บทที่ 8 อาการแปลกๆ
ตอนที่ 8
อาการแปลกๆ
@ผับ
“เฮ้ย!! ไอ้เสือมาแปลกควงใครมาด้วยวะ”
หมอโอ๊ตเพ่งมองชายหนุ่มที่ถือว่าเป็นหมอที่หล่อที่สุดในกลุ่มเดินมาพร้อมกับเด็กหนุ่มหน้าตาดีดูสดใสมากทีเดียว
กวินทร์มองตามอย่างสงสัย เพราะปกติไอ้เสือไม่เคยควงใครมาด้วย ส่วนใหญ่ก็มาหาเอาข้างหน้า หรือไม่ก็สาวๆสวยๆไปหาถึงที่ทำงาน หล่อ รวย โปรไฟล์เริ่ดแบบเพื่อนเขาหาไม่ได้อีกแล้ว ก่อนที่ใบหน้าของหมอวินทร์จะยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เดินตามติดอยู่ข้างหลัง
มือหนาของคนร่างโตยังจูงมือของอีกคนตามหลังมาติดๆ เพราะวันนี้คนคึกคักมากเป็นพิเศษ เบียดเสียดจนอาทิตย์ต้องจับมือไทม์ไว้แน่น เพราะดูไทม์จะตื่นตาตื่นใจกับสถานที่แห่งใหม่จนเขากลัวว่าอีกคนจะหายไปกับฝูงชนที่เป็นนักท่องราตรี
พอมาถึงโต๊ะประจำของกลุ่มเพื่อน ชายหนุ่มก็ดันคนตัวเล็กกว่าเข้าไปด้านในสุด ร่างหนาตามเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ท่ามกลางสายตากรุ้มกริ่มของบรรดาเพื่อนหมอที่นั่งมองคนทั้งคู่
“ยิ้มเชี้ยอะไรกัน” อาทิตย์หันมามองเพื่อนแต่ละคนที่จ้องเขาเขม็งไม่วางตาอย่างจับผิด
“ไอ้เสือเห็นเงียบๆไปนานนี่มึงมีเด็กใหม่หน้าตาน่ารักไว้ไม่ยอมบอกเพื่อนเหรอวะ”
หมอโอ๊ตว่าที่เจ้าบ่าวที่เตรียมสละโสดเอ่ยขึ้นพร้อมชะโงกหน้ามามองไทม์ใกล้ๆจนถูกมือหนาของคนตัวโตผลักออกอย่างแรง
“โอ้ย!! แค่นี้ทำหวง”
“เด็กเชี้ยไรกัน นี่มันลูกพี่ลูกน้องกู”
“อย่ามาเนียนกูรู้จักมึงมานาน ไม่เห็นเคยเอ่ยเรื่องนี้สักที ไอ้กวินทร์มันบอกพวกกูหมดแล้วโว้ย”หนึ่งในนั่นเอ่ยขึ้น
ชายหนุ่มจึงหันขวับกลับไปมองเพื่อนสนิทตาขวางอย่างไม่ชอบใจ เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องไทม์มากไปกว่านี้ กลัวว่าจะเป็นอันตรายต่อเด็กหนุ่ม เพราะตอนนี้ข่าวคราวเคลื่อนไหวก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย
“เออน่า พวกนี้ก็เพื่อนสนิทกันทั้งนั้น มันจะได้ช่วยกันสืบหาเรื่องไอ้ไทม์ไม่ดีหรือไงวะ ทำหน้าเครียดไปได้” หมอกวินทร์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มชักสีหน้า
“อืม รับรองว่าพวกกูจะช่วยสืบ และเรื่องนี้พวกกูจะรูดซิบปิดปากอย่างดี” ทุกคนยกมือขึ้นแล้วทำท่าทางอย่างที่พูดจนไทม์ที่นั่งฟังเขาคุยกันยิ้มกว้างอย่างชอบใจ
“ขอบคุณมากครับ”
ไทม์เอ่ยขอบคุณทุกคนและยิ้มให้ตาหยีจนคนนั่งข้างๆหันมามองชะงักกึกกับภาพใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มสดใสทำหัวใจเขาเต้นแรง และรู้สึกหวงไม่อยากให้ใครเห็นรอยยิ้มนี้ ยกเว้นเขาคนเดียวเท่านั้น
“ไม่ต้องดีใจขนาดนั้นก็ได้”
เขาเอ็ดอีกคนเบาๆก่อนที่ไทม์จะรีบหุบยิ้ม ก้มมองเครื่องดื่มที่หมอกวินทร์ยื่นให้
“แค่รอยยิ้มมึงยังจะหวง”
กวินทร์เอ่ยแซวเพื่อนไม่ขาดปาก หลังจากนั้นทุกคนก็พูดเรื่องสัพเพเหระกันทั่วไป
“แล้วอย่าดื่มมากนักละ ร่างกายเราเพิ่งจะหายดี” หมออาทิตย์หันมาเตือนอีกคนเมื่อเห็นว่าคนข้างๆกระดกอย่างกับดื่มน้ำเปล่า เขากลัวว่าจะน็อกไปเสียก่อน
