บทที่ 5 ตอนที่5.

เวลา 18:45

“เสร็จซักที”

เมธิตาเก็บเอกสารตรงหน้าเตรียมไปส่งท่านประธานเหมือนทุกวัน แต่วันนี้งานเธอเยอะกว่าทุกวัน ได้ยินพี่ๆที่แผนกบอกว่ายิ่งใกล้สิ้นปียิ่งงานเยอะ แต่ก็คุ้มกับโบนัสที่จะได้รับ

แต่สำหรับเมธิตา แค่เห็นคนที่เธอแอบชอบทุกวันเธอก็มีความสุขแล้ว

“ต้องรีบกลับซะแล้วสิ ท่าทางฝนจะตกแน่ๆเลย”

เมธิตามองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นฟ้ามืดครึ้ม ช่วงนี้อาการแปรปรวนซะด้วยสิ สงสัยเธอคงต้องรีบกลับซะแล้ว

.

.

.

ทางด้านเนตรดาวที่กำลังเดินขึ้นมาหาปรเมศพร้อมขวดน้ำส้มคั้นในมือเหมือนที่เคยซื้อมาฝากเป็นประจำ เธอเดินยิ้มให้กับความสุขที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

“พี่เมศคะ เสร็จหรือยังคะ”

เนตรดาวเปิดประตูเข้ามาพร้อมเสียงหวานถามไถ่เจ้าของห้อง

“ยังเลยครับ พี่ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่พี่เลยเวลานัด”

ปรเมศวางงานตรงหน้าแล้วเงยหน้ามองเนตรดาว ช่วงนี้เค้างานเยอะจริงๆ เพราะเค้าตั้งใจจะเคลียร์งานให้เสร็จก่อนปีใหม่เผื่อจะมีเวลาอยู่กับครอบครัว

“พี่เมศไม่ต้องทำหน้าคิดหนักขนาดนั้นหรอกค่ะ น้องดาวรู้ว่าพี่เมตรงานเยอะ เราไปทานข้าวกันวันหลังก็ได้ค่ะ”

เนตรดาวพูดออกมาอย่างเอาใจ เธอรู้ดีว่าปรเมศไม่ได้สนใจนัดของเธอเลยต่างหาก แต่เธอก็มีวิธีที่จะทำให้ปรเมศสนใจเธอไปตลอดชีวิต

“เอางั้นเหรอครับ”ปรเมศถามอย่างไม่เชื่ิอหู ปกติเนตรดาวต้องเอาแต่ใจสิ ยิ่งถ้าเวลาเค้าผิดนัดจะยิ่งเอาแต่ใจเข้าไปใหญ่

“ค่ะ”

“น้องดาวไม่โกรธพี่ใช่มั้ย”

“โกรธค่ะ”

“...”

“โกรธแน่ ถ้าพี่เมฆไม่ทานน้ำส้มที่น้องดาวซื้อมาให้”

“งั้นน้องดาวคงไม่ได้โกรธพี่แน่นอน เพราะพี่จะกินตอนนี้เลยครับ”ปรเมศกลัวเนตรดาวไม่ยอมกลับจึงจำใจต้องรับขวดน้ำส้มจากเนตรดาวมาดื่มทันที

“ค่ะ งั้นน้องดาวไม่รบกวนพี่เมศแล้ว น้องดาวขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“ครับ”

ปรเมศเดินออกมาส่งเนตรดาวที่หน้าประตู ก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อ โดยไม่เอ๊ะใจว่าน้ำส้มที่เค้าดื่มเข้าไปมีสิ่งแปลกปลอมผสมอยู่ในนั้นด้วย

.

.

ผ่านไปสักพักคนที่เคยเข้ามาส่งรายก่อนเลิกงานทุกวัน ก็มาเหมือนเคย

ก็อกๆๆๆๆๆ

“เชิญ!!!”

ปรเมศตอบไปพร้อมรู้สึกว่ามีอาการแปลกๆเกิดขึ้นกับตัวเอง เค้ารู้สึกร้อนทั้งๆที่แอร์ในห้องเย็นฉ่ำ

เมธิตาเดินเข้าตามปกติ ถึงเธอจะแปลกใจกับน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้าก็ตาม

เมธิตาเลือกที่จะวางรายงานยอดขายประจำวันไว้ที่เดิม แล้วรีบหันหลังเดินกลับเพราะฝนมีท่าทีว่าจะตกแล้ว

พรึบ!!!

แต่ไม่ทันก้าวขาออกจากห้องไฟก็เกิดดับขึ้นมา เลยทำให้เมธิตาหยุดชะงักโดยอัตโนมัติ

.

‘ไฟดับได้ยังไง’

ปรเมศฉุกคิดขึ้นมา แม้แต่ไฟสำรองก็ไม่ดับ มันยิ่งไม่น่าเป็นไปได้เลย ต้องมีอะไรแน่ๆ แต่มันคงไม่สำคัญเท่าอาการที่เกิดกับร่างกายของเค้าตอนนี้แน่ๆ

เนตรดาว!!!

ปรเมศนึกได้เพียงอย่างเดียว ว่าอาการแบบนี้ เค้าต้องโดนวางยาแน่ๆ เพราะตอนนี้ลูกชายมันกำลังตื่นตัว ต้องเป็นน้ำส้มของเนตรดาวแน่ๆ

“คุณเมธิตา คุณยังอยู่ในห้องนี้หรือเปล่า”

“อยู่ค่ะ”

เมธิตาตอบไปตามตรง ตั้งแต่ไฟดับ เธอก็ยังไม่ก้าวเท้าไปไหนเลย

ปรเมศถึงกับกุมขมับอีกครั้ง จะไล่ให้เธอกลับไปก็ดูไม่ดี เพราะฝนก็ตกลงมาแล้ว แล้วยังไฟดับอีก

แต่ถ้าเธอยังอยู่ในห้องนี้ เธอก็จะยิ่งอันตราย เพราะปรเมศไม่รู้ว่าตัวเองจะทนต่อฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปหรือเปล่าที่