ”
เมธิตาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แล้วหันหลังเดินออกมา ทั้งๆที่ใจเกิดหน่วงขึ้นมาแปลกๆ ท่านประธานจำชื่อพันธิภาเพื่อนรักของเธอได้ขึ้นใจทั้งๆที่พันธิภาเข้ามาส่งรายงานเพียงไม่กี่ครั้งเอง
ต่างจากเธอที่กลับบ้านดึกพร้อมเค้าเกือบทุกวัน แล้วยังบอกชื่อกับเค้าไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง เค้ายังจำชื่อเธอไม่ได้เลย
แล้วเอกสารที่จะถามพันธิภาเธอเองก็เป็นคนทำเองกับมือ ถึงจะไปถามเพื่อนของเธอ ก็คงไม่รู้เรื่องหรอก
เมธิตาได้แต่น้อยใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอเดินกลับออกมาที่โต๊ะทำงานของเธอ แล้วเก็บเอกสารกับไปทำที่บ้านต่อ