“ครับ”
ไทม์รับคำเสียงเบา แต่เขาคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่จะเมาได้ง่ายเขาชินกับสถานที่แบบนี้ เหล้า กลิ่นบุหรี่ และผู้คนมากมาย เหมือนเป็นภาพที่ชินตาเขามากทีเดียว
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นเมื่อพยายามคิดเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำให้กลับคืนมา มันโคตรอึดอัดที่จำอะไรเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้เลย
“เป็นอะไร” อาทิตย์สังเกตเห็นคนข้างๆเงียบไป ไทม์ยกมือขึ้นคลึงขมับตัวเอง
"เมาเหรอ" หมอกวินทร์จึงเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
“ผมปวดหัวเหมือนภาพในร้านเหล้าแบบนี้มันอยู่ในหัวของผมเต็มไปหมด”
“แสดงว่าความทรงจำของนายค่อยๆกลับมาบ้างแล้ว ก่อนนายความจำเสื่อมน่าจะดื้อเอาเรื่องนะ ฮ่าๆๆ” กวินทร์เอ่ยขึ้น
อาทิตย์และกวินทร์ได้รักษาไทม์ไปเรื่อยๆ ทั้งคู่ให้ยาอีกคนทานอย่างต่อเนื่อง มันอาจจะได้ผลบ้างไม่มากก็น้อย ภาวะการสูญเสียความทรงจำชั่วคราวของไทม์ เขาไม่แน่ใจว่าอาจจากถูกกระทบเทือนจากของแข็งบางอย่าง หรืออาจเกิดขึ้นจากกลไกการป้องกันทางจิตของเด็กหนุ่มกันแน่
แต่เขาจะพยายามทำให้อีกคนจำให้ได้โดยเร็ว ก่อนที่เรื่องราวที่แสนมีค่าของไทม์จะจางหายไปจริงๆ
หลังจากที่นั่งดื่มกันไปพอสมควร เด็กหนุ่มเริ่มกรึ่มๆบ้างแล้ว พูดไม่ขาดปาก หัวเราะอย่างสนุกสนานและเข้ากับเพื่อนของเขาได้ดีทุกคน
ไทม์ขอออกไปสนุกอยู่หน้าเวทีก็ถูกอาทิตย์ห้ามไว้เสียก่อน แต่ดีหน่อยที่ได้มองสาวสวยที่นั่งอยู่รอบโต๊ะที่มองสบตากันอยู่หลายคนทีเดียว อย่างน้อยก็ยังดีที่มีอาหารตาให้เขาเชยชมบ้าง แต่จะว่าไปแล้วทั้งโต๊ะของพวกเขาก็มีแต่คนหน้าตาดีทุกคน ไม่แปลกที่จะมีสาวๆนวยนาดเข้ามาขอชนแก้วอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งทุกคนก็ยินดีแถมส่งสายตาเจ้าชู้ตามนิสัยของบุรุษ ยกเว้นคนข้างๆเขาที่ดูไว้ตัวท่าทางนิ่งเรียบไม่ค่อยยิ้มให้ใคร ยกเว้นถูกใจมากจริงๆ
“น้องเสื้อขาวพี่ขอชนแก้วหน่อยได้ไหม”
สาวสวยเซ็กซี่ในชุดเกาะอกสีดำเดินยิ้มเข้ามาหา สายตาจ้องมองไทม์แทบจะกลืนกิน ก่อนจะหันไปมองคนตัวโตที่จ้องเธอเขม็งไม่วางตา
ไทม์รู้สึกได้ว่าคนที่นั่งติดกับเขาเกร็งตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆผ่อนคลายลงเป็นปกติ
“ขออนุญาตนะคะหมออาทิตย์”
มือเรียวบางยื่นมือลูบไล้มือหมอหนุ่มที่คลึงแก้วเหล้าอยู่ หมออาทิตย์รู้จักผู้หญิงสาวเซ็กซี่คนนี้ดี เจ้าหล่อนเคยให้ท่าเขามาก่อนและเขาก็เคยลองขึ้นเตียงมาแล้วครั้งหนึ่ง น้ำตาลเป็นลูกของเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ทีเดียว แต่เขาไม่ชอบผู้หญิงเจนจัดมากนัก หลังจากนั้นเขาก็ไม่ติดต่อกับหญิงสาวอีกเลย
“น้ำตาลแค่มาทักทาย ไม่เห็นต้องเกร็งขนาดนี้” อาทิตย์พยามยามขยับมือหนี
“............”
“แต่คืนนี้น้ำตาลขอแค่เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาข้างหมอออกไปนั่งที่โต๊ะน้ำตาลหน่อยจะได้ไหมคะ”
“คงไม่ได้” เสียงทุ้มตอบเร็วทันทีโดยไม่จำเป็นต้องคิดนาน
“ว้า แย่จังปฏิเสธกันแบบนี้เสียน้ำใจหมดเลย”
ไทม์มองท่าทางของทั้งคู่อย่างหงุดหงิด หมอหนุ่มเองก็เหมือนกันปล่อยให้ผู้หญิงตรงหน้าลวนลามทั้งร่างกายและสายตาอยู่ได้แทนที่จะผลักออกหรือปฏิเสธบ้าง
ส่วนผู้หญิงที่ชื่อน้ำตาลนี่ก็เหมือนกันทั้งที่เอ่ยปากชวนเขาแท้ๆแต่สายตากับท่าทางกับอ่อยคนตัวโตอย่างเห็นได้ชัด
“ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
ไทม์หรือเจ้านายรีบขอตัวออกไปเข้าห้องน้ำเขารู้สึกอึดอัดแปลกๆเกินกว่าจะนั่งมองอยู่ตรงนี้ มันหงุดหงิดเสียจนอยากต่อยหน้าหล่อคนข้างๆ ทั้งที่หมอหนุ่มก็นั่งอยู่เฉยๆไม่ได้อะไรเลย แต่เด็กหนุ่มกลับโมโหผู้ชายมากกว่า
“ให้ฉันไปด้วยไหม” อาทิตย์รีบเอ่ยถามเมื่อไทม์ขยับลุกขึ้น
“ไม่ต้อง!! ผมไปเองได้ไม่ใช่เด็ก”
เสียงห้วนบอกอารมณ์ของคนพูดชัดเจน ไทม์เป็นคนที่ดูง่ายไม่พอใจก็แสดงออกมาตรงๆ ซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเอง คิดแบบไหนก็พูดออกไปและนิสัยที่เอาแต่ใจตัวเองนั่นอีก อาทิตย์ยังคิดว่าก่อนความจำเสื่อมเจ้าเด็กหนุ่มนี่คงถูกสปอยมากทีเดียว
เด็กหนุ่มเดินมาเข้าห้องน้ำ รู้สึกโลกหมุนแต่ก็ยังลากตัวเองจนมาถึงห้องน้ำด้านหลังได้นับว่าเขาเก่งมากแล้ว อาจเพราะเขากระดกบ่อยเกินไปจนนับไม่ถ้วน จึงทำให้รู้สึกมึนมากจนเกินคำว่ากรึ่มไปแล้ว
ไทม์มาเข้าห้องน้ำข้างนอกเพราะข้างในผับคนใช้เยอะ เขารอไม่ไหวจึงถามพนักงานของร้านและรีบเดินตุปัดตุเป๋ออกมา
พลั่ก!!!
ด้วยความเมาและรีบร้อนเกินไป ชายหนุ่มจึงไม่ทันสังเกตชนหญิงสาวร่างบางเข้าเต็มแรง
"โอ้ย!!"
ก่อนที่ร่างของผู้หญิงรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นจะเซล้มไป ไทม์รีบคว้าเอวคอดกิ่วไว้ได้ทัน แต่เพราะความเมาที่แม้แต่ตัวเองก็แทบจะทรงตัวไม่ได้ ทำให้ทั้งคู่ล้มลงบนผืนหญ้าใกล้ทางเดินไปด้วยกันทันที ดีหน่อยที่เวลาดึกสงัดแบบนี้ไม่ค่อยมีคนเดินออกมา
แต่ถึงจะมีใครเดินมาเข้าห้องน้ำ ทุกคนก็ไม่ได้สนใจกันอยู่แล้ว เพราะหนุ่มสาวแต่ละคนก็ออกมาพลอดรัก ดื่มด่ำอยู่หลายคู่ ขนาดเขาเข้าห้องน้ำยังได้ยินเสียงครางระงมกันลั่นซี๊ดซาดเผ็ดร้อนอยู่ในนั่นอยู่เลย
"ขอโทษนะครับ"
ไทม์รีบขอโทษหญิงสาวตัวเล็กหุ่นบางที่นอนอยู่บนตัวเขาแทน เพราะตอนล้มเขาพลิกเอาตัวเขาเองลง รู้สึกเจ็บแปลบๆตรงสะโพกแกร่ง
"เจ็บมากไหมคะ"
เสียงหวานถามอย่างเป็นห่วง แต่มือบางกลับลูบไล้ร่างแกร่งผ่านเนื้อผ้าราคาแพง ดวงตาคู่สวยมองเขาสายตาฉ่ำเยิ้ม สัมผัสนุ่มนิ่มเชิญชวนจนชายหนุ่มรู้สึกวาบหวามไปกับสิ่งยั่วเย้าตรงหน้า
เขาจำผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนี้ได้ คนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆและลอบสบตากับเขาอยู่บ่อยครั้งตอนนั่งดื่ม หญิงสาวคนนี้ร่างบางก็จริง แต่อะไรๆที่เบียดเสียดตรงอกแกร่งและเนื้อนุ่มนิ่มที่สัมผัสร่างกายของชายหนุ่ม มันปลุกเร้าความเป็นชายและความดิบเถื่อนในกายเขาได้เป็นอย่างดี
"ตรงนี้" มือบางแกะเม็ดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสัมผัสแผงอกแกร่งที่มีลอนสวยงามกำลังดี
"ตรงนี้" มือลูบไล้ลงมาแถวเอวสอบและหน้าท้องแบนราบ
"หรือว่าตรงนี้....."
ก่อนที่มือซนของหญิงสาวที่อยู่บนตัวเขาจะเลื่อนมาจับตรงจุดยุทธศาสตร์ที่มันกำลังแข็งขืนดึงดันอยู่ภายใต้กางเกงยีนส์เนื้อดี ชายหนุ่มก็รีบตะครุบมือบางเอาไว้ก่อน
"ฉันสวยไม่พอเหรอคะ"
เสียงหวานใสรื่นหูพูดอย่างตัดพ้อคนตัวโต เธอแอบมองชายหนุ่มคนนี้อยู่ตั้งนานแล้ว พอเห็นจังหวะที่เขาลุกขึ้นเข้าห้องน้ำเธอจึงรีบตามออกมาทันที
"เปล่าครับ"
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงกระเส่า เมื่อมือบางอีกข้างเลื่อนมานัวเนียป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้เป้ากางเกง จนเขารู้สึกว่าตัวตนด้านในอยากจะปลดปล่อยเต็มที ไม่แปลกที่มันจะตื่นตัวเร็ว เพราะนานแล้วที่เขาไม่ได้ปลดปล่อยมันออกมาเลย รู้สึกถึงความเปียกชื้นด้านในปลายลำแก่นกายคงมีน้ำใสไหลเยิ้มออกมาจนฉ่ำแฉะ
"คงต้องให้คุณช่วยตรวจดูให้ผมแล้วละครับ ว่าตรงไหนบ้างที่มันต้องได้รับการรักษา"
